Monthly Archives: Ιανουαρίου 2013

Σαν σήμερα το 1969 στην Κρήτη…

Είναι οι μέρες τούτες που όλοι οι ευαίσθητοι σε θέματα Εθνικής Μνήμης θυμόμαστε τη μαύρη επέτειο της κρίσης των Ιμίων. Μνημονεύουμε τον Καραθανάση, τον Γιαλοψό και τον Βλαχάκο. Σαν σήμερα όμως, 30/1 πριν από 44 χρόνια, το έτος που αποτελεί αναγραμματισμό του 1996 των Ιμίων, άλλοι δύο νέοι έδωσαν όλο τους το είναι για την Πατρίδα.

Στις παρυφές του 1970, F-84F υπερίπταντο της Κρήτης. Η 115ΠΜ είχε περάσει από το F-84G στο οπισθοκλινούς πτέρυγας F-84F.

Ο ανθυποσμηναγός Πιπεράκης Αντώνιος και ο υποσμηναγός Νικολακόπουλος Κωνσταντίνος ήταν και οι δύο χειριστές F-84F της 115 στη Σούδα.

Σαν σήμερα, κατά τη διάρκεια πτήσης σχηματισμού, σε άσκηση προσβολής εδάφους, μετέτρεψαν την κορυφή του όρους Δίκτη σε βωμό της Υπηρεσίας, θυσιάζοντας εαυτούς στην προάσπιση του θεμελιώδους δικαιώματος της Ελευθερίας.

Ενσάρκωσαν έτσι, το ρητό της 115, ΡΩΜΗ ΜΕΤΑ ΦΡΟΝΗΣΕΩΣ.

Υποσμηναγός Νικολακόπουλος Κωνσταντίνος

Ανθυποσμηναγός Πιπεράκης Αντώνιος

Οι μόνοι πεσόντες της ΠΑ τον Ιανουάριο του 1969. Αιωνία τους η Μνήμη.

ΑΙΕΝ ΥΨΙΚΡΑΤΕΙΝ!

νικολακόπουλος πιπερής

Σχολιάστε

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Ένας ακόμη άγνωστος πεσών άγγελος της Μακεδονίας

Ήταν παιδί που βίωσε την κόλαση του πολέμου, πριν ο χρόνος αρχίσει να καταγράφει πάνω στο κορμί του.

Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη ένα χρόνο πριν τους Βαλκανικούς Πολέμους, ο Κωνσταντίνος Σαρβανίδης, στα 16 του κατατάχθηκε στη Στρατιωτική Σχολή Τεχνιτών Α (το σημερινό ανάλογο θα ήταν η ΣΤΥΑ). Με την προαγωγή του σε επιτεχνίτη (σκεφτείτε το ανάλογο του στρατού ξηράς στον επιλοχία) μετατάχθηκε στο Αεροπορικό Σώμα, το 1932. Πάνω δηλαδή που έκλεινε τη δεύτερη δεκαετία ζωής του.

Εννιά χρόνια μετά, ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος τον βρήκε αξιωματικό στις τάξεις της ΠΑ, έναν πόλεμο από τον οποίο κατάφερε να επιζήσει και να συνεχίσει να υπηρετεί την πατρίδα, αναπτύσσοντας δράση ως αντιστασιακός στην περιοχή της Μακεδονίας.

Ένα παιδί από χρυσάφι, είναι ίσως ταιριαστό που σκοτώθηκε στο Παγγαίο σαν σήμερα, 28/1/1944, λίγους μήνες πριν τη λήξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.

Είθε το χώμα της Πατρίδας που τον σκεπάζει να μπορέσει να ανακουφίσει τα εμφύλια τραύματα που έζησε.

Υποσμηναγός Κωνσταντίνος Σαρβανίδης.

ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ!

αγνωστος

ΣτΣ: Δεν κατέστη εφικτό να βρεθεί φωτογραφία του υποσμηναγού κι έτσι το πρόσωπό του τιμάται με την εικόνα του Αγνώστου Στρατιώτη.

Σχολιάστε

Filed under Πεσόντες

Διότι κάποιοι δίνουν περισσότερα απ’ όσα τους ζητούνται…

Παγωνιά… Βροχή… Θάνατος… Αϋπνία… Κόπωση… Αναμονή και άγνωστο…

Αυτά είναι λίγα από τα στοιχεία που συνθέτουν την εικόνα με την οποία ήταν αντιμέτωποι οι στρατιώτες του Αλβανικού Μετώπου, τον Ιανουάριο του 1941. Είχαν καταφέρει το τιτάνιο πλήγμα κατά του δεύτερου σκέλους του Άξονα- της φασιστικής Ιταλίας και με την σχεδόν άμεση αντεπίθεση, οι ελληνικές δυνάμεις είχαν φτάσει στο 1/3 της Αλβανίας.

Είναι πολύ εύκολο να νιώσεις αποκομμένος μέσα στο όρυγμά σου και κάποιος που δεν έχει βιώσει τον πόλεμο με αυτόν τον τρόπο διεξαγωγής του, δύσκολα μπορεί να το αντιληφθεί. Να αισθανθείς ότι ο μόνος που σου έχει απομείνει και μπορείς να στηριχτείς είναι ο συμπολεμιστής σου στο διπλανό όρυγμα- κάτι που εν πολλοίς αληθεύει.

Μέσα σε αυτό το κολαστήριο, είναι πάντοτε καλοδεχούμενη η εικόνα ενός φίλιου αεροσκάφους. Δεν είναι τίποτε παραπάνω για τον ουδέτερο παρατηρητή. Για τον απλό στρατιώτη στο πεδίο όμως είναι η απόδειξη ότι υπάρχουν κι άλλοι που πολεμούν μαζί του. Είναι η περίτρανη απόδειξη ότι δεν είναι μόνος. Και αυτό δίνει πάρα πολύ μεγάλη εμψύχωση.

Η 3η Μοίρα Παρατήρησης ήταν εξοπλισμένη με τα υψηλοπτέρυγα Hs-126 της Henschel όταν η φασιστική Ιταλία κήρυξε τον πόλεμο στην Ελλάδα. Με έδρα το αεροδρόμιο του Σέδες στη Μακεδονία, εκτελούσαν αποστολές αναγνώρισης σε όλο το μήκος και πλάτος του μετώπου και πάρα πολύ συχνά, και πιο πίσω από αυτό. Κατέγραφαν τις κινήσεις των εχθρικών στρατευμάτων, συγκεντρώσεις προσωπικού, ό,τι χρειαζόταν η διοίκηση για να αμυνθεί της χώρας. Και αυτό δε γινόταν μόνο μία φορά τη μέρα. Η πρώτη έξοδος λάμβανε χώρα πριν ξημερώσει και η τελευταία λίγο πριν νυχτώσει.

henschel 126

Ένας από τους πιλότους της 3ης Μοίρας Παρατηρήσεως ήταν ο Σπυρίδων Νανόπουλος. Ένας από τους παρατηρητές ήταν ο Δημήτριος Παληατσέας. Ο Σπυρίδων Νανόπουλος εισήλθε στις τάξεις της αεροπορικής οικογένειας το 1927 όταν κατατάχτθηκε στη Στρατιωτική Σχολή Αεροπορίας και τον επόμενο χρόνο ονομάστηκε χειριστής αεροπόρος και πήρε τον βαθμό του λοχία. Ο Παληατσέας από την άλλη, υπηρετούσε στο Ναυτικό. Το 1926 μετατάχθηκε στα μόνιμα στελέχη της Ναυτικής Αεροπορίας ως οδηγός αεροπόρος, παίρνοντας μάλιστα το πτυχίο του, τον Οκτώβριο του 1927.

Πελοππονήσιοι και οι δυο τους, έκαναν ένα δίδυμο αχτύπητο, τόσο στο έδαφος όσο και στον αέρα. Περνούσαν χαμηλά πάνω από τις γραμμές στις οποίες ήταν σκαμμένες οι θέσεις των επί εδάφους συμπολεμιστών τους και χαιρετούσαν. Και οι πεζικάριοι ανταπέδιδαν τον χαιρετισμό με ενθουσιασμό και χαρά.

Έτσι έπρατταν καθ’ όλη τη διάρκεια του Νοεμβρίου και του Δεκεμβρίου, όποτε τους δινόταν η ευκαιρία. Σχεδόν καθημερινά ο απλός πεζικάριος, περίμενε την εμφάνιση του αεροπλάνου τους. Ήταν αυστηροί στον τρόπο με τον οποίο πετούσαν και διεξήγαγαν επιχειρήσεις. Σε αυτό όμως το θέμα, έκαναν την εξαίρεση. Χωρίς να παρεμποδίζεται η ορθή και πλήρης εκτέλεση της αποστολής τους, προσέφεραν το κάτι παραπάνω, σε εκείνους που αποτελούσαν το θεμέλιο της ασπίδας της χώρας.

Η τελευταία φορά που έκαναν το καθήκον τους έμελλε να είναι ανήμερα των Θεοφανείων του 1941, όταν, χτυπημένοι από αντιαεροπορικά πυρά, πέρασαν πάνω από τις ελληνικές γραμμές στην περιοχή του Πόγραδετς και τους είδαν οι στρατιώτες να χάνονται μέσα σε χαράδρα. Ήταν η τελευταία φορά που τους είδε κανείς.

Πόσα ακόμη να ζητήσει κανείς από τους άνδρες του; Τι άλλο παρπάνω μπορεί να προσφέρει κανείς, εκτός από τη ζωή του; Κι όμως… ο σμηναγός Νανόπουλος Σπυρίδων έδωσε ακόμη περισσότερα. Χωρίς να μπορεί να το γνωρίζει εκ των προτέρων, η οικογένεια του πεσόντα σμηναγού, 21 χρόνια μετά προσέφερε στην Πατρίδα και την Αεροπορία, τη ζωή του δευτερότοκου υιού του, ανθυποσμηναγού (Ι) Νανόπουλου Κωνσταντίνου

Επισμηναγός Παληατσέας Δημήτριος

Σμηναγός Νανόπουλος Σπυρίδων

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

παληατσέας νανοπουλος

4 Σχόλια

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Μέρα βαριά και πένθιμη η 26η…

Οι προηγούμενες τρεις μέρες ήταν μέρες «ήσυχες» για την ΠΑ. Με την έννοια ότι δεν υπήρχαν νεκροί στις τάξεις της που να έχουν πέσει υπέρ Πατρίδος και Υπηρεσίας τις τρεις μέρες αυτές. Η σημερινή όμως είναι μέρα βαριά, σαν τον καιρό που έχει καθίσει πάνω από τα κεφάλια μας…

Σαν σήμερα λοιπόν, 26/1 η ΠΑ έχει θρηνήσει 5 νεκρούς αεροπόρους σε 3 διαφορετικά περιστατικά, όλοι τους εξ αιτίας και του κακού καιρού που είχαμε κι εκείνες τις χρονιές στον ελλαδικό ουρανό. Το πρώτο το 1949, το δεύτερο το 1962 και το τρίτο το 1966.
Στις 26/1/1949 έπεσαν ο υποσμηναγός Μαυρονικόλας Κωνσταντίνος και ο Αρχισμηνίας Κοτζαμάνης Κωνσταντίνος με αεροσκάφος AS.10 Oxford. 26/1/1966 έπεσε με Τ-33 ο ανθυποσμηναγός της 115ΠΜ Παπαγεωργίου Σπυρίδων. Τη σημερινή του 1962, κατέπεσαν με F-86E(M) σε σχηματισμό, κατά την εκτέλεση του καθήκοντος οι ανθυποσμηναγοί Δεμάγκος Ιωάννης και Νανόπουλος Σπυρίδων.
Το περιστατικό αυτό κατά το οποίο έπεσαν οι δύο ανθυποσμηναγοί της 342ΜΑΗ (ΣτΣ: Η 342 ιδρύθηκε ως ΜΑΗ, μετατράπηκε σε ΜΔΒ το 1964, έγινε πάλι ΜΑΠΚ το 1969 και ΜΠΚ όπως τη γνωρίσανε οι λίγο νεότεροι, από το 1975 μέχρι το 2003 οπότε και ανεστάλη η λειτουργία της) είναι για μένα το πιο συγκλονιστικό από τα τρία. Όχι μόνο γιατί σκοτώθηκαν δύο φερέλπιδες νέοι αξιωματικοί αλλά και γιατί ο ένας τους, μόνιμο μέλος του ΑΚΡΟΤΙΜ, ήταν γιος του, επίσης πεσόντα στον Ελληνο-ιταλικό πόλεμο, Σμηναγού Νανόπουλου Σπυρίδωνος.
Αιωνία τους η Μνήμη! Είναι αθάνατοι αεροπόροι σαν και αυτούς που συνέβαλλαν τα μέγιστα ώστε σήμερα, μετά από 100 χρόνια να μπορούμε να λέμε ακόμη, ΑΙΕΝ ΥΨΙΚΡΑΤΕΙΝ!
26119κλ

2 Σχόλια

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Σπυρίδων Χαμπάς- πεσών σαν σήμερα το 1918…

χάμπας σπυρίδωνΕίναι μία τραγική τιμητική η σημερινή για την Αεροπορία, το Ναυτικό και την Ναυτική Αεροπορία. Εκτός από τους πεσόντες στο Albatross το 1992, αν γυρίσετε περισσότερες σελίδες στο λεύκωμα της Ιστορίας και φτάσετε σε εκείνες τις μπαρουτομαυρισμένες σελίδες του 1918, θα βρείτε τον ηρωικό θάνατο του Σημαιοφόρου Χάμπα Σπυρίδονα.

Ο εν λόγω αεροπόρος, κατατάχθηκε ως ανθυποφαρμακοποιός αλλά μετατάχθηκε στο Ναυτικό Αεροπορικό Σώμα και τις δύσκολες μέρες που διανύουμε ως Κράτος μας υπενθυμίζει ότι το Ναυτικό, ήταν πάντοτε πρωτοπόρο- ακόμη κι όταν αυτό αφορούσε την εφαρμογή του Αεροπορικού Όπλου!

Πετώντας με Sopwith Camel, επέδραμε εναντίον του SMS Goeben (Yavuz Sultan Selim). Βρέθηκε αντιμέτωπος με έναν πολύ πυκνό φραγμό αντιαεροπορικών πυρών οπότε και καταρρίφθηκε. Πέφτοντας με το αεροπλάνο του στη θάλασσα, πνίγηκε.

Έχοντας την αεροπορική φλόγα να καίει μέσα στο στήθος του, αλλά και την αγάπη για τη θάλσσα να παραμένει άσβεστη, ακόμη κι όταν το νερό της θάλασσας τον αγκάλιασε για πάντα, δεν υπέκυψε στις τουρκικές σφαίρες.

Αιώνια Τιμή, Μνήμη και Ήθος είναι αυτά που άφησε για τις μέλλουσες γενιές ο Έλληνας ετούτος!

ΑΙΕΝ ΥΨΙΚΡΑΤΕΙΝ ΤΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ ΚΡΑΤΟΣ!

2 Σχόλια

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Η θυσία των ελευσινίων πριν από δύο δεκαετίες…

Έχουμε ως ευρύ κοινό, λανθασμένα σε μεγάλο βαθμό, συνδέσει τους θανάτους της ΠΑ αποκλειστικά με μαχητικά υψηλών επιδόσεων και αναχαιτίσεις εισβολέων στην μπροστινή αυλή του σπιτιού μας. Δεν είναι πάντα ακριβώς έτσι όμως…

Η ΠΑ είναι ένα σύστημα, ένας οργανισμός που καλύπτει την επικράτεια, σε όλους τους άξονές της. Σαρώνει τους ουρανούς, σαρώνει και τις θάλασσες. Και για αυτά, πληρώνει βαρύ τίμημα σε ανθρώπινο αίμα. Ούτε η τεχνολογία της κάθε εποχής, ούτε το γεγονός ότι οι ιπτάμενοι είναι βαθμοφόροι μπορεί να τους προφυλάξει από τον κίνδυνο.

Σαν σήμερα 22/1 πριν από ακριβώς 21 χρόνια, σημειώθηκε το τραγικό περιστατικό στο αεροδρόμιο της Ελευσίνας και στο οποίο έχασαν τη ζωή τους, οι τρεις αεροπόροι του πληρώματος του HU-16 Albatross της 353MNΣ της 112ΠΜ. Το αεροπλάνο το οποίο τα πληρώματα χαϊδευτικά αποκαλούσαν Γκούφυ, δεν συχγώρεσε εκείνη τη μέρα και δεν προσγειώθηκε…

Ήταν ο Αντισμήναρχος Ζαφειράκης Παναγιώτης, ο Σμηναγός Δημόπουλος Χρήστος και ο Ανθυπασπιστής Παπαμιχαήλ Κωνσταντίνος.

Αιωνία τους η Μνήμη! ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

εισμνημηναλμπατρος

2 Σχόλια

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Όταν ο κύκλος πρέπει να κλείσει…

2115458

Κάποιοι κύκλοι είναι πράγματι μυστήριοι και θλιβεροί!

Στις 21/1 του 1954, σκοτώνεται ο ανθυποσμηναγός Μαρουσός Στέφανος. Άλλος ένας νεαρός αετός που έκαψε τα φτερά του υπερασπιζόμενος το δικαίωμα της φλόγας της εθνικής κυριαρχίας να παραμένει αναμμένη.

Από τη μέρα που σκοτώθηκε ο Ανθυποσμηναγός Μαρουσος με το F-84G του, η ΠΑ δεν είχε θρυνήσει άλλο θύμα τον μήνα Ιανουάριο.

Τέσσερα χρόνια πέρασαν με την κατάσταση να είναι ίδια… Ακριβώς τέσσερα χρόνια!

Την ίδια μέρα, στις 21/1 του 1958, ένα άλλο F-84G έμελλε να πάρει τη ζωή ενός άλλου ανθυποσμηναγού! Του ανθυποσμηναγού Κάγκαλου Γεώργιου!

Αιωνία η Μνήμη υμών και η Τιμή ημών!

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

1 σχόλιο

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Πόσο άραγε απέχουν τα βουνά από τα άστρα;

κωστολαμπρος

Ημέρα τιμής και θύμησης για τον υποσμηναγό Κωστολάμπρο Γεώργιο της 335ΜΔΒ η σημερινή, ο οποίος σαν σήμερα 18/1/1968 έδωσε τη ζωή του για την Πατρίδα.

Έγινε κι εκείνος ένας από τους αγγέλους που πήραν μαζί τους στο Άπειρο οι διαβόητοι Αστρομαχητές όταν το F-104 του οποίου ήταν χειριστής κατέπεσε στο παλιό πεδίο βολής του Μαραθώνα, λόγω απώλειας στήριξης.

Καλό και ασφαλές ταξίδι στο Απέραντο κύριε υποσμηναγέ!

ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

5 Σχόλια

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Ο τελυταίος θρήνος της ΠΑ για τον Ιανουάριο…

Του Αγ. Αντωνίου σήμερα. Είναι μία σημαντική μέρα για μένα καθώς γιορτάζει ο παππούς μου του οπίου του έχω και αδυναμία. Είναι όμως σημαντική και για ακόμη έναν λόγο. Σαν σήμερα, έθεσαν εαυτούς στον βωμό του καθήκοντος οι πρώτοι πεσόντες Φαντομάδες του 2000. Ο σμηναγός Γκόλιας Ευστράτιος και ο συνονόματός μου υποσμηναγός Νέζης αγκάλιασαν αιώνια το Ξηροβούνι και ξεκίνησαν το μακρινό ταξίδι προς το απέραντο. Οι ίδιοι, είναι οι πλέον πρόσφατοι πεσόντες της ΠΑ τον μήνα Ιανουάριο. Είθε να μείνουν οι τελευταίοι…

Αιώνια Τιμή και Δόξα στους Φαντομάδες της 339ΜΔΒ Σμηναγό Γκόλια Ευστράτιο και Υποσμηναγό Νεζη Νικόλαο οι οποίοι σαν σήμερα του Αγ. Αντωνίου, εν έτι 2000, έδωσαν τη ζωή τους εκτελώντας το καθήκον τους και υπηρετώντας την Πατρίδα.

Σμηναγός Γκόλιας ΕυστράτιοςΥποσμηναγός Νέζης Νικόλαος

ΑΘΑΝΑΤΟΙ

3 Σχόλια

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Τζελίλης και Παπασταύρου- Οι πεσόντες της 15ης Ιανουαρίου…

15ιαν335336

Η σημερινή είναι μία μέρα που η πατρίδα θρηνεί δύο «αδέρφια», παιδιά της αεροπορικής μήτρας που γέννησε τον επίσης αδικοχαμένο Ίκαρο.

Η σημερινή είναι μία μέρα που θρηνεί η οικογένεια της ΠΑ αλλά και πιο συγκεκριμένα, δύο αδερφές μοίρες, αναδυόμενες από τις στάχτες της ΕΒΑ, στην έρημο της Βορείου Αφρικής- την 335 και την 336.

Σαν σήμερα, το 1959, ο υποσμηναγός Τζελίλης Αχιλλέας κατέπεσε στη θάλασσα της Χαλκιδικής. Όπως γκρεμίστηκε ο Ίκαρος πριν τη γραπτή καταγραφή του χρόνου στο πέλαγος, έτσι και τον υποσμηναγό Τζελίλη τον τράβηξε στην αγκαλιά του ο θεός των θαλασσών στο ομώνυμο ακρωτήριο Ποσειδώνα της Χαλκιδικής. Άλλος ένας από τους συγκεκαλυμμένους αγγέλους της αεροπορικής οικογένειας που χάθηκε με F-84F, την εποχή μετάβασης της ΠΑ από ελικοφόρα σε jet.

Πέρασαν 21 χρόνια. Η ΠΑ είχε μπει για τα καλά στην εποχή των αεριωθουμένων. Ο 33χρονος σμηναγός Παπασταύρου Σπυρίδων, ήταν στα χειριστήρια της… ρουκέτας με τα κοντά φτερά της 336ΜΔΒ. Για τελευταία φορά στα σχεδόν 14 χρόνια απ’ όταν μπήκε στη Σολή Ικάρων, πέταξε με το αλουμινένιο του αεροπλάνο. Δυστυχώς, έμελλε να είναι ο πρώτος από τους τρεις πεσόντες F-104 της χρονιάς εκείνης και συνολικά τέσσερις τη δεκαετία του ’80.

Αιώνια Τιμή και απεριόριστη Δόξα στον Υποσμηναγό Τζελίλη Αχιλλέα της 335ΜΔΒ και στον Σμηναγό Παπασταύρου Σπυρίδωνα, της 336ΜΔΒ οι οποίοι σαν σήμερα 15/1, πριν από ακριβώς 54 και 33 χρόνια αντίστοιχα, απέθεσαν τη ζωή τους στον ιερό βωμό της Πατρίδας.

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

1 σχόλιο

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες