Monthly Archives: Δεκέμβριος 2013

12/12 εκτελεσθέντες…

Σαν σήμερα, άλλοι δέκα πατριώτες έπεσαν για την Πατρίδα. Εκτελέστηκαν άλλοι δέκα Έλληνες σαν σήμερα, από τον έναν και μοναδικό, ξένο κατακτητή τον Δεκέμβριο  του 1943. Δεν έγιναν όμως όλοι εκούσια, μάρτυρες του απελευθερωτικού αγώνα επί κατοχής…

Τη νύχτα της 9ης προς 10 Δεκεμβρίου, σημειώθηκε επίθεση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ στο διοικητήριο της χωροφυλακής στο κέντρο της Αθήνας. Στην πλατεία Ομονοίας σημειώθηκε ανταλλαγή πυροβολισμών όταν τμήμα των δυνάμεων του ΕΛΑΣ έπεσαν πάνω σε γερμανική περίπολο. Οι επίσημες αναφορές της Αρχιεπισκοπής Αθηνών αναφέρουν τη συμπλοκή ως «… υπό κομμουνιστών προκληθείσα…», φανερώνοντας το γνωστό σε όλους πολιτικό και κοινωνικό ρήγμα της ελληνικής κοινωνίας.

Κατά την ανταλλαγή πυρών, τραυματίστηκε ένας γερμανός λοχίας.

Όπως είχε παγιώσει η ναζιστική πολεμική μηχανή σε όλες τις χώρες όπου είχε εγκαθιδρύσει κατοχικά καθεστώτα, για κάθε νεκρό γερμανό, αξιωματικό ή μη, θα εκτελούνταν πενήντα αιχμάλωτοι. Για κάθε τραυματία, θα εκτελούνταν δέκα. Ήταν ένα σκληρό μέτρο. Ένα στυγμό και τυφλό οριζόντιο μέτρο αντιμετώπισης των αντιστασιακών κινημάτων σε όλη την Ευρώπη, το οποίο, στην Ελλάδα ανακοινώθηκε στις 27/10. Αναφέρεται ότι σε χώρες όπως η Πολωνία, τα Waffen SS είχαν ανακοινώσει ονομαστικές καταστάσεις σύμφωνα με τις οποίες, για κάθε γερμανό που τραυματιζόταν ή σκοτωνόταν από τους αντιστασιακούς, συλλαμβάνονταν και εκτελούνταν εκείνοι οι οποίοι βρίσκονταν στη λίστα. Συγκεκριμένα άτομα, είτε συμμετείχαν στο περιστατικό είτε όχι.

Στην Ελλάδα δεν εφαρμόστηκε ποτέ η μέθοδος αυτή. Οι γερμανοί κατακτητές αρκούνταν στην τυφλή επιλογή ήδη κρατούμενων προκειμένου να συμπληρωθεί ο αριθμός αυτών που επιθυμούσαν να εκτελέσουν ώστε να εκδικηθούν τον τραυματία ή νεκρό τους.

Με συνοπτικές διαδικασίες λοιπόν, σαν σήμερα 12 Δεκεμβρίου, οι Γερμανοί εκτέλεσαν δέκα αιχμαλώτους ως αντίποινα για τον τραυματισμό του λοχία τους και παραδειγματισμό άλλων επίδοξων ανταρτών της Αθήνας. Δυστυχώς όμως, δεν έμελλε να είναι και οι τελευταίοι για το 1943…

ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΚΑΝ ΥΠΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΟΣ ΤΗΝ 12η ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1943

ΒΕΡΒΕΡΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
ΚΕΧΑΓΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ
ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΙΩΑΚΕΙΜ
ΧΑΤΖΗΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
ΡΩΤΑΣ ΠΕΤΡΟΣ
ΚΑΛΟΓΕΡΙΔΗΣ ΦΑΝΟΥΡΙΟΣ
ΚΑΜΟΥΔΗΣ ΜΑΡΚΟΣ
ΒΡΟΦΑΣ ΑΝΔΡΕΑΣ
ΝΙΚΗΤΑΡΑΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
ΝΟΜΠΕΛΗΣ ΜΕΝΕΛΑΟΣ

ΑΠΑΝΤΕΣ ΑΘΑΝΑΤΟΙ

1 σχόλιο

Filed under Πεσόντες

Του Αγίου Νικολάου… εκτελεσθέντες επί κατοχής

Του Αγίου Νικολάου σήμερα, προστάτη αγίου του Πολεμικού Ναυτικού και των ναυτικών σε όλον τον κόσμο. Λόγος εορτασμού και για σχεδόν όλα τα ελληνικά νοικοκυριά. Δύσκολα θα βρει κανείς σπίτι που να μην έχει- έστω έναν- συγγενή με το όνομα του Νικόλαου. Γιορτάζουμε τον Άγιο αυτόν σήμερα διότι τη μέρα αυτή κοιμήθηκε. Ανήμερα της μεγάλης αυτής εορτής για τους Έλληνες, τις ώρες που ξημερώνει, οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής, πριν από ακριβώς 70 χρόνια, εκτέλεσαν ακόμη τέσσερις Έλληνες πατριώτες, ποτίζοντας ξανά με αίμα το χώμα της Καισαριανής…

Ο χειμώνας του 1943 ήταν βαρύς. Η απελευθέρωση δεν φαινόταν στον ορίζοντα και έκανε τον χειμώνα ακόμη πιο δυσβάσταχτο. Δύο Πειραιώτες και δύο Αθηναίοι κάτοικοι, περίμεναν καρτερικά στα υγρά κελιά τους τον ιερέα απεσταλμένο της Αρχιεπισκοπής να τους εξομολογήσει και να τους κοινωνήσει για τελευταία φορά. Από κάποιο κελί ακούστηκαν κλάματα. Κανείς όμως δεν παραδέχτηκε ότι έκλαψε… Ένας φύλακας έφερε στον καθένα από ένα τσίγκινο πιάτο με ψωμί, βουτηγμένο σε ένα απροσδιόριστο λευκό πηχτό ζουμί που μύριζε πατάτα. Οι οργανισμοί τους πεινούσαν αλλά πού μυαλό για φαγητό. Πώς να πάει κάτω η οποιαδήποτε μπουκιά;

Ο σαρανταπεντάχρονος Σταύρος Γρηγορόγλου ήταν εργάτης σε φούρνο. Δεν υπήρχε περίπτωση να αγγίξει αυτό το πιάτο. Πόσο μάλλον όταν του το είχε φέρει ένας στρατιώτης των δυνάμεων που τον συνέλαβαν για κατοχή προκηρύξεων. Για αυτό το «τρομερό έγκλημα» καταδικάστηκε σε θάνατο.

Ο τριανταεξάχρονος Μιχάλης Λαούδης συνελήφθη από τους Γερμανούς και καταδικάστηκε σε θάνατο για κατοχή εκρηκτικών υλών. Ο μεγαλύτερος αδερφός του, είχε σκοτωθεί στη Μικρασιατική εκστρατεία. Ο δεύτερος αδερφός του πέθανε το 1941 από την πείνα αφήνοντας 5 ορφανά, τα οποία είχε αναλάβει υπό την κηδεμονία του ο Μιχάλης. Παρ’ όλα αυτά, η επιθυμία για ελευθερία και εκδίκηση για τον αδερφό του που έκαιγε μέσα του, τον υποχρέωναν να αναλάβει αντιστασιακή δράση.

Ο εικοσιτριάχρονος Γιώργος Καλίτσης από τον Πειραιά, περίμενε κι αυτός καρτερικά τη στιγμή που θα οδηγούνταν στο απόσπασμα αφού το γερμανικό στρατοδικείο τον είχε καταδικάσει λίγες μέρες πριν σε θάνατο δια τυφεκισμού για κατασκοπία.

Ο εικοσιτετράχονος ανθυπολοχαγός Ζερβός Εμμανουήλ από το Καστέλι της Κρήτης περίμενε στο διπλανό κελί. Ούτε εκείνος άγγιξε το αποκαλούμενο φαγητό. Είχε συλληφθεί σχεδόν τρεις βδομάδες νωρίτερα για κατοχή όπλου. Ήταν το πιστόλι του το οποίο ως αξιωματικός και Κρητικός, δεν είχε δεχθεί να παραδώσει. Το είχε κρυμμένο στο σπίτι του μέχρι που μία «τυχαία» έρευνα στο σπίτι του, έφερε στο φως το όπλο.

Λίγες ώρες πριν χαράξει Ο Θεός τη μέρα, άνοιξε η βαριά χαλύβδινη πόρτα του κελιού του Καλίτση. Στη στενή είσοδο φάνηκε η φιγούρα του ιερέα, σκυφτός και περίλυπος. Εξομολόγησε τον νεαρό Πειραιώτη, κοινώνησε τα αχράντα μυστήρια και πήγε στο διπλανό κελί. Ένα- ένα, πέρασε κι από τα τέσσερα κελιά. Μέχρι να βγει από το κελί του Γρηγορόγλου, το κελί του οποίου ήταν το τέταρτο στη σειρά, είχε σχεδόν ξημερώσει.

Οδηγήθηκαν από τα κελιά τους και οι τέσσερις κρατούμενοι στον χώρο όπου θα γινόταν η εκτέλεση. Ανοίγοντας οι πόρτες του στρατιωτικού συγκροτήματος κράτησης Αβέρωφ, ο κρύος πρωινός άνεμος τους χτύπησε στα κουρασμένα τους πρόσωπα. Οδηγήθηκαν μαζί στον χώρο της εκτέλεσης αλλά θα εκτελούνταν ένας- ένας με τη σειρά! Μόνο να φανταστεί κανείς μπορεί το ψυχολογικό αντίκτυπο που θα είχε αυτή η αναμονή για τους μελλοθάνατους και ειδικά τον τέταρτο.

Παρ’ όλα αυτά, και οι τέσσερις έδειξαν απύθμενα αποθέματα υπομονής και ψυχικών αντοχών. Σύμφωνα με την έκθεση του ιερέα που τους κοινώνησε και ήταν παρών στην εκτέλεση, ο Λαούδης τη στιγμή της εκτέλεσης φώναξε «Τη μάνα μου και την αδερφή μου να μου προστατεύσετε!». Ο Καλίτσης φέρεται να φώναξε με παγερή φωνή «Ζήτω η Ελλάς! Ζήτω η ελευθερία!», κάτι το οποίο από ορισμένες πηγές αμφισβητείται και φέρεται να φώναξε «Ζήτω ο ΕΛΑΣ! Ζήτω η ελευθερία!».

Όποια από τις δύο εκδοχές κι αν είναι η πραγματικότητα, η ουσία είναι ότι οι τέσσερις άνδρες αυτοί, έδειξαν θάρρος και απερίγραπτη φιλοπατρία. Η αγάπη τους για την πατρίδα και την ελευθερία ήταν που τους οδήγησαν στις ενέργειές τους που με τη σειρά τους, τους οδήγησαν ενόπιον του εκτελεστικού αποσπάσματος. Δυστυχώς όμως, δεν έμελλε να είναι οι τελευταίοι. Έξι μέρες αργότερα, οι Γερμανοί εκτέλεσαν άλλους 10 Έλληνες με μία πολύ στυγνή και απάνθρωπη δικαιολογία, ενώ δέκα μέρες αργότερα εκτέλεσαν άλλους τέσσερις πατριώτες.

ΕΠΕΣΑΝ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ!
ΑΠΑΝΤΕΣ ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

Σχολιάστε

Filed under Πεσόντες, Thoughts