Monthly Archives: Μαρτίου 2014

Φώτα!!! Κάμερα!!! Πάμε!!! Για πάντα…

22-3_348

Κάποια πράγματα πολλές φορές βγαίνουν αντιμέτωπα με τη λάμψη των φλας των παπαράτσι και τη χλιδή των μεγάλων έργων. Κάποια έργα προβάλλονται στο ευρύ κοινό το οποίο παρακολουθεί σχεδόν συνεπαρμένο. Όχι όμως καθημερινά…

Μακριά από τα φλας και τις κάμερες, η ΠΑ και οι άνθρωποί της αγωνίζονται και μοχθούν καθημερινά. Όλα τα μέλη της αεροπορικής οικογένειας εργάζονται ακούραστα και με ζήλο που δε συναντάς εύκολα αλλού. Εντός ή εκτός Ενόπλων Δυνάμεων. Στη Γηραία ή στις «νεαρές» Ηπείρους. Εργάζονται συνεχώς για να χτίσουν ένα στέρεο οικοδόμημα αποτροπής και παραδείγματος και σε αυτό το έργο, βάζουν κομμάτι- κομμάτι, μέρα- μέρα, κομμάτια της ψυχής τους.

Κάποιες φορές όμως, εκείνες τις απευκταίες στιγμές, το έργο αυτό χάνεται με την ταχύτητα ενός φωτογραφικού κλείστρου. Και μαζί, χάνεται κάποια ψυχή, χωρίς να μπορεί κανείς να είναι στο απυρόβλητο. Δεν υπάρχει ασυλία. Όλοι φλερτάρουν. Ανά πάσα στιγμή…

Σαν σήμερα, 22 Μαρτίου του 1960, η ΠΑ θρηνεί άλλους δύο αετούς που λαβώθηκαν εν πτήση και έπεσαν. Αυτοί όμως, έχουν μία ιδιαιτερότητα… Είναι οι πρώτοι πεσόντες των RF-84 στην ΠΑ. O, μόλις προ τριμήνου διορισθείς, διοικητής της 348ΜΤΑ, επισμηναγός Βούλγαρης Εμμανουήλ και ο υποσμηναγός Πορφύρης Παναγιώτης σκοτώθηκαν ενώ είχαν πάρει τις θέσεις τους πίσω από τις κάμερες τακτικής αναγνώρισης της Πολεμικής Αεροπορίας. Κατά τη διάρκεια εκπαιδευτικής πτήσης ναυτιλίας, λίγο μετά την απογείωση από τη Λάρισα, τα RF-84 Thunderflash που χειρίζονταν, κατέπεσαν στην περιοχή της Τερψιθέας Λάρισας.

Αιωνία τους η Μνήμη!

ΑΙΕΝ ΥΨΙΚΡΑΤΕΙΝ

Σχολιάστε

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Σαν σήμερα 9/3 πριν 30 χρόνια…

2013-09-11 14.29.06

Θυμάστε τι έγινε σαν σήμερα πριν 30 χρόνια; Πολλά και διάφορα θα μου πείτε και θα έχετε και δίκιο. Σαν σήμερα όμως, πριν 30 χρόνια,ένας ακόμη ιπτάμενος ιππότης της ΠΑ πέρασε στην αιωνιότητα. Τον θυμάται ο τόπος του, η ιδιαίτερη πατρίδα του. Καλό είναι να τον θυμηθούμε κι εμείς…

Συνέχεια

4 Σχόλια

Filed under Αεροπορία, Μνημειοτουρισμός, Πεσόντες

Οι Πεσόντες, οι γυναίκες τους και ο Άγνωστος

Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας σήμερα. Θυμάμαι κάποτε πριν χρόνια ζήτησαν από τον Νότη (δε θέλω ερωτήσεις Δημοτικού- ένας είναι ο Νότης!) να κάνει μια δήλωση για την ημέρα της γυναίκας. Τον ρώτησαν το βράδυ της προηγούμενης, ξημερώματα της ημέρας της γυναίκας.Εκείνος τους απάντησε ότι δε θα τους έλεγε κάτι για τη μέρα που μπαίνει αλλά για τη μέρα που φεύγει. Μιας και τη μέρα που φεύγει, γιορτάζουμε την Ένωση των Δωδεκανήσων. Εγώ από την άλλη, θα σας πω για τη μέρα που έρχεται…
Σήμερα εγώ δεν έχω κάποια φωτογραφία να αναρτήσω. Δεν έχω κάποια ασπρόμαυρη φωτογραφία που να απεικονίζει ένα χαμογελαστό πρόσωπο το οποίο να έχει περάσει πλέον στην αθανασία. Ίσως να σας έχω συνηθίσει σε τέτοιες εικόνες. Ίσως να σας έχω καλομάθει. Έχω όμως γνώση την οποία πρέπει να σας μεταφέρω, έστω και χωρίς εικόνα- ακόμη και στην εποχή του βομβαρδισμού μας από τα μέσα στα οποία κυριαρχεί η εικόνα. Σαν σήμερα, 8 Μαρτίου, του 1928, σε μια άλλη εποχή ολότελα, έπεσαν υπέρ Πατρίδος στο Φάληρο, ο υποκελευστής Μπουρζουκίδης Γεώργιος και ο κελευστής Ξεφλουδας Βασίλειος, συνέπεια αεροπορικού ατυχήματος.
Σαν σήμερα… Σήμερα τιμούμε δύο τρόπον τινά «Αγνώστους Στρατιώτες». Σήμερα… Σήμερα που συμπληρώνονται 5 χρόνια από τον βανδαλισμό του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη και την πυρπόληση της σκοπιάς του Παρατηρητή το 2007! Σήμερα που συμπληρώνονται 5 χρόνια από το βράδυ που για πρώτη φορά στην ιστορία της Φρουράς απομακρύνθηκαν οι Σκοποί Μνημείου από τη θέση τους.
Αχ, Έλληνα… Να ξέρεις ότι σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας αλλά να μη θυμάσαι ότι έγινε και κάτι άλλο σαν σήμερα, πριν χρόνια;! Να μαθαίνεις Έλληνα, αλλά μην ξεχνάς ταυτόχρονα! Τιμή και Δόξα σε όλους εκείνους τους Άγνωστους που έπεσαν υπέρ Πατρίδος! Τιμή και Δόξα στον υποκελευστή Μπουρζουκίδη Γεώργιο και τον κελευστή Ξεφλουδα Βασίλειο που έπεσαν υπέρ Πατρίδος!
Τιμή και Δόξα και στις μητέρες, γιαγιάδες, γυναίκες, αρραβωνιαστικιές, αδερφές και όποιες άλλες γυναίκες υπήρξαν στις ζωές αυτών των Αγνώστων!
800px-Tomb_of_Unknown_at_Syntagma_Square_in_Athens

Σχολιάστε

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες, Φρουρά

Πεσόντες αεροπόροι της 7ης Μαρτίου

Σαν σήμερα γιορτάζουμε την ένωση των Δωδεκανήσων με την Μητέρα Ελλάδα. Σαν σήμερα εξυμνούμε το θάρρος και τη θυσία εκείνων που πάλεψαν και πόνεσαν για να απελευθερωθούν αυτά τα ακριτικά κομμάτια γης. Ας μη ξεχνάμε όμως και τους αεροπόρους που χρόνια μετά την Ένωση των Δωδεκανήσων έδωσαν τη ζωή τους υπερασπιζόμενοι την εδαφική ακεραιότητα της Πατρίδας. Έπεσαν υπέρ Πατρίδος για να προστατεύσουν τα, με αίμα επίσης, κεκτημένα εδάφη της Σύγχρονης Ελλάδας.
Σαν σήμερα λοιπόν, στις 7/3 του 1989, με τρόπο μακάβριο, το T-33 Shooting Star της 110ΠΜ… επιβεβαίωσε το όνομά του ως διάττων αστέρας και με την πτώση του πήρε μαζί του τα σώματα των δύο πιλότων του, επισμηναγών Τότσα και Γαλανού Ιωάννη.
Ένα χρόνο αργότερα, η οικογένεια της Πολεμικής Αεροπορίας, έπαιρνε πάλι από την οικία της 110ΠΜ ένα άλλο από τα νέα παιδιά της 347ΜΒ και το θυσίαζε για τον Υπέρτατο σκοπό. Ο ανθυποσμηναγός Παπαδίτσας Σπυρίδων, έπεσε στην ακριτική Λέσβο με το Α-7Η του, μακριά από τον τόπο του, μακριά από την έδρα του αλλά μαζί με αυτό που αγαπούσε και ενώθηκε με αυτό αιώνια.
Ο Θεσσαλονικιός ανθυποσμηναγός είναι ο πλέον πρόσφατος πεσών της ΠΑ τον μήνα Μάρτιο. Μετά το 1990, η ΠΑ δεν έχει χάσει άλλο από τα παιδιά της τον μήνα Μάρτιο. Και αυτός όπως και οι υπόλοιποι Ήρωες της Πολεμικής που η Μοίρα θέλησε να μιμηθούν τον Βελλεροφόντη είναι Αθάνατοι αλλά εύχομαι να παραμείνει ο τελευταίος και να μην τον ακολουθήσουν άλλοι!
Εκ μέρους όλης της Χώρας, σας ευχαριστώ!
ΑΙΕΝ ΥΨΙΚΡΑΤΕΙΝ!
7-3_110

Σχολιάστε

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Σαν την αμμούτσα της θαλάσσης…

Η μικρή μου κόρη περιεργάζεται κάτι που μοιάζει με παλιό χάλκινο νόμισμα. Στην ηλικία όμως που βρίσκεται, η πιο ισχυρή της αίσθηση είναι η γεύση. «Όχι αγάπη μου», της λέω, «αυτό δεν τρώγεται!» και το βγάζει από το στόμα. «Αυτό το μετάλλιο είναι της γιαγιάς σου του παππού. Κι έχει μεγαλύτερη αξία απ’ όση μπορείς ακόμη να γευτείς!»…

Ο Κωστής ο Τωράκης (αλλιώς Τωροκωστής), ήταν ένας από τους πάμπολλους Κρητικούς οικογενειάρχες που με τη λήξη της μάχης της Κρήτης και την κατοχή και της Κρήτης από τις δυναμείς των Ιταλών και Γερμανών, πήραν τα όπλα τους και βγήκαν στα βουνά. Εξέχουσα μορφή, όχι μόνο του χωριού του, του Σαμωνά αλλά της περιοχής, η κίνησή του αυτή είχε αντίκτυπο στην αντίδραση όλων των ανδρών των γύρω χωριών, με αποτέλεσμα να πράξουν κι εκείνοι το ίδιο.

Η δράση του όμως στην αντίσταση ξεκινά από πιο πριν. Με τη μάχη της Κρήτης ουσιαστικά χαμένη, καθώς οι δυνάμεις της Κοινοπολιτείας που μάχονταν στο νησί αποτελούσαν «λέοντες των οποίων ηγούντο αμνοί», άρχισε η υποχώρηση προς τα νότια παράλια και κυρίως προς τα Σφακιά. Οι γερμανοί είχαν πάρει στο κατόπι τις- κυρίως- Νεοζηλανδικές δυνάμεις και τους καταδίωκαν στα ορεινά μονοπάτια των Λευκών Ορέων. Οι ντόπιοι δεν είχαν πού να πάνε αλλά δεν μπορούσαν και να έρθουν σε κατά μέτωπο σύγκρουση με τους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές. Γνώριζαν όμως καλά τη γεωγραφία του νησιού…

Όπως αναφέρει και ο Βρετανός Patrick Leigh Fermor στο ημερολόγιό του για τη μάχη και την αντίσταση στην Κρήτη (ο ίδιος βοήθησε τον Ψυχουντάκη να γράψει την αυτοβιογραφία του η οποία εκδόθηκε πρώτα στα αγγλικά και μετά στα Ελληνικά), οι Γερμανοί ανέκοψαν την καταδίωξή τους, αργά το απόγευμα, χωρίς (!) να υποστούν απώλειες… Ένας πυροβολισμός αντήχησε μέσα στις ρεματιές και τις χαράδρες των Λευκών Ορέων με αποτέλεσμα οι Γερμανοί να νομίζουν ότι έχουν πέσει σε ενέδρα. Καλύφθηκαν και μέχρι να συνειδητοποιήσουν τι είχε γίνει, είχε πέσει και ο Ήλιος. Η κίνησή τους μέσα στη νύχτα ήταν εκ των πραγμάτων πιο αργή. Την επόμενη μέρα, ξεκίνησαν εκ νέου, πιο επιφυλακτικοί αλλά και πιο διψασμένοι για μάχη. Αυτή τη φορά όμως, τους περίμεναν οι άνδρες του Upham από τη 2η Νεοζηλανδική Μεραρχία οι οποίοι είχαν προλάβει να πάρουν θέσεις ψηλότερα από τον δρόμο στήνοντας μία φονική παγίδα. Έτσι, οι διώκτες έγιναν διωκώμενοι. Και όλα αυτά ξεκίνησαν από έναν πυροβολισμό. Εκείνος που είχε πατήσει τη σκανδάλη το προηγούμενο απόγευμα ήταν ο παππούς ο Τωροκωστής!

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο Τωροκωστής ήταν μόνο ένα από τα μέλη της οικογένειάς του που ανέπτυξαν αντιστασιακή δράση. Παρ’ όλο που είδε παιδιά, εγγόνια και ανήψια να σκοτώνονται, παρ’ όλο που οι Γερμανοί έκαψαν το σπίτι- και όλο το υπόλοιπο χωριό- τρεις φορές, η οικογένεια του Τωροκωστή συνέχισε να προσφέρει στην Αντίσταση του Κρητικού λαού.

Και για μένα, δεν είναι μόνο η ένοπλη αντίσταση που έκαναν. Το σπίτι του Τωροκωστή ήταν πάντοτε ανοιχτό. Αντάρτες- οι οποίοι είχαν πληροφορηθεί- πήγαιναν το βράδυ, έτρωγαν, ξημερώνονταν κι έφευγαν μετά. Χρόνια αργότερα, θα μάθαινα ότι το παρατσούκλι/ συνθηματικό του Τωροκωστή, ήταν ο «Αμμούτσας».

Ο αδερφός του αδικοχαμένου μωρού της ιστορίας που σας μεταφέρεται παραπάνω, στον εξωτερικό σύνδεσμο, μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Σε μία συγκέντρωση Συλλόγων Κρητών Αμερικής, τον πλησίασε ένας γέρος και τον ρώτησε από πού είναι- ή μάλλον πιο σωστά- «Εσύ μπρε τίνος είσαι ντου λόγου σου;» Του είπε ονοματεπώνυμο και χωριό καταγωγής. Τον κοίταξε έντονα ο γέρος και τα μάτια του άστραψαν «Είσαι εγγονός του Τωροκωστή μπρε;» «Κι αμέ;!» «Είσαι εγγονός του αμμούτσα μωρέ;» Ούτε εκείνος δεν ήξερε το προσωνύμιο αυτό. «Ήντα μου λες μπάρμπα;» «Τον παππού σου τονε λέγαμε αμμούτσα, γιατί πάντοτε στο τραπέζι ντου τα φαγιά ήντονε σαν την αμμούτσα τση θαλάσσης! Σπουδαίος άντρας! Πρέπει να’σαι περήφανος απού’σαι απ’ τη γενιά ντου!»

Ο Τωροκωστής είχε τη φήμη του «βάρβαρου», του απολίτιστου, αλλά μαζεύοντας ιστορίες από ανθρώπους που τον έζησαν, καταλήγω στο συμπέρασμα πως κάθε άλλο παρά απολίτιστος ήταν. Είχε κι εκείνος, όπως ο καθένας μας τα κουμπιά του και είχε μία τρομερή αδυναμία στην γυναίκα του η οποία, όπως οι Κρητικές της εποχής του, είχαν το πλήρες κουμάντο του νοικοκυριού. Σε μία εποχή πρώιμου Μακαρθισμού, διώχθηκε-λανθασμένα κατ’ εμέ- ως κομμουνιστής. Επέστρεψε όμως σπίτι του και έζησε με τη γυναίκα του ως τα βαθιά τους γεράματα. Ο δε τρόπος με τον οποίο μου έχουν περιγράψει- ανεξάρτητες μεταξύ τους, πηγές- ότι μοίρασε την οικογενειακή περιουσία στα παιδιά του, είναι πνευματικό αποκύημα ενός ανθρώπου με πολλή φαντασία, υψηλό αίσθημα δικαιοσύνης και ισότητας. Αν αυτά ορίζουν έναν άνθρωπο βάρβαρο, προτιμώ να είμαι απολίτιστος!

Μετά θάνατον, η Πολιτεία,μέσω του ΥΕΘΑ τον τίμησε με το Μετάλλιο Εθνικής Αντίστασης 1941-1945, το οποίο του απενεμήθη σαν σήμερα, 4 Μαρτίου 1987.

2012-08-18 19.05.00

Σχολιάστε

Filed under Φρουρά, Strategic thinking