Monthly Archives: Ιουλίου 2012

ο σχολιασμός, του ρατσισμού, τον σκασμό, ω παροξυσμέ…

Και φέραμε την πολιτική μέσα στον αθλητισμό…

Και με όχι ιδιαίτερα ωραίο τρόπο! Πρώτα το σχόλιο στο twitter της Ελληνίδας πρωταθλήτριας Β. Παπαχρήστου, ύστερα το σχόλιο στο ίδιο μέσο socialising της Γερμανίδας σημαιοφόρου N. Keller για ξυπόλιτους στο Ολυμπιακό χωριό και μετά, η σύγκριση των δύο αυτών περιστατικών. Αηδίες…

Πρώτον, εγώ προσωπικά, δεν βρήκα προσβλητικό και ρατσιστικό το σχόλιο της Παπαχρήστου. Μπορεί όμως στον σύγχρονο κόσμο όπου το BC (προ Χριστού) έχει αντικατασταθεί από το πολιτικά ορθό BeC (προ της εποχής του Χριστού), να είναι. Ούτε ιδιαίτερο χιουμοριστικό βέβαια, για να πω και την αλήθεια μου, το βρήκα. Αλλά δεν περιάζει,ίσως εγώ να γέρασα και να γέμισα παραξενιές.

Και αρχίζει τώρα η διελκυστίνδα της ελευθερίας του λόγου και της λογοκρισίας. Αλήθεια, σε μία δημοκρατική χώρα, ποιός είναι αυτός που μπορεί να περιορίζει τα λόγια του άλλου; Όμως, αν αφήνεται ο καθένας να λέει ό, τι κατεβάσει η κούτρα του, δε θα καταλήξουμε σε μια ασύδωτη κοινωνία; Καταλαβαίνει κανείς γιατί αυτός ο διάλογος με τους υπέρμαχους της μίας ή της άλλης «σχολής» να αλληλοσκοτώνονται, κρατάει αιώνες!

Δεν πιστεύω στην συγκράτηση των λέξεων. Δεν πιστεύω όμως και στην προσβολή των συνανθρώπων μου. Γενικώς, δεν μου αρέσει να κάνω αυτό που δε ήθελα να υποστώ. Λογικό, εκ πρώτης. Το αν το εφαρμόζω και κατά πόσο, και με τι επιτυχία είναι όντως, άλλο θέμα. Παρεμφερές, αλλά άλλο.

Δεν θέλω να ακούω να με βρίζουν. Ποιός το θέλει εξάλλου; Αλλά δεν μπορώ να ελέγχω κιόλας τους πάντες, συνεχώς. Επανέρχομαι. Δε θέλω να με βρίζουν. Και προσπαθώ να μη βρίζω τους άλλους. Αν όμως κάποιος με βρίσει, θα υποστεί τις συνέπειες. Συνέπειες που υπόκεινται σε μία κλιμακούμενη ένταση.

Κάπως έτσι πιστεύω, ότι μπορούν να μεταφραστούν σε πολύ απλουστευμένη και εκλαϊκευμένη μορφή οι θέσεις μου περί λογοκρισίας και ελευθερίας του λόγου. Πιστεύω πως όλοι πρέπει να μπορούν να λένε τη γνώμη τους. Και από κει και πέρα, οι ακροατές τους- έμμεσοι και άμεσοι- να είναι οι κριτές και σχολιαστές τους. Και αν έχουν πράξει κάποιο αμάρτημα σύμφωνα με τις 10 σύγχρονες εντολές του πολιτικά ορ(θ)ους Σινάναγιαβρούμ, να υπόκεινται στους νόμους που διέπουν μια πολιτισμένη κοινωνία.

Όταν όμως λέμε ΟΛΟΙ, εννοούμε ΟΛΟΙ. Δεν γίνεται οι μεν να είναι συνεχώς στο απυρόβλητο είτε επειδή καλύπτονται από την κομματική τους αιγίδα, είτε επειδή έχουν το χρήμα να ρέει και αν τους καλύπτει, και οι δε, επειδή εκφράζουν θέσεις που δεν είναι πολιτικά ορθές, με βάση τα σημερινά δεδομένα, να πέφτουν συνεχώς σε διασταυρούμενα πυρά!

Ποτέ δεν μου άρεσαν τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά. Και αυτό γιατί όταν μπαίνουν δύο μέτρα και σταθμά στα πολιτικά πράγματα του τόπου, μπαίνουν πολύ εύκολα και στα οικονομικά, και στα ενεργειακά και στα κοινωνικά και στα εκπαιδευτικά και στα εθνικά…

Και ξεκίνησαν κάποιοι να ρωτάνε τι θα κάνει ο ψευδοαριστερός κ. Κουβέλης μετά το σχόλιο της Γερμανίδας και να συγκρίνουν τη σκυφτοραγιάδικη συμπεριφορά μας απέναντι στους γερμανούς με τη ξεσπάθωτη αντιμετώπιση των δικών μας αθλητών. Κύριοι, εμείς οι ίδιοι καταδικάσαμε την αθλήτριά μας για το δικό της εγχώριο σχόλιο. Με τι μούτρα θέλετε να αντιμετωπιστεί η Γερμανία και η κάθε Γερμανία; Δεν έχει καμία μα καμία σημασία τι θα πει ο κ. Κουρέλης και ο κάθε κ. Κούρελος στη Γερμανία ή στη γερμανίδα αθλήτρια. Είναι σα να ρωτάει κάποιος αν χέζουν οι αρκούδες στο δάσος!

Καλυτερα λοιπόν, να αναρωτηθούμε πώς θα αντιμετωπίσουν οι Γερμανοί οι ίδιοι το σχόλιο της πρωταθλήτριας και σημαιοφόρου της Ολυμπιακής αποστολής τους και να έχουμε τα μάτια και τα αυτιά μας ανοιχτά… Μην ξανακούσω όμως τον Κούβελο να λέει ανέκδοτα που να ξεκινουν με τη φράση, «ήταν ένας Γερμανός, ένας Ιταλός κι ένας Πόντιος…»!

Σχολιάστε

Filed under Random thoughts

Η Σημαία (Μέρος 1ο)

Παρ’ όλο που για κάποιους είναι ένα κουρέλι, κι αν είναι σε κάποια μακρινή γωνιά του ελληνισμού αποτελεί (άκουσον ακουσον) ένα ανεπίσημο πανί που το παίρνει ο αέρας,

Ανεξάρτητα από το πόσα έχει περάσει και πόσο πληγωμένη είναι, ανεξάρτητα από το πόσο δύσκολοι γίνονται οι καιροί, πάντα εκείνη θα βρίσκει τρόπο να κυματίζει ελεύθερη με χάρη και γενναιότητα. Είτε σε ιστό κανονικό που να βαστά το τεράστιο βάρος της, είτε στην πλάτη κάποιου νεαρού με το όνομα Σπύρος.

Για να μας θυμίζει πάντα πως οφείλουμε το ότι είμαστε ελεύθεροι σε κάποιους που πολέμησαν για μας και δεν είναι μαζί μας.

1 σχόλιο

Filed under Πεσόντες

Τι 30, τι 40, μέσα σε ένα Spitfire;;;

Σήμερα που κοντεύει να συνταξιοδοτηθεί ο Ιούλιος, θυμόμαστε έναν νεαρό ανθυποσμηναγό που παρέδωσε στις πτέρυγές του στην αεροπορική ιδέα πριν προλάβει καλά καλά να νιώσει το βάρος τους στο στήθος του.

Σαν σήμερα το 1953, ο ανθυποσμηναγός Ζορμπάς Ιωάννης, ονομασθείς ιπτάμενος ανθυποσμηναγός τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου, σκοτώθηκε όταν το Spitfire του καρφώθηκε στη θάλασσα κοντά στην περιοχή του Πεδίου Βολής της Μίκρας.

Ειρωνία αποτελεί το γεγονός ότι το Spitfire προερχόταν ως σχέδιο από ένα από τα κορυφαία αγωνιστικά υδροπλάνα της περιόδου του Μεσοπολέμου.

Σήμερα λοιπόν, 30 Ιουλίου, τιμούμε τον 40° χρονολογικά ιπτάμενο ιππότη της ΠΑ που σκοτώθηκε εν ώρα υπηρεσίας με Spitifire. Έναν νεοσσό που η θυσία του, στέρησε από τους συναδέλφους του στην οικεία του 113 Πτέρυγα Μάχης, το χαμόγελο που τον χαρακτήριζε.

Αιώνια Τιμή και Δόξα στον Ανθυποσμηναγό Ζορμπά Ιωάννη.

ΕΠΕΣΕ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ!

ΑΙΕΝ ΥΨΙΚΡΑΤΕΙΝ!

Σχολιάστε

Filed under Πεσόντες

The Wall

Άλλη μία τυχαία σκέψη…
Πώς συνδέονται ένα τούβλο και η Ρεπούση;
Ναι, ενδεχομένως και η αυθόρμητη απάντηση να είναι και αυτή σωστή αλλά υπάρχει και κάτι βαθύτερο που αξίζει μεγαλύτερης ανάλυσης.
Όλοι έχουμε ακούσει τους Pink Floyd να… παροτρύνουν τον δάσκαλο να αφήσει ήσυχα τα παιδιά. Οι λίγο παλιότεροι θα θυμούνται τον Σταρόβα να λέει στον τηλεοπτικό του γιο στη σειρά «Είμαστε Στον Αέρα» να πάει σχολείο γιατί το μυαλό του το ελέγχουν οι δάσκαλοι μόνο αν εκείνος τους αφήσει. Ποτέ δεν συμφώνησα με τον στίχο του συγκεκριμένου τραγουδιού, διότι ποτέ δεν τον βίωσα. Αντιλαμβανόμουν όμως το μεγαλείο του τραγουδιού απλά γιατί θεωρούσα ότι αναφέρεται σε χρόνια λίγο πιο παλιά από εκείνα που πήγα εγώ σχολείο. Δεν είχα καταλάβει πως ήμουν περίπτωση πιο… συμφέρουσα οικονομικά από τον Μέγα Αλέξανδρο. Εγώ χρωστουσα και το ζην και το ευ ζην στους γονείς μου. Δε λέω, ήμουν τυχερός και οι σκάρτοι καθηγητές που είχα ήταν λίγοι ως ελάχιστοι. Για τους δασκάλους δεν το συζητάμε. Αστέρια. Αλλά τη δίψα για εξωσχολική μάθηση και γνώση την έλαβα από τους γονείς μου. Αυτοί έκαναν τη διαφορά.
Πλέον λοιπόν, μπορώ καθαρά να δω τι εννοούν οι ροζ ροκάδες. Βιβλία άχρηστα, ψευδή, οδηγοί στο λεωφορείο της ανθρωπότητας με προορισμό τον Οργουελικό κόσμο του 1984. Οι συγγραφείς αυτών, αντί να οδηγηθούν στο Υπουργείο αναφερόμενοι με σκυμμένο το κεφάλι, βαδίζουν προς αυτό με βλέψεις κατάληψης της υπουργικής καρέκλας. Αντί να… βιβλιοβολούνται έξω από τη Βουλή όπως έγινε εντός αυτής τον Φεβρουάριο με τον δεξιόχειρα κομουνιστή μνημονιοβόλο, παίρνουν την ψήφο μας στον Πειραιά. Αντί η Ακαδημία να τους διαγράφει αφού τους γράψει στα μαύρα κατάστιχα, τους επιτρέπει να δείχνουν πόσο γραμμένη στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, έχουν την ιστορία. Ξεχνάτε όλοι εσείς όμως κάτι πολύ βασικό. Όποιος δεν διδάσκεται από την Ιστορία, είναι καταδικασμένος να επαναλάβει τα λάθη που έκανε. Και τα τείχη που χτίζει ο άνθρωπος είναι φτιαγμένα για να γκρεμίζονται. Ακόμη κι αν τα τούβλα που το αποτελούν είναι άνθρωποι και τα έχουμε διαμορφώσει εμείς! Υπάρχει μόνο ένας λάκκος σε αυτή τη φάβα… Όταν στη συναυλία των Floyd το παιδάκι ρίχνει τον τοίχο που έχει χτιστεί επί σκηνής, ξέρει ότι πρέπει να το κάνει. Του έχουν πει ότι θα το ρίξει. Κάποιος άλλος έχει πάρει αυτήν την απόφαση για εκείνο. Στον Οργουελικό κόσμο για τον οποίο κάποιοι μας δρομολογούν, κανείς δεν σκοπεύει να γκρεμίσει τον τοίχο. Τους εξυπηρετεί αυτός ο τοίχος. Τον θέλουν αυτόν τον τοίχο, τον χρειάζονται αυτόν τον τοίχο. Απλά προσέξτε ποιοί από εσας θα είναι δομικά στοιχεία του τοίχου, ποιοί θα φυλάνε σκοπιά πάνω σε αυτόν τον τοίχο και ποιοί απλά θα περιμένουν να γκρεμιστεί αυτός. Αν όμως δε σας καλύπτει τίποτα από τα παραπάνω, πρέπει να συμβιβαστείτε με το γεγονός ότι θα πρέπει να είστε αυτοί που θα το γκρεμίσουν.

Σχολιάστε

Filed under Random thoughts, Thoughts

Η σημασία της Φρουράς για μένα

Sometimes, brothers don’t share the same surname

Μαζεύω αναμνήσεις, συγκεντρώνω πληροφορίες… μεγαλώνω και μαθαίνω, μαθαίνω και επιβιώνω. Επιβιώνω και αγαπώ κάποιες Αρχές και τις Αξίες που τις συνοδεύουν.

Μία από αυτές τις αξίες είναι η Πατρίδα. Ναι, η ίδια πατρίδα που κάθε μέρα με πληγώνει όταν με διάφορους, άμεσους και έμμεσους τρόπους μου δείχνει ότι γράφει κανονικότατα ό,τι έκανα και ίσως ό,τι ΘΑ κάνω για εκείνη! Κι όμως, εγώ εκεί, δε με νοιάζει τι μπορεί να κάνει η πατρίδα μου για μένα αλλά τι μπορώ εγώ να κάνω για την Πατρίδα μου!

Άλλη μία, είναι η Σημαία και ό,τι εκείνη συμβολίζει! Δε μπορείτε να φανταστείτε τι πλήγμα ήταν για μένα τα Ίμια και φυσικά, όλες οι διαδηλώσεις στις οποίες είδα να καίνε την Ελληνική Σημαία όσο στεκόμουν ακίνητος στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη. Συνέχεια

4 Σχόλια

Filed under Φρουρά, Thoughts

Είμαι…

Είμαι λευκό,

Είμαι φως, ζωοδόχο

Είμαι μάρμαρο, ακίνητο, αιώνιο σαν αυτό όπου πατάω.

Είμαι ιδέα, κινούμενη στα πέρατα της γνώσης, στα όρια της ψυχής ενός ζεϊμπέκη

Είμαι πνεύμα, ασυμβίβαστο, άπιαστο, ελεύθερο, από το χρόνο ανέγγιχτο

Είμαι γαλάζιο,

Είμαι ουρανός, μία πεπερασμένη αιγίδα για τον κόσμο την οποία φοράω στη μέση μου

Είμαι θάλασσα, που αγκαλιάζει και φιλάει τον ουρανό στο άπειρο του ορίζοντα, μια δέσμευση προστασίας προς τις επόμενες γενεές

Είμαι δάκρυ, που σαν ποτάμι κυλάει για να συναντήσει τη θάλασσα των λυγμών των αιώνιων ψυχών των προηγούμενων όμως γενεών

Είμαι κόκκινο,

Είμαι αίμα, και κυλάω στις φλέβες κάθε γενιάς μετά από μένα

Είμαι φωτιά, άσβεστη ως ιδέα, ίδια η Ελλάδα

Είμαι αγάπη, που λιώνει τους πάγους μέσα στους οποίους χωρίς να τρέμω, στέκω

Είμαι δαίμονας, μη με κοιτάς. Μη με αγγίζεις. Μόνο οι όμοιοί μου μπορούν να με νιώσουν χωρίς να πληγωθούν

Είμαι μαύρο,

Είμαι θάνατος, φυλακισμένος με δεσμά που ως φως ζωοδόχο, μόνο εγώ μπορώ να λύσω.

Είμαι σκοτάδι, όταν γυρνώ την πλάτη μου στο πλήθος

Είμαι σώμα, ένα παλάτι, το μόνο απτό στον χρόνο, που φιλοξενεί προσωρινά το μεγαλείο του πνεύματός μου

Είμαι πένθος, για όσους με άγγιξαν χωρίς να με πιστεύουν

Είμαι μίσος, για εκείνους που με κοίταξαν μόνο με φθόνο και χωρίς να με θαυμάζουν

Είμαι χρυσό,

Είμαι άμμος, σαν τον χρόνο που κυλάει και τον χώρο που καταρρέει γύρω μου πριν ενωθεί μέσα μου με τη θάλασσα του απείρου

Είμαι νίκη,

Είμαι γιορτή, όπως είναι κάθε Κυριακή

Είμαι ένας, αλλά είμαι και δυο που γίναν ένας

Είμαι τα πάντα,

Είμαι για πάντα,

Είμαι Εύζων.

1 σχόλιο

Filed under Φρουρά

Θεωρία τακτικής διοίκησης Παραγωγικών Μονάδων προς επίτευξη τεθέντων στόχων

Η βαρύτητα που πρέπει να αποδίδεται σε συγκεκριμένους κάθε φορά, τομείς μίας παραγωγικής μονάδας εξαρτάται από τον τύπο αυτής, το προϊόν της ασφαλώς, τους διαθέσιμους πόρους και πληθώρα άλλων παραμέτρων οι οποίες, σε καμία περίπτωση δεν είναι ίδιες από μία εταιρεία σε μια άλλη. Η σημείωση που ακολουθεί αποτελεί μία συγκέντρωση ιδεών, απόψεων και σκέψεων που πηγάζουν τόσο από προσωπική εμπειρία αλλά και βιβλιογραφική έρευνα κυρίως όσον αφορά το σκεπτικό της διοίκησης και του καταμερισμού ευθυνών σε συνάρτηση με την αλυσίδα της ιεραρχίας και την παραγωγική διαδικασία.

Συνέχεια

1 σχόλιο

Filed under Strategic thinking, Thoughts

Εις Μνήμην Ιωάννη Βελισσαρίου

Σας έχω συνηθίσει να γράφω για πεσόντες αεροπόρους.
Σήμερα όμως, είναι μια μέρα πολύ σημαντική για μένα και την επαφή μου με την Ιστορία. Σήμερα έπεσε στη μάχη της Κρέσνας κατά τον Β Βαλκανικό Πόλεμο, ο διοικητής του 9ου τάγματος του 1/38 Συντάγματος Ευζώνων, Ιωάννης Βελισσαρίου. Γνωστός ως Μαύρος Καβαλάρης διότι εφορμούσε εφιππος μπροστά από τους άνδρες του εναντίον του εχθρού, έμεινε γνωστός ως …ο Ήρωας των ηρώων εξ αιτίας της αυτής φράσης στο συλλυπητήριο τηλεγράφημα του Βασιλιά προς τη χήρα του Βελισσαρίου. Λέγεται πως όταν πληροφορήθηκε το θάνατο του Βελισσαρίου, ο Βασιλιάς σχολίασε πως «Τέτοιοι ήρωες δεν ζουν πολύ!»

Συνέχεια

1 σχόλιο

Filed under Πεσόντες, Φρουρά

3+7=10

3 Ιουλίου.
Μία ημερομηνία, δύο χρονιές, σχεδόν μια εικοσαετία μακριά η μία από την άλλη.
Σαν σήμερα, κοντά 20 χρόνια πριν τον θάνατο του Νικόλαου Σιαλμά, η 342 έδινε άλλο ένα από τα παιδιά της στην αιώνια αγκαλιά της Πατρίδας. Ακόμη ένα τραύμα στην ΠΑ, αυτή τη φορά από ένα… εγχειρίδιο. Ένα δελταπτέρυγο εγχειρίδιο.
Ο υποσμηναγός Νικολόπουλος Θεοφάνης, έπεσε υπέρ πατρίδος όταν το F-102 Delta Dagger του, καρφώθηκε στο έδαφος και ταυτόχρονα, στο ανθεκτικό κορμί της πολεμικής αεροπορίας, λίγο μετά την απογείωσή του.
Δεν ήταν όμως η πρώτη πληγή που μετρούσε η ΠΑ σαν σήμερα. Γιατί 19 χρόνια νωρίτερα, ο νεαρός και πολλά υποσχόμενος ανθυποσμηναγός Κοτζακίδης Γεώργιος, κατέπεσε στο ακρωτήριο της μάντισσας Κασσάνδρας. Το αεροσκάφος που πετούσε ήταν η ραχοκοκκαλιά της ΠΑ εκείνη την εποχή και κατά κάποιον τρόπο, αναμενόμενα υπεύθυνο για τον χαμό πολλών χειριστών της ΠΑ, το F-84G Thunderjet.
Αιώνια Τιμή και Δόξα σε αυτούς τους Ήρωες! Τους πρώτους ημερολογιακά πεσόντες της ΠΑ για τον μήνα Ιούλιο. Είθε να μην υπάρξουν άλλοι! ΑΘΑΝΑΤΟΙ!
ΣτΣ: Ο τίτλος του σημερινού άρθρου είναι αριθμοπαίγνιο του συγγραφέα… Η 3η μέρα του 7ου μήνα και το άριστα 10 που ανέκαθεν έπαιρναν οι άνθρωποι της ΠΑ, όταν βαθμολογούν οι καρδιές μας!

Σχολιάστε

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες