Monthly Archives: Απρίλιος 2013

Το φάντασμα του Κουκίδη, σήμερα 27-4-2013

Σαν σήμερα πέθανε ο θρυλικός Στρατηγός Μακρυγιάννης. Κανείς δεν το αμφισβητεί, υπάρχουν μαρτυρίες, έγγραφα, ντοκουμέντα, πιστοποιητικά. Σαν σήμερα, δεν ξέρω αν πέθανε ο Κωνσταντίνος Κουκίδης. Ξέρω όμως ότι γεννήθηκε ένας θρύλος…

Η ιστορία είναι λίγο- πολύ, γνωστή… Ο 17χρονος νέος στον οποίο έχει ανατεθεί να υποστείλει την Ελληνική Σημαία από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, αφού αρνείται δύο φορές να την υποστείλει, τελικά υπό την απειλή πιστολιού του αξιωματικού του αγήματος που θα υψώσει τη σβάστικα, την υποστέλει αλλά αντί να την παραδώσει στους Ναζί, την τυλίγεται και πέφτει μαζί της από τον Ιερό Βράχο. Βουτάει στο κενό και περνάει μετά από λίγα δευτερόλεπτα, στην αιωνιότητα, κρατώντας για πάντα την Ιερή γαλανόλευκη.

Πολλά έχουν ακουστεί και γραφεί για την αυθεντικότητα της ιστορίας αυτής. Τόσα πολλά, που αυτά και οι προεκτάσεις τους μπορούν να γεμίσουν τόμους ολόκληρους. Και οι κύριοι άξονες της επιχειρηματολογίας όσων αντιτίθενται στην ύπαρξη αυτής της ιστορίας και αυτού του γεγονότος είναι ότι δεν υπάρχουν στοιχεία ή μαρτυρίες που να αποδεικνύουν την ύπαρξη τόσο του Κωνσταντίνου Κουκίδη όσο και της ηρωικής ενέργειας που περιγράφηκε παραπάνω.

Ότι ο Κουκίδης δεν ήταν Εύζωνας όπως θέλουμε να τον τιμούμε είναι ένα βασικό στοιχείο επιχειρηματολογίας. Ότι οι Εύζωνες δεν φυλάττουν την Ακρόπολη, άλλο ένα. Νεκρολογία ή πιστοποιητικό θανάτου είναι τόσο ανύπαρκτα όσο μία μούμια που περπατάει. Ότι δεν υπάρχουν συγγενείς ή απόγονοι με αυτό το όνομα, ένα τέταρτο στοιχείο. Γενικώς, είναι ένας ήρωας που δεν υπάρχει πουθενά παρά μόνο στη φαντασία των κατακτημένων Αθηναίων…

Ο αντίλογος δηλώνει ότι υπήρξαν κάτοικοι της περιοχής που είδαν το κορμί του τυλιγμένο με τη ματωμένη γαλανόλευκη. Ότι αυτός είναι ο λόγος που από την επόμενη μέρα, ο Γερμανός διοικητής έδωσε διαταγή η ναζιστική και η Ελληνική Σημαία να κυματίζουν στην Ακρόπολη μαζί. Ότι ο Γερμανός υπολοχαγός επικεφαλής του αγήματος είχε παραδεχτεί το όλο γεγονός. Ότι το είχε καταγράψει στο ημερολόγιό του αλλά φυσικά, αυτό χάθηκε…

Έστω ότι υπήρχε κάποιος εκεί στην Ακρόπολη κι έστω ότι το έκανε. Έχει σημασία αν τον λένε Κώστα, Νίκο, Ερωτόκριτο, Ιδομενέα ή Παύλο; Χάριν ευκολίας και συνέχειας με τα προηγούμενα, δεχόμαστε ότι τον λένε Κωνσταντίνο Κουκίδη.
Όντως, δεν υπάρχει λόγος στην Αθήνα η οποία είχε κηρυχθεί ανοχύρωτη πόλη, να υπάρχει Εύζωνας στην Ακρόπολη να φυλάττει τη Σημαία. Αν όμως δεν είναι Εύζωνας, αυτός που μας πλασάρουν ως ο Κουκίδης, ντυμένος με τον μακεδονικό ντουλαμά, ποιός είναι;
Όμως, Δε με νοιάζει αν ήταν Εύζωνας, πεζικάριος, βοσκός ή απλός περαστικός. Όποιος έχει τα καλαμπαλίκια να πηδήξει στο κενό με τη Σημαία κουβέρτα, έχει σίγουρα περισσότερα απ’ όσα χρειάζονται προσόντα για να είναι Εύζωνας!
Αν ο Κουκίδης είναι δημιούργημα της Βρετανικής προπαγάνδας, τότε μπράβο στους κρυόκωλους για τη δακρύβρεχτη ιστορία που έφτιαξαν. Ειλικρινά, δεν ήξερα ότι η Virginia Wolfe ήταν ακόμη κοντά μας το 1941! Αν όμως ήταν πραγματικό πρόσωπο, ποιός είναι εκείνος που μπορεί άκριτα να δεχτεί ότι η γερμανική προπαγάνδα θα επέτρεπε στη Μνήμη ενός τέτοιου προσώπου να εξακολουθεί να υφίσταται; Είμαι πέρα για πέρα σίγουρος ότι θα έκαναν τα πάντα για να σβήσουν τα ίχνη του, από προσώπου γης και όχι μόνο! Λίγα χρόνια ΠΡΙΝ, ο Στάλιν κόντεψε να εξαφανίσει εντελώς τον Τρότσκυ. Παρ’ όλο που δεν το κατάφερε, τα μεγέθη είναι εντελώς ασύγκριτα και καταλαβαίνει κανείς την ευκολία με την οποία εξαφανίζονταν ζωντανοί- όχι μόνο νεκροί- άνθρωποι!

Άλλη μια ιστορία λέγεται για τη σημαία της Ακρόπολης. Τη ναζιστική αυτή τη φορά. Ότι την κατέβασαν λέει, δύο νέοι φοιτητές. Ο Γλέζος και ο Σάντας. Το τυρί που υπάρχει στη φάκα αυτής της ιστορίας, έχει κι αυτό τις τρύπες του. Οι οποίες είναι και μεγάλες! Η πρώτη και κυριότερη είναι ότι οι πολεμικές σημαίες, με τη δύση του Ηλίου υποστέλλονται. Ούτε σε αυτήν την ιστορία υπάρχουν αποδείξεις. Μόνο οι δηλώσεις των πρωταγωνιστών. Enough said.

Κι έρχομαι τώρα εγώ να ρωτήσω αν πραγματικά έχει σημασία όλη αυτή η παραφιλολογία. Κι αν έχει, γιατί έχει; Γιατί; Όπως συζητούσα με έναν πολύ καλό φίλο, είναι σα να πεις σε ένα παιδάκι ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Τι θα κερδίσεις; Πώς θα καταφέρεις με μία τέτοια πράξη να γεμίσεις το αδειανό σου εγώ; Δε θα μπορέσεις. Αλλά παρ’ όλα αυτά, μια ζωή βλέπω τους Έλληνες να θέλουν να υπερισχύσει το δικό τους, αλλά όχι σε κόντρα με τους ξένους- μεταξύ τους. Και τώρα, δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να ισχυριστεί ότι φταίνε οι Άγγλοι που αλληλοφαγωνόμαστε για το συγκεκριμένο θέμα. Γιατί; Γιατί πρέπει οι μεν να βοηθάμε τους κατακτητές να καταρρίπτουν την ιστορία των δε; Γιατί πρέπει να έχουμε τα πάντα με το μέρος μας ή τίποτα με το μέρος των άλλων; Γιατί αυτή η εμμονή με το 0 και το 1;

Εγώ προσωπικά δέχομαι ότι και οι δύο ιστορίες έχουν αλήθειες οι οποίες, στο κλίμα της εποχής τους διανθίστηκαν. Δε βλέπω λόγο να απορρίψω τη μία ή την άλλη γιατί και οι δύο έδωσαν, πέρα από το έναυσμα για την απαρχή της αντίστασης στην Αθήνα, κουράγιο στους κατακτημένους Έλληνες. Δέχομαι ότι υπήρξε κάποιος ο οποίος κατέβασε τη Γαλανόλευκη αλλά δεν την παρέδωσε στον κατακτητή.

Εκείνον τον Άνδρα πήγα σήμερα να τιμήσω. Να αφήσω λίγα συμβολικά λουλούδια στην αναθυμητική στήλη που στήθηκε στο σημείο που υποτίθεται ότι έπεσε ο Κουκίδης. Βρήκα δύο στεφάνια εκεί, από συλλόγους Ποντίων και πολυτέκνων, όπως γίνεται κάθε χρόνο. Φέτος ο Σύλλογος Ευζώνων, σε αντίθεση με πέρυσι, δεν κατέθεσε στεφάνι. Οι λόγοι δεν έχουν διευκρινιστεί μέχρι στιγμής. Αφήσαμε την ανθοδέσμη με τα λευκά τριαντάφυλλα, στο χώμα, μπροστά στα άλλα δύο στεφάνια. Κι ένα μπιλιετάκι στο οποίο ήταν γραμμένα τα λόγια

Τυλίχτηκες ένα πανί,
την πιο ιερή κουβέρτα,
στα γαλανόλευκα σκεπάσματα
του αιωνίου σου ύπνου
έχυσες το αίμα σου,
το εισιτήριο για το Πάνθεον
των πολεμιστών του Απείρου

2013-04-27 11.21.34  2013-04-27 11.21.22

Κλείνοντας αυτό το άρθρο θα ήθελα να θέσω ένα ερώτημα που στριφογυρνάει στο μυαλό μου από πέρυσι. Το μνημείο στήθηκε επί δημαρχίας Αβραμόπουλου. Ο Δ. Αβραμόπουλος, σε συνέντευξη τύπου δήλωσε ευθερσώς ότι όσο κι αν έψαξε, δεν μπόρεσε να βρει στοιχεία που να συνηγορούν στην ύπαρξη αυτού του προσώπου ή της ενέργειάς του. Δεν είναι τουλάχιστον οξύμορο ότι η αναθυμητική στήλη ανεγέρθη παρ’ όλα αυτά;

Όπως πάντα, τροφή για σκέψη φίλοι μου. τροφή για σκέψη…

Σχολιάστε

Filed under Πεσόντες, Φρουρά, Strategic thinking

Ημέρα θύμησης της γενοκτονίας των Αρμενίων σήμερα 24/4…

Σήμερα, θυμόμαστε. Και σήμερα, θυμόμαστε. Θυμόμαστε τα θύματα της γενοκτονίας των Αρμενίων. Μη φοβάστε να χρησιμοποιήσετε τη λέξη γενοκτονία. Δεν πειράζει να αποκαλέσουμε τη συστηματική εξόντωση της αρμενικής εθνότητας εντός της Τουρκίας γενοκτονία. Ποτέ δεν πείραζε. Απλά πάντα ενοχλούσε…

Και γιατί ενοχλούσε; Διότι οι Τούρκοι, θέλοντας αφ ενός να εδραιωθούν στην εγγύς ανατολή και τη χερσόνησο του Αίμου ως ο κύριος τσιφλικάς που θα καθορίζει τις τύχες των περιεθνών, αφ ετέρου παρασύρθηκαν από την πολιτική ροή της εποχής που επέτασσε ως μόδα, αμιγώς εθνικά κράτη.

Βρέθηκαν λοιπόν ανάμεσα σε δύο λαούς, έναν εξ αριστερών και έναν εκ δεξιών που δεν ήταν διατεθειμένοι να αφήσουν τον νεοφερμένο γείτονα να επιβληθεί όσο εύκολα θα ήθελε. Δύο λαοί που μοιράζονταν πολλά κοινά μεταξύ τους, πέρα από την ιστορικότητα. Τέτοιοι λαοί δεν μπορούσαν να υπάρχουν εντός των συνόρων της- ακόμη- Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Διωγμοί και εκτελέσεις που διενεργήθηκαν από τα ανδρείκελα του Μουσταφά Κεμάλ, με ηθικό αυτουργό όμως τον Κεμάλ και ασφαλώς, και τον ίδιο τον Σουλτάνο, ξεκίνησαν το 1915 και, ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας, δε σταμάτησαν ποτέ.

Σήμερα θυμόμαστε τους Αρμένιους που σφαγιάστηκαν στα ίδια χώματα που πότισαν με το αίμα τους όλες οι μειονότητες του γίγαντα που κλονιζόταν εκείνη την εποχή.

Τώρα πια, με εξαίρεση λίγα κράτη στον κόσμο η γενοκτονία των Αρμενίων έχει αναγνωριστεί ως αυτό που ήταν- γενοκτονία, από την πλειονότητα των Ηνωμένων Εθνών και τη συντριπτική πλειοψηφία διανοούμενων και ιστορικών. Οι μόνες χώρες που δεν αποδέχονται ότι σημειώθηκε γενοκτονία είναι η Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν. Τα υπόλοιπα κράτη, συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ, απλά είναι πολύ προσεκτικά στις διατυπώσεις τους. Ακόμη και στις ΗΠΑ όμως, μόνο 7 πολιτείες δεν έχουν αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων ως γενοκτονία.

Είναι καιρός να καταλάβουμε ότι δεν μπορούμε να επιτρέπουμε πολιτικές δύο μέτρων και δύο σταθμών, από κανέναν. Δεν μπορεί κανείς στο όνομα συμμαχιών να αρνείται την ιστορία και κατά τ’ άλλα, στο εσωτερικό του να διώκει όσους μιλούν ενάντια στην ύπαρξη Ολοκαυτώματος, για τους ίδιους ακριβώς λόγους. Απλά δεν είναι σωστό. Δεν ξέρω πόσο πιο απλά να το εκφράσω.

Θυμόμαστε εμείς οι παλιότεροι για να μπορούν να μαθαίνουν οι νεότεροι και σας αφήνω να σκεφτείτε τα παραπάνω, με τους στίχους του William Saroyan, έναν Αρμένιο ποιητή της Αμερικής που ομολογώ άργησα να τον μάθω. Ελπίζω με τους στίχους αυτούς να συμμεριστείτε την άποψη ότι ως Έλληνες μοιραζόμαστε πολλά κοινά με τους Αρμένιους και να συμφωνήσετε με τον χαρακτηρισμό που του είχα αφελώς αποδώσει, αποκαλώντας τον Αλεπουδελιάν…

I should like to see any power of the world destroy this race,
this small tribe of unimportant people,
whose wars have all been fought and lost,
whose structures have crumbled,
literature is unread, music is unheard,
and prayers are no more answered.
Go ahead, destroy Armenia. See if you can do it.
Send them into the desert without bread or water.
Burn their homes and churches.
Then see if they will not laugh, sing and pray again.
For when two of them meet anywhere in the world,
see if they will not create a New Armenia…

William Saroyan

1 σχόλιο

Filed under Strategic thinking

Σαν σήμερα 21η Απριλίου… στην Αφρική…

Είναι μία πολύ περίεργη μέρα σήμερα. Μία μέρα που λόγω της ιστορικότητάς της, ακόμη και μετά από σχεδόν 50 χρόνια, διχάζει την ελληνική κοινωνία. Εκείνοι που διώχθηκαν από το καθεστώς της 21ης Απριλίου και όσοι μοιράζονται τα ιδεολογικά τους πιστεύω την αποκαλούν μέρα αποφράδα. Όσοι πιστεύουν στο καλό που έκανε το ίδιο καθεστώς, σχεδόν μακιαβελικά δηλώνουν υπέρμαχοι. Το μόνο σίγουρο για μένα είναι ότι αν ήταν ανάποδα τα πράγματα και επικρατούσε ένα μετεπαναστατικό κομουνιστικό καθεστώς, πάλι η ίδια κατάσταση θα επικρατούσε. Απλά τα πούλια θα ήταν στημένα αριστερόστοφα. Γι’αυτό λοιπόν, κι επειδή προέρχομαι από πολύ παλιότερα χρόνια, έρχομαι να σας υπενθυμίσω κάτι που έγινε σαν σήμερα και είναι πέρα και πάνω από κάθε πολιτική ή κομματική τοποθέτηση…

Θα σας πάω 69 χρόνια πίσω. Στο 1944. Έντονη ομίχλη έχει καθίσει στην περιοχή της Mersa Matruh. Ο υποσμηναγός Τσότσος και ο ανθυποσμηναγός Σουφρίλας, κάθονται στα πιλοτήρια των Spitfires τους και περιμένουν διαταγή απογείωσης του Pink Section.

Παρά την ομίχλη, τα δύο Spitfires της 336ΒΕΜΔ απογειώθηκαν προς κάλυψη νηοπομπής υψηλής προτεραιότητας. Εκείνη τη φορά, ήταν η Neighbour που θα έχαιρε της προστασίας των Ελλήνων.

Ξαφνικά, 70 μίλια μακριά από τη βάση τους, από τα νοτιοανατολικά, εντοπίστηκε άγνωστο αεροσκάφος που προσέγγιζε τη νηοπομπή, σε ύψος 7000 ποδών. Το εντόπισαν στα 6000 πόδια. Όταν ο χειριστής του αγνώστου αεροσκάφους αντιλήφθηκε τα μαχητικά συνοδείας επιχείρησε βύθιση φτάνοντας μέχρι τα 300 πόδια. Τα ελληνικά μαχητικά, αναγνωρίζοντας το αεροσκάφος ως Ju-88, άνοιξαν πυρ.

Το γερμανικό βομβαρδιστικό ανταποδίδει τα πυρά και αρχίζει ελιγμούς διαφυγής. Ο Τσότσος και ο Σουφρίλας, σαν ανυπόμονοι κυνηγοί που μόλις τους έχουν αφήσει το λουρί, αρχίζουν την καταδίωξη. Προσεγγίζουν σε απόσταση περίπου 200 γιάρδες. Το πολυβολούν ασταμάτητα. Το γερμανικό αεροπλάνο προσπαθεί να αποφεύγει τις βολίδες, πολλές από τις οποίες, όσο κι αν δεν το θέλει, έχουν το όνομά του γραμμένο πάνω τους. Ο πυροβολητής του Junkers τραυματίζεται θανάσιμα. Παρ’ όλα αυτά, το σκληροστράχηλο αεροπορικό πολυεργαλείο της Luftwaffe δεν πέφτει. Ο υποσμηναγός Τσότσος σημαδεύει λίγο πιο μπροστά από τον στόχο και το παράδειγμά του ακολουθεί ο Σουφρίλας. Πλυμμηρισμένοι και οι δύο από την αδρεναλίνη, πιέζουν ξανά με τον αντίχειρα το κουμπί της σκανδάλης στο ιδιαίτερο χειριστήριο του Spitfire. Οι τελευταίες βολίδες από τα πολυβόλα τους, σαν αιμοβόρες πυγολαμπίδες βυθίζονται στον Νο 1 κινητήρα του γερμανικού θηρίου. Πυκνός μαύρος καπνός βγαίνει από τον κινητήρα του βομβαρδιστικού. Και χωρίς στάλα άλλης αντοχής, το θήραμα των δύο ελλήνων χειριστών έπεσε στη θάλασσα και βυθίστηκε.

Η επιτυχία είναι πολύ σημαντική γιατί αποτελεί τη μοναδική κατάρριψη των ελληνικών μοιρών στο θέατρο επιχειρήσεων της Β. Αφρικής. Μοιρών των οποίων το κύριο καθήκον ήταν η βαρετή όπως έλεγαν οι ίδιοι οι χιεριστές, προστασία νηοπομπών. Και αυτό ήταν ένα γεγονός που αναγνωρίστηκε και από την ελληνική διοίκηση αλλά και από τη Βρετανική διοίκηση. Στην ημερήσια διαταγή της επόμενης μέρας γράφονται τα ακόλουθα:

                                                              ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΓΗ ΥΠ’ ΑΡ. 150/22.4.44

                             Επί τη ευκαιρία της καταρρίψεως εχθρικού αεροσκάφους υπό
των χειριστών της Μοίρας Υπ/γου ΤΣΟΤΣΟΥ Γ.-172- και Ανθ/γου ΣΟΥΦΡΙ-
ΛΑ Δ.-403- ελήφθησαν τα ακόλουθα συγχαρητήρια τηλεγραφήματα παρά των
προϊστάμενων Αγγλικών Αρχών.

                    1/ Εξ Αρχηγείου Αέρος Ανατολικής Μεσογείου

                                                   Προς 336 Β.Ε.Μ.Δ.
Ημερομ. 21.4.44
Προσωπικόν εκ μέρους του Ανωτάτου Διοικητού Προς τον
Διοικητήν της Μοίρας.
Εγκαρδιότατα συγχαρητήρια προς πάντες τους συντελέσαν-
τας εις την καταστροφήν του JU 88 σήμερον το απόγευμα.
Τούτο αποτελεί έξοχον παράδειγμα της προσηλώσεώς σας
επί της κοινής μας υποθέσεως υπό τας παρούσας στιγμάς.-

                     2/ Εκ του 219 Γκρούπ

                                                    Προς 336 Β.Ε.Μ.Δ.
Ημερομ. 21 Απριλίου 44
Προσωπικόν εκ του Σμηνάρχου ΑΙΤΚΕΝ προς τον Υπ/γον ΤΣΟ-
ΤΣΟΝ Γ. και Ανθ/γον ΣΟΥΦΡΙΛΑΝ Δ.
Εγκαρδιώτατα συγχαρητήρια εις αμφότερους υμάς δια την
κατάρριψην του JU 88 σήμερον.

                 Τα ως άνω συγχαρητήρια περιπολούν τιμήν εις τους καταρρίψαντα
το εχθρικόν αερ/φος Υπ/γον ΤΣΟΤΣΟΝ Γ. και Ανθ/γον ΣΟΥΦΡΙΛΑΝ Δ, τους
οποίους συγχαίρω θερμώς, ουδενώς όμως την προσοχήν διαφεύγει το γεγο-
νός ότι πρόκειται περί επιτυχίας της Μοίρας ολοκλήρου, δι ης δικαιού-
ται να υπερηφανεύηται το προσωπικόν, χάρις εις τας συνεχείς και
επιμόνους προσπάθειας του οποίου, τοιαύτα κατορθώματα καθίστανται δυ-
νατά.

                                                                                                        ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ

                                                                                                        ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ Κ.
Επ/γος

Σχολιάστε

Filed under Αεροπορία, Thoughts

Ω Ελλάς ηρώων χώρα, τι γαϊδάρους βγάνεις τώρα…

Πλησιάζει μία ημερομηνία ντροπή για την Εθνική αντίσταση. Μία ημερομηνία για την οποία, όλος ο κόσμος που είχε εναντιωθεί στους Ναζί, θα ήθελε να ξεχάσει. Θελήσαμε, μία ομάδα ανθρώπων με ένα ιδιαίτερο κοινό βίωμα και που τιμούν την Εθνική Μνήμη και δεν ξεχνούν την προσφορά ενός μεγάλου Έλληνα, να τιμήσουμε τον συνταγματάρχη Δημήτριο Ψαρρό. Αυτό που είδαμε, ήταν το ενδεχόμενο που συζητούσαμε. Όταν βρεθήκαμε, απλά δε θέλαμε να το πιστέψουμε.

Είχε καθοριστεί το ραντεβού. Σημείο συνάντησης, Πατησίων και Αλεξάνδρας. «Πού ρε συ; Εκεί στα ΚΤΕΛ;» «Ναι ρε, εκεί, στα ΚΤΕΛ.» Ώρα, 12:00. Η τελευταία Κυριακή, πριν την επέτειο του θανάτου του συνταγματάρχου Δημητρίου Ψαρρού, διοικητή του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων, του στρατιωτικού σκέλους, της αντιστασιακής οργάνωσης ΕΚΚΑ. Πήγαμε ως εκεί, με σκοπό να αποτίσουμε φόρο τιμής σε έναν γνήσιο Έλληνα αγωνιστή, αξιωματικό Ευζώνων και διοικητή ένοπλου αντιστασιακού κινήματος, κατά του Γερμανού υπερόπτη κατακτητή. Με τα προτερήματα και τα ελαττώματά του. Ανθρώπινο αλλά και αληθινό.

Φτάνοντας στο προκαθορισμένο σημείο συνάντησης, νιώσαμε απανωτά εγκεφαλικά να συναγωνίζονται τα εμφράγματα για το ποιό θα μας χτυπήσει πρώτο…

Η προτομή του συνταγματάρχη δεν υπήρχε στη μαρμάρινη βάση της!

Προτομή Ψαρρού- ΑΠΟΥΣΑΟι βρισιές και οι κατάρες που ήρθαν στα χείλη εκείνη τη στιγμή, απλά δεν μπορούν να γραφτούν με πληκτρολόγιο χωρίς ο υπολογιστής να κολλήσει… κάτι!

Θυμηθήκαμε, με τη συνδρομή ενός πολύ καλού φίλου, ότι πριν κάτι χρόνια, είχαν κλέψει την προτομή του Τσιγάντε. Στη φωτογραφία που ακολουθεί, φαίνεται αριστερά, η μαρμάρινη στήλη στην οποία βρισκόταν η προτομή του Ψαρρού και στο βάθος (στην ίδια ευθεία με την κυρία που περιμένει στη νησίδα να περάσει τον δρόμο) η, μαρμάρινη πλέον, προτομή του Τσιγάντε.

Απέναντι από τη ΓΣΕΕ

Μία μικρή παρατήρηση του χώρου εκείνη τη στιγμή, κατέδειξε το πόσο παραμελημένο είναι το σημείο εκείνο στο φανάρι.

2013-04-14Μία εικόνα αντάξια της πόλωσης που έχουμε, όλοι μας, επιτρέψει στην Ελλάδα να υπάρχει, ανεξάρτητα του πού είναι τώρα η προτομή του Ψαρρού. Διότι δεν νομίζω να γινόταν κάτι τέτοιο με την προτομή του Βελουχιώτη ή του Ζέρβα και να μην κινούνταν οι Αρχές, ακριβώς εξ αιτίας των πιέσεων που θα δέχονταν από τις αντίστοιχες παρατάξεις!

Και φυσικά, καθ ότι φανάρι, είχαμε στο σημείο και τον κουβά με νερό πιο παλιό κι από καλό κρασί, βασικό εξοπλισμό κάθε παρόδιου καθαριστή αλεξινέμιων…

graffitti για τον κουβάΦυσικά, δε θα μπορούσαν να λείπουν τα ακαταλαβίστικα γκράφιτι αυτών που δε νοιάζονται για το τι ήταν και τι είναι εκεί που στέκονται και γράφουν (διότι για σκέφτονται και γράφουν, δεν τους έχω ικανούς)…

Και εγείρονται πολλά ερωτήματα που απαιτούν άμεση απάντηση από τους υπεύθυνους.

Πρώτο και βασικότερο, πότε απομακρύνθηκε η προτομή του συνταγματάρχη;

Δεν είδε κανείς, τίποτα; Έλεος δηλαδή, δίπλα στα ΚΤΕΛ και απέναντι από τη ΓΣΕΕ είναι το φανάρι.

Αν είναι φρέσκο το περιστατικό, ποιός ειδοποιήθηκε και ποιός κινητοποιήθηκε μήπως και βρεθεί η προτομή. Το παράδειγμα της κλεμμένης προτομής του σμηναγού Ηλιάκη η οποία τελικά βρέθηκε και μάλιστα στο χωριό μου, είναι ακόμη πολύ πρόσφατο.

Αν έχει κλαπεί εδώ και καιρό, όπως η προτομή του παμμέγιστου Τσιγάντε, γιατί η ζημιά δεν έχει αποκατασταθεί; Ποιός πρέπει να το κυνηγήσει και γιατί ως τώρα δεν το έχει πράξει; Χρειάζεται υποκίνηση από κάποιον φορέα; Από κάποια ομάδα; Σίγουρα οι ομάδες και οι σύλλογοι βετεράνων και αντιστασιακών, θα το γνώριζαν αν είχε γίνει προ καιρού και θα είχαν κινηθεί ανάλογα.

Το γιατί απομακρύνθηκε, είναι σχεδόν προφανές, καθ ότι η προτομή ήταν μεταλλική- μπρούτζινη ή ορειχάλκινη (μη βιαστεί κανείς, δεν πρόκειται για το ίδιο κράμα μετάλλου). Δε θα μπω σε τριπάκια του τύπου προβοκάτσια, αναρχικοί κουκουλοφόροι κλπ. Το μέταλλο είναι μέταλλο και ως τέτοιο, πάντα μπορεί να πουληθεί. Να πουληθεί, όπως πουλάει ο Χορν την ψυχή του στον Διάβολο. Να πουληθεί από ανιστόρητους, ανεγκέφαλους, απαίδευτους μικρόψυχους γαϊδάρους που μόνο το εύκολο χρήμα έχουν στο μυαλό.

Όμως, το τελευταίο ερώτημα που γεννάται είναι και το πιο σοβαρό από όλα. Ποιοί είναι χειρότεροι; Εκείνοι που έκλεψαν την προτομή για να πουλήσουν το μέταλλο ή εκείνοι που αφ ενός το επέτρεψαν, αφ ετέρου δεν έκαναν τίποτα για να αποκατασταθεί η ζημιά; Μάλλον υπάρχει μία μερίδα κόσμου στον Δήμο και παραπάνω, που απλά πιστεύει ότι θα περνούσε απαρατήρητη η απουσία της προτομής. Διότι όπως προείπαμε, αν ήταν του Ζέρβα ή του Βελουχιώτη, θα έπεφτε τέτοιο κράξιμο και τέτοια ντομάτα που θα τους έπνιγαν! Απλά δε θα υπήρχε κανείς να ενδιαφερθεί…

Κι όμως, εμείς οι λίγοι, πάντα οι λίγοι, αφού κοιταχτήκαμε, χωρίς να πούμε κάτι, μαζέψαμε τις πληγωμένες μας εθνικές καρδιές και παραταχθήκαμε στον λιγοστό χώρο στο πεζοδρόμιο δίπλα στο φανάρι. Δεν είχε νόημα να πούμε κάτι. Δεν υπήρχε χώρος για άλλα λόγια. Δεν υπήρχε νόημα. Ξέραμε ότι απλά, σε ένδειξη αντίστασης προς τις συνθήκες στις οποίες πάνε κάποιοι να μας υποχρεώσουν να ζούμε, εμείς πρέπει να αντισταθούμε. Πήγαμε για κάποιον λόγο, για έναν σκοπό και έπρεπε να περατώσουμε την «αποστολή» μας.

ΔΙΑΒΟΛΟΙ, ΠΡΟΣΟ-ΧΗ!

Κινήθηκα μπροστά, και άφησα το λιτό στεφάνι με τους, κρυμένους στην επιλογή των λουλουδιών, συμβολισμούς να ακουμπήσει στη μαρμάρινη στήλη, κρύβοντας τα παράταιρα graffiti. Επέστρεψα στη θέση μου, στο κέντρο του μονού ζυγού.

ΔΙΑΒΟΛΟΙ, ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ!

Και μετά από ένα λεπτό απόλυτης ακινησίας, ο Εθνικός Ύμνος από τα χείλη όλων μας, έκανε περαστικούς να σταματούν και να κοιτούν, οδηγούς και μοτοσυκλετιστές να παρατηρούν. Κάποιοι, σιγά- σιγά, μαθαίνουν ότι υπάρχουν ορισμένοι που τιμούν τους ήρωές μας, όχι μόνο στα λόγια όπως οι πολιτικάντηδες του τόπου τούτου αλλά και στα έργα. Και το τελευταίο σημείο το εννοούμε!
Και στα έργα!
Το Ασκέρι των Διαβόλων είναι εδώ και δε σκοπεύει να λακίσει…

Στεφάνι αντί προτομής

1 σχόλιο

Filed under Πεσόντες, Φρουρά, Random thoughts

Έφυγε από τη ζωή εκείνος που έδωσε ζωή…

Δύο μέρες μετά τη συμπατριώτισσα και συνωμήλική του, Margaret Thatcher, έφυγε και ο sir Robert Edwards. Ε και; Θα ρωτήσουν πολλοί. Ποιός είναι- ορθότερα, ποιός ήταν- θα ρωτήσουν περισσότεροι. Κι όμως, ο Robert Edwards και οι επιστήμονες υπό αυτόν, έδωσαν ζωή σε περισσότερο κόσμο απ’ όσο αντιστοιχεί στη μισή Ελλάδα και ελπίδα σε ακόμη περισσότερους. Ήταν άλλος ένας συγκεκαλυμμένος άγγελος; Για μένα ήταν. Όπως όμως και πολλοί που αναφέρονται τιμώμενοι σε αυτό το ιστολόγιο, για άλλους ήταν λύκοι με λευκή προβιά…

Ο Robert Edwards ήταν πρωτοπόρος της ιατρικής και συγκεκριμένα, της IVF- in vitro fertilisation, ελληνιστεί, εξωσωματική γονιμοποίηση. Η Luise Brown, το πρώτο παιδί του σωλήνα, γεννημένη το 1978, έχει πει πολλές φορές ότι τον έχει σαν παππού της, μιας και η ύπαρξή της οφείλετο σε εκείνον και την ομάδα του.

Ο ίδιος, ήταν ευλογημένος με πέντε παιδιά και δώδεκα εγγόνια. Η σύζυγός του ήταν εγγονή του μεγάλου πειραματικού χημικού Ernest Rutherford, βραβευμένου με βραβείο Nobel Χημείας, το 1908. Ασχολήθηκε με ένα πολύ μεγάλο ζήτημα της Ιατρικής, αχαρτογράφητο ακόμη και σήμερα σε πολλά σημεία, που δεν τον άγγιζε άμεσα.

Η εξωσωματική γονιμοποίηση έχει χαρίσει μέλλον σε ζευγάρια που είχαν τελματωθεί κι έχει γκρεμίσει τοίχους επιτρέποντας τη διέλευση εκεί που υπήρχαν αδιέξοδα. Ακριβώς εξ αιτίας της σπουδαιότητάς της για όλη την ιατρική κοινότητα, ο Edwards τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής το 2010.

Κι όμως, ακόμη και σε κάτι τόσο όμορφο και ζωοδόχο, υπάρχουν αντιρρήσεις. Υπάρχουν ενστάσεις οι οποίες εστιάζουν ακριβώς στο ποιός έχει το δικαίωμα να γίνεται ζωοποιός. Τα ακραία στοιχεία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, πηγάζοντας όμως από βαθιά αλλά παρηκμασμένη θρησκευτική σκέψη δεν ήθελαν ούτε να συζητήσουν για τεχνητή γονιμοποίηση στον κόσμο τούτο. Οι χαρακτηρισμοί που έχει κατά καιρούς, λάβει η Luise Brown είναι, τουλάχιστον, απόκοσμοι και αναχρονιστικοί. Και έρχονται σε πλήρη και απόλυτη αντίθεση με όσα περί αγάπης και συμφιλίωσης δίδαξε ο Χριστός πολλά χρόνια πριν τη γέννηση του Edwards.

«Όχι, δεν δημιουργώ εγώ ζωή, εγώ απλά της δίνω την ευκαιρία να ζήσει. Η ζωή βρίσκεται μέσα στους γονείς» είχε πει, απαντώντας στον αντίλογο που κάθετί μεγάλο, αναπόφευκτα δημιουργεί. Σε μία χώρα όπως η Ελλάδα, με την κουλτούρα που μας διακρίνει ως λαό, σπάνια θα βρεις άτομα ενάντια στην IVF. Οι περισσότεροι από αυτούς, θα είναι απλά δογματικοί, με ιδιαιτέρως σεισμοπαθή επιχειρήματα, αν υπάρχουν και αυτά. Η κατάσταση αυτή είναι πολύ διαφορετική σε χώρες όπου η εκκλησία έχει πιο ισχυρή επίδραση στις μάζες και κυρίως, πιο απόλυτο και σκοταδιστικό χαρακτήρα.

Ακόμη κι αν κάτι είναι δεδομένο για μας, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι για κάποιους άλλους δεν είναι. Αν ο ήλιος δύει στη Δύση, χρειάστηκε να πεισθεί ολόκληρη Ιερά Εξέταση- και που δεν πείσθηκε τελικά. Αυτό δε σημαίνει ότι ως άλλοι Ιεροεξεταστές θα καίμε στην πυρά κάθε νέο επιστήμονα ή κάθε νέα άποψη. Το κλειδί για την εξέλιξη είναι η συζήτηση και η προσπάθεια αλληλοκατανόησης. Όχι απαραίτητα η επίτευξη αλληλοκατανόησης αλλά η ειλικρινής προσπάθεια προς την κατεύθυνση αυτή.

Το 2010, με επίσημη ανακοίνωσή της, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, καταδίκασε ως σκανδαλώδη, την απονομή του Nobel ιατρικής στον Edwards. Ακόμη κι αν εγώ διαφωνώ με τη θέση της παπικής εκκλησίας, δε μπορώ να αναγνωρίσω ότι υπάρχουν ηθικά ζητήματα σε πολλές ιατρικές και χειρουργικές διαδικασίες και πρέπει να υπάρχει θεσμικό πλαίσιο που να προστατεύει όλους τους εμπλεκόμενους. Δεν πρέπει όμως αυτό να αποτελεί τροχοπέδη στην εξέλιξη που θα μας οδηγήσει μακριά από τη Δαντική Κόλαση και πιο κοντά στη σκάλα προς τον Παράδεισο των Zeppelin…

Σχολιάστε

Filed under Connecting Science, Random thoughts

Γιατί και ο χάλυβας πρέπει να γυρίσει στο χώμα…

Απεβίωσε χθες, σε ηλικία 88 ετών η Margaret Thatcher, γνωστή ως Σιδηρά Κυρία της Βρετανίας. Τη θυμούνται οι περισσότεροι, άνω των τριάντα για μία πολυποικιλία λόγων. Άλλοι για τον πόλεμο στην εσχατιά του Ατλαντικού, άλλοι για τις πρωτοφανούς διάρκειας απεργίες ανθρακορύχων και τον Billy Elliot. Ποιός όμως θυμάται, ποιός της απέδωσε αυτό το προσωνύμιο;

Στις 19 Ιανουαρίου του 1976, κι ενώ ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ακόμη, σε μια ομιλία της είπε «…μία τεράστια χώρα όπως η Ρωσία χωρίς πολλές διεξόδους στη θάλασσα, δε χρειάζεται να δημιουργήσει το πιο ισχυρό πολεμικό ναυτικό για να υπερασπίζεται τα θαλάσσια σύνορά της. Όχι. Οι Ρώσοι εστιάζουν στην παγκόσμια κυριαρχία και τάχιστα αποκτούν τα μέσα για να γίνοουν το πιο ισχυρό έθνος του κόσμου. Οι άνθρωποι του πολιτικού γραφείου του Σοβιέτ, δεν έχουν να ανησυχούν για την άμπωτη της κοινής γνώμης. Βάζουν τα όπλα πάνω από το βούτυρο, ενώ εμείς βάζουμε σχεδόν τα πάντα πάνω από τα όπλα. Ξέρουν ότι είναι υπερδύναμη μόνο κατά μία έννοια- τη στρατιωτική. Κατά τα άλλα είναι μία ανθρωπιστική και οικονομική αποτυχία.»

Ήταν αυτή της η δήλωση που έκανε τον Ερυθρό Αστέρα- την εφημερίδα του Ερυθρού Στρατού- να την χαρακτηρίσει ως Σιδηρά Κυρία- παρατσούκλι που της κόλλησε για πάντα!

Η Thatcher ήταν παραπάνω από συντηρητική. Ο τρόπος σκέψης της εξέφραζε έναν αντικομουνισμό, συνδυασμένο με βρετανική ειρωνεία και σαρκασμό. Ούσα ακόμη στην αντιπολίτευση είχε πει το διαβόητο «είναι δουλειά των Εργατικών που έφεραν τη χώρα σε επίπεδα ύφεσης ρεκόρ εν καιρώ ειρήνης. Έχουν τη συνήθη σοσιαλιστική νόσο- τους έχουν τελειώσει τα λεφτά των άλλων». Απτόητη, δύο χρόνια αργότερα θα πει το, σχεδόν Μακαρθικό, «Δουλειά μου είναι να σταματήσω τη Βρετανία απ’το να γίνει κόκκινη!»

Αυτό δε σημαίνει ότι τα πήγαινε καλά και με τους άλλους συντηρητικούς ηγέτες της Ευρώπης. Ο ίδιος ο Chirac είχε αναρωτηθεί «(…)τι θέλει αυτή η νοικοκυρά; Τα αρχίδια μου σε πιατέλα;» Ποιός μπορεί να ξεχάσει την ατάκα του Mitterrand κατά την οποία, η Thatcher είχε τα μάτια του Stalin και τη φωνή της Monroe. Η κυρία Margaret ήθελε το Ηνωμένο Βασίλειο, Μεγάλη Βρετανία. Και δεν έκρυψε ποτέ, ότι θα κάνει τα πάντα για να περάσει και αυτό, όπως εξάλλου, ό,τι άλλο ήθελε, χωρίς να εξετάζει αν κάτι που θέλει ή θεωρεί σωστό είναι απάνθρωπο ή αν η ίδια γίνεται άτεγκτη.

Δεν είναι σκοπός μου να σας μεταφέρω ούτε τη βιογραφία, ούτε και τον επικήδειο της Βρετανίδας πρωθυπουργού- τρις, μην το ξεχνάμε-. Μία ιστορική σημείωση για το ποιό ήταν το μέσο που της πρωτόδωσε τον χαρακτηρισμό της σιδηράς κυρίας και να κλείσω με μία δήλωσή της που είναι παρμένη εν πολλοίς από τον Αριστοτέλη. Το κατά πόσο η ίδια, ήξερε πόσο μισογύνης ήταν ο Αριστοτέλης, πίστευε τα λεγόμενα αυτά ή κατά πόσο οι πολιτικές που εφάρμοζε ήταν στο ίδιο πνεύμα, τίθεται ανοιχτό προς ευρεία συζήτηση…

«(…)Κάποιοι σοσιαλιστές φέρονται να πιστεύουν ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι αριθμοί σε έναν κρατικό υπολογιστή. Εμείς πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να είναι οντότητες. Είμαστε όλοι άνισοι. Κανένας, δόξα Τω Θεώ, δεν είναι σαν κανέναν άλλο, όσο κι αν οι σοσιαλιστές προσποιούνται για το αντίθετο. Πιστεύουμε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να μην είναι ίσος αλλά για μας, κάθε άνθρωπος είναι εξίσου σημαντικός.»

Καληνύχτα, τροφή για σκέψη

1 σχόλιο

Filed under Strategic thinking, Thoughts