Monthly Archives: Αύγουστος 2013

Μπαλατσούκας και Αναστασάκης- Οι νέοι Μπρίντακ της ΠΑ (Μέρος 2ο)

sifis_anastasakis_1Νερό τριγύρω κυρίαρχο. Αισθάνεσαι σα σε μία τεράστια μήτρα. Δεν γεννιέσαι αλλά ελπίζεις να ξαναγεννηθείς. Δεν έχεις πλήρη συναίσθηση όσων συμβαίνουν γύρω σου. Νιώθεις σταδιακά τον παφλασμό των κυμάτων στο κορμί σου, όλο και πιο έντονα. Φοράς ακόμη την κάσκα σου και μέσα από αυτήν προσπαθείς να ανοίξεις τα μάτια και να αποκτήσεις επαφή με το περιβάλλον. Αντί να πετάς τυφλά, κολυμπάς τυφλά. Κολυμπάς; Μάλλον επιπλέεις. Μπορεί να μην έχει όνομα η κίνηση που κάνεις. Ό, τι κι αν κάνεις, το κάνεις στην ενστικτώδη προσπάθειά σου να επιβιώσεις. Πονάς. Πονάνε τα πόδια σου. Δεν είσαι σίγουρος αλλά νομίζεις ότι τα έχεις σπάσει. Και τότε λειτουργεί η μνήμη. Και καθώς περιμένεις να ακούσεις το Super Puma να πλησιάζει, αναρωτιέσαι τι απέγινε ο Σήφης… Αν μπορεί κάποιος να ξεκινήσει να περιγράφει κάποια λίγα από όσα περνούσαν από το μυαλό του ανθυποσμηναγού Παύλου Μποτζάκη στις 26 Αυγούστου το 2010, κάπως έτσι θα ήταν…

Γκρεμίστηκαν από τα άλογά τους οι τρεις ιππότες της ΠΑ, της 115, της 340. Μέρα μεσημέρι, πάνω από τη μεγαλόνησο της επικράτειας που είχαν κληθεί να προστατεύουν. Έχουν περάσει τρεις μέρες από τότε. Τρεις μέρες απ’ όταν οι ψαρόβαρκες έφεραν τον σμηναγό Ιωσήφ Αναστασάκη και τον ανθυποσμηναγό Παύλο Μποτζάκη στην Ιεράπετρα. Τρεις μέρες απ’ όταν πρωταντίκρυσε ο δρ. Μαμαντόπουλος τον Σήφη. Τον Σμηναγό που αντρίκεια πάλευε για τη ζωή του…

Ο Σήφης Αναστασάκης, εισήχθη στη Σχολή Ικάρων το 1993. Είχε κάνει όνομα στη Σχολή για την επιμονή και τη μεθοδικότητά του καθώς και για την συντροφικότητά του. Δύσκολα έπαιρνες κακή κουβέντα από κάποιον για εκείνον. Όταν έφτασε στο τέταρτο έτος, όλη αυτή η συνεχής προσπάθεια και δίψα για τελειότητα έφτασε να του δίνει την αρχηγία της Σχολής.

Μια εξαετία αφότου έφυγε από τα πάτρια κρητικά εδάφη, επέστρεψε σε αυτά για να ζέψει στα γκέμια του τα Α-7Η της 115. Δυο χρόνια μετά πήγε στη Ν. Αγχίαλο για να μετεκπαιδευθεί στα Γεράκια. Τέτοιοι πιλότοι δεν μπορούν να… αποφύγουν το κάλεσμα της τεχνολογίας και των υψηλών επιδόσεων! Όπως ο Μπαλατσούκας που είχε παρεμφερή πορεία, γύρισε στην 115 και την 340, μετά από άλλα δύο χρόνια, ώστε να επανδρώσει την 340 η οποία είχε αρχίσει να παραλαμβάνει τα καινούργια, τα πλέον σύγχρονα γεράκια της ΠΑ.

Μετά το τραγικό περιστατικό με τον φίλο και συμπατριώτη Κωνσταντίνο Ηλιάκη, ήταν από τους χειριστές αδελφούς που περνούσε πολλές ώρες στην αδερφή Μοίρα την 343Μ «Αστέρι», αποτελώντας μέρος από τον αρμό πάνω στον οποίο στηριζόταν το επισκευαζόμενο και εύθραυστο οικοδόμημα της Μοίρας. Όχι γιατί του το είχε επιβάλλει κάποιος ανθρώπινος νόμος. Αλλά επειδή του το επέβαλλε η συνείδησή του.

Μετά τη σύγκρουση στις 26/8, ο σμηναγός Αναστασάκης διεκομίσθη στο νοσοκομείο της Ιεράπετρας. Μέχρι να γίνει η διακομιδή του, είχε ήδη υποστεί τρία εμφράγματα. Τα τραύματά του ήταν εκτεταμένα, εσωτερικά και εξωτερικά. Το πιο ανησυχητικό για τους γιατρούς όμως ήταν ότι λόγω της κατάστασης της καρδιάς του και της μεγάλης εσωτερικής αιμορραγίας, δεν αιματωνόταν για ώρα ο εγκέφαλος. Κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει τίποτα. Όπως είπε κι ένας νοσοκόμος, «αν ήταν άλλος, θα είχε ήδη παραδόσει». Αποφασίζεται η μεταφορά του στο ΠΕΠΑΓΝΗ καθώς εκεί ίσως μπορέσουν οι γιατροί στη μονάδα να του παρέχουν μεγαλύτερη βοήθεια. Ίσως. Βοήθεια. Μόνο να ελπίζει κανείς μπορεί.

Τρεις μέρες παλεύει ο Σήφης. Σαν άλλος Διγενής, ο σύγχρονός μας ακρίτας παλεύει στα μαρμαρένια αλόνια του ΠεΠαΓΝΗ. Τρεις μέρες δεν λείπουν από το πλευρό του οι δικοί του άνθρωποι. Οι συγγενείς του, οι φίλοι του, οι άνθρωποι της ΠΑ. Και η πιο περήφανη φιγούρα όλων, η σύζυγός του. Με την κοιλιά να προηγείται αυτής- ένεκα εγκυμοσύνης- δεν φεύγει από το πλευρό του. Πιστή και γεμάτη ελπίδα, wingman. Δεν μπορώ να ξέρω αν ήταν εκεί για να μπορούν να τον αποχαιρετήσουν, για να τον δουν να ανοίγει τα μάτια ή αν απλά φοβούνταν το πρώτο ενδεχόμενο και ταυτόχρονα ήλπιζαν για το δεύτερο. Ήταν όμως εκεί και μαζί του, έδιναν τη δική τους μάχη.

Μάχη η οποία όμως ήταν άνιση για τον Σήφη. Και παρ’ ότι ήταν εξ αρχής άνιση, ο Σήφης δεν τα παράτησε και ρίχτηκε και σε αυτήν. Γιατί έτσι ήταν ο Σήφης. Επίμονος και γεννημένος νικητής. Φτιαγμένος από τη στόφα των πιλότων της ΠΑ. Όμως αυτή η μάχη σε λίγο θα τελείωνε.

Σαν σήμερα, λίγες ώρες αφότου κηδεύτηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Άρτα, ο φίλος και συμπολεμιστής σμηναγός Αναστάσιος Μπαλατσούκας, εξέπνευσε και ο κρητικός σμηναγός.

Έτσι ήταν ο Σήφης. Σε βοηθούσε μέχρι να μάθεις ό, τι ήταν αυτό που σου έδειχνε και δε σε άφηνε μέχρι να το τελειοποιήσεις.

Είμαι σίγουρος πως, όπως και ο Ηλίας Καρταλαμάκης, μας κοιτάς από εκεί ψηλά μέσα από το δικό σου σκοπευτικό και μας προσέχεις…

ΑΝΤΙΟ ΣΗΦΗ. ΣΠΡΩΞΕ ΤΕΡΜΑ ΤΗ ΜΑΝΕΤΑ!

sifis_anastasakis_farewell

ΣΜΗΝΑΓΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΑΚΗΣ ΙΩΣΗΦ
ΈΠΕΣΕ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ, 29/8/2010
ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

(*)ΣτΣ: Ακούτε κύριοι που τολμάτε να μιλάτε για ραχούλες και ψυχρές χρηματοοικονομικές αναλύσεις; Ο Σήφης σας κοιτάει κι εσάς μέσα από το σκοπευτικό του… Γιατί μπορεί εσείς να μην ξέρετε γιατί ο Σήφης και όλοι οι άνθρωποι της ΠΑ υπερασπίζονται εκείνες τις ραχούλες, εκείνοι όμως ακούνε την καρδιά τους που χτυπάει δυνατά κι ελληνικά και ξέρουν από καρδιάς τον λόγο…

3 Σχόλια

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Η ευζωνική στολή

Ορμώμενος από δύο ερωτήματα, το γνήσιο ερώτημα του τετράχρονου ανιψιού μου, «Νίκο, τι είναι αυτά τα κίτρινο με κόκκινο;» όταν αντίκρισε τα ντουζλούκια ενός αξιωματικού, και το γεμάτο ειρωνεία ενός γνωστού μου «Πόσες δίπλες έχει η φούστα σας είπαμε;» νομίζω πως πρέπει να κάνω μια απόπειρα να επισημάνω και να αναλύσω τα μέρη της ευζωνικής στολής.

Συνέχεια

9 Σχόλια

Filed under Φρουρά

Μπαλατσούκας και Αναστασάκης- Οι νέοι Μπρίντακ της ΠΑ (Μέρος 1ο)

Νερό τριγύρω κυρίαρχο. Αισθάνεσαι σα σε μία τεράστια μήτρα. Προστατευμένος στο υγρό στοιχείο αλλά ταυτόχρονα τρωτός. Δεν έχεις πλήρη συναίσθηση όσων συμβαίνουν γύρω σου. Επανέρχεται σταδιακά η ακοή σου και νιώθεις τον παφλασμό των κυμάτων στο κορμί σου. Φοράς ακόμη την κάσκα σου και μέσα από αυτήν προσπαθείς να ανοίξεις τα μάτια και να αποκτήσεις επαφή με το περιβάλλον. Αντί να πετάς τυφλά, κολυμπάς τυφλά. Κολυμπάς; Επιπλέεις. Προσπαθείς να επιβιώσεις. Πονάς. Πονάνε τα πόδια σου. Δεν είσαι σίγουρος αλλά νομίζεις ότι τα έχεις σπάσει. Και τότε λειτουργεί η μνήμη. Και καθώς ακούς το Super Puma που πλησιάζει, αναρωτιέσαι τι απέγινε ο Σήφης… Αν μπορεί κάποιος να ξεκινήσει να περιγράφει κάποια λίγα από όσα περνούσαν από το μυαλό του ανθυποσμηναγού Παύλου Μποτζάκη σαν σήμερα 26 Αυγούστου το 2010, κάπως έτσι θα ήταν…

mpalatsoukas_1Το πρωί της 26ης Αυγούστου πριν τρία χρόνια ήταν σχετικά όμορφο. Καλός καιρός, καλοκαιρινή ζέστη. Ο καιρός με μία λέξη ήταν Κρητικός. Απογειώθηκαν έξι F-16 από την 115ΠΜ στο Ακρωτήρι προκειμένου να ασκηθούν στα γνώριμα για αυτούς, πεδία αεροπορικού κυνηγιού της Κρήτης. Από το ένα άκρο της Κρήτης, έφτασαν στο άλλο. Στο Λασήθι έστησαν το σκηνικό τους. Έξι Block 52+ από την ιστορική 340Μοίρα.

Έξι γεράκια υψώθηκαν στον καλοκαιρινό ουρανό της Κρήτης, οι φλόγινες ουρές των κινητήρων τους να χαιδεύουν προκλητικά το έδαφος πριν το εγκαταλείψουν. Πήραν πορεία προς το πεδίο όπου θα εκτελούσαν την άσκηση, βάσει του σεναρίου της οποίας, τετράδα εχθρικών μαχητικών είχε παραβιάσει τον εθνικό εναέριο χώρο με σκοπό τον βομβαρδισμό στόχων στην Κρήτη. Η δυάδα έπρεπε να τους σταματήσει.

Ο τριαντατριάχρονος σμηναγός Αναστάσιος Μπαλατσούκας είναι στα χειριστήρια ενός μονοθέσιου F-16C. Η αποστολή του είναι πολύ δύσκολη σήμερα. Έχει να αντιμετωπίσει τον αρχηγό της Σχολής, της τάξης του 97. Όταν ο ίδιος έμπαινε στη Σχολή, ο Σήφης ο Αναστασάκης είχε μόλις αποφοιτήσει από τη Σχολή Ικάρων και τοποθετούνταν στην 120 ΠΕΑ για να ολοκληρώσει την πτητική του εκπαίδευση. Εκείνη τη μέρα ο σμηναγός πλέον, Σήφης ήταν στην πίσω θέση ενός διθέσιου F-16D. Στην μπροστά θέση ήταν ο ανθυποσμηναγός Παύλος Μποτζάκης. Και ήξεραν όλοι ότι ο Σήφης δεν ήταν τυχαίος. Είχε τη φήμη ενός από τους καλύτερους πιλότους στα γεράκια- όχι μόνο στην 115. Και τέτοιες φήμες δεν είναι τυχαίες. Όλα όσα σχεδιαστικά περιμένει να δει κανείς από μία πολεμική Μοίρα φέρουν τη σφραγίδα του Σήφη. Ο Σήφης είναι εκπαιδευτής. Δάσκαλος καλός, μεθοδικός και μεταδοτικός. Ήταν από τις φιγούρες κλειδιά που βοήθησαν τα μέγιστα ώστε να επανέλθουν οι ιπτάμενοι της 340, της αδελφής 343 και γενικά όλης της 115ΠΜ μετά τον τραγικό θάνατο του φίλου και αδερφού, Κωνσταντίνου Ηλιάκη.

Όμως ο Αναστασάκης είναι μετρημένος στα λόγια του. Έτσι είναι πάντα. Σήμερα έχει όμως έναν ακόμη λόγο. Είναι μετρημένος επειδή ξέρει ότι απέναντί του, θα βρει δύο αντάξιους αντιπάλους. Το ξέρει. Έχουν εκπαιδευτεί μαζί στη Μοίρα. Έχουν βελτιωθεί μαζί, έχουν ξεπεράσει τα δικά τους, προσωπικά, όρια, όλοι μαζί και ο καθένας μόνος του. Ξέρει ότι ο Αρτινός σμηναγός δεν είναι τυχαίος χειριστής. Είναι από τους καλύτερους και επιπλέον, χάρις στην προηγούμενη θητεία του στα A-7E της 335, έχει αναπτύξει ικανότητες και αντίληψη όχι μόνο ως χειριστής αναχαίτισης αλλά και ως πιλότος βομβαρδισμού. Ξέρει τι θέλει ο αντίπαλός του και περιμένει να απλώσει το χέρι του κάνοντας την κίνηση να το πάρει. Εκείνος περιμένει. Καρτερικά περιμένει να δει τον αντίπαλο να απλώνει το χέρι για να του το κόψει. Είναι ένας all around παίχτης, πολύτιμος για κάθε roster. Πολύ χαίρεται που αν ποτέ χρειαστεί, ο Μπαλατσούκας θα είναι στην ίδια πλευρά του Αιγαίου…

mpalatsoukas_2Οι δύο σχηματισμοί είναι τώρα αντιμέτωποι. Στο έδαφος είναι φίλοι, μπορεί και μπατζανάκηδες, σύντεκνοι και κουμπάροι, εδώ όμως είναι πιλότοι και εκπαιδεύονται όπως θα πολεμήσουν. Τα μαχητικά περνούν το ένα δίπλα από το άλλο, με το καθένα να προσπαθεί να πάρει την ουρά του άλλου. Εκτελούν ελιγμούς δύσκολους, στα όρια των αντοχών τους. Δοκιμάζουν τις ικανότητές τους και επαναχαράσσουν τα όρια των φακέλων τους. Παλεύουν με τη Φύση που τους θέλει κολλημένους στο έδαφος. Θετικά g, αρνητικά g, τα μεν εναλλάσσονται με τα δε ταχύτατα. Όλα μέσα στο εναέριο μπαλέτο της αεροπορικής κυριαρχίας που τους έχει φέρει νότια της νήσου Χρυσής…

Κι ο Τάσος βρίσκεται σε θέση ελαφρώς πλεονεκτική. Απέναντι σε οποιονδήποτε άλλο, αυτό το ‘ελαφρώς’ θα του αρκούσε για το kill. Απέναντι στον Αναστασάκη όμως, τα πράγματα είναι λίγο πιο δύσκολα. Σχεδόν ενστικτωδώς, μπαίνει για έναν immelmann ώστε να βρεθεί σε θέση βολής απέναντι στο γεράκι του Παύλου και του Σήφη. Η ταχύτητες είναι μεγάλες. Ο ουρανός παρά την απεραντοσύνη του, μικρός. Ο Σήφης γυρνά και τον βλέ-. Το μονοθέσιο του Τάσου συγκρούεται με το διθέσιο του Σήφη. Τα ρολόγια δείχνουν 14:05. Η σύγκρουση είναι εκρηκτική. Οι πιλότοι του διθέσιου F-16 απελευθερώνονται από το αλουμινένιο γεράκι τους χάρις στα εκτινασσόμενα καθίσματά τους. Όμως η περιπέτειά τους δεν έχει τελειώσει, ούτε κατά διάννοια. Ο Ιωσήφ Αναστασάκης όμως είναι βαριά τραυματισμένος, έχει ακατάσχετη αιμορραγία και μέχρι να περισυλλεγεί από τα σωστικά, παθαίνει τρία εμφράγματα και ο εγκέφαλός του δεν οξυγονώνεται σωστά. Είναι σε πολύ κρίσιμη κατάσταση και για τρείς μέρες ακόμη θα συνεχίσει να παλεύει… Ο Αναστάσιος Μπαλατσούκας, παρ’ όλο που και το δικό του κάθισμα εκτινάχθηκε από το μαχητικό του, σκοτώθηκε ακαριαία κατά τη σύγκρουση. Το ίδιο απόγευμα βρέθηκε η σωρός του.

Γνωρίζω ότι ο τίτλος του παρόντος άρθρου μπορεί να ξενίσει κάποιους. Είναι γνωστό ότι ο Μπρίντακ, μέχρι που σκοτώθηκε, δεν είχε καταρριφθεί ποτέ (εικονικά πάντα), ούτε από Έλληνα, ούτε από Τούρκο. Δεν είναι ο σκοπός του άρθρου να συγκρίνω τον σμηναγό Μπαλατσούκα ή τον σμηναγό Αναστασάκη με τον Αλέξη Μπρίντακ. Θέλω απλώς να καταστεί σαφές σε όσους μπορεί να έχουν αμφιβολίες, ότι οι Έλληνες πιλότοι, οι ηρωικοί ιπτάμενοι κατάφρακτοι της σύγχρονης Ελλάδας, παλεύουν καθημερινά σα να ήταν σε πραγματικές συνθήκες πολέμου. Δεν εφησυχάζουν. Δεν επαναπαύονται. Το ίδιο συνέβαινε το 1992, το ίδιο και είκοσι χρόνια μετά. Ο θάνατος του Μπρίντακ ήταν πολύ πρόσφατος όταν ο Αναστασάκης εισήχθη στη Σχολή Ικάρων. Αν μη τι άλλο, πρέπει να τους αποδοθούν τα εύσημα που ακολούθησαν την προσταγή της καρδιάς τους και του μυαλού τους, ξεπέρασαν τον όποιο φόβο μπορεί ένα τέτοιο γεγονός να προκαλεί και συνέχισαν στη Σχολή.

mpalatsoukasΣΜΗΝΑΓΟΣ ΜΠΑΛΑΤΣΟΥΚΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ!

ΕΠΕΣΕ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ!
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 26/8/2010!
ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

*ΣτΣ: Το παραπάνω κείμενο δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση μεταφορά της έκθεσης της ΠΑ και του πορίσματος που εξήχθη από αυτήν, αναφορικά με το δυστύχημα της 26ης Αυγούστου 2010. Αποτελεί μία εξιστόρηση της ημέρας εκείνης, προερχόμενη από συλλογή πληροφοριών από ανθρώπους της Αεροπορίας στην Κρήτη- εντός και περί της 115. Είναι μία μυθιστορηματοποίηση του περιστατικού που πήρε από τη ζωή ένα νέο παλληκάρι και έκανε άλλο ένα να χαροπαλεύει για τρεις μέρες. Πρωτίστως όμως, αποτελεί έναν ελάχιστο φόρο τιμής στον σμηναγό Μπαλατσούκα Αναστάσιο που έδωσε τη ζωή του εν ώρα υπηρεσίας για το καθήκον και την πατρίδα.

1 σχόλιο

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Η Χρυσή Αυγή του Αρκτουρου

Απόψε θα είμαι σύντομος γιατί νομίζω δε χρειάζονται πολλά λόγια.

Ο Αρκτουρός επέστρεψε τη δωρέα των 5000€ που είχε κάνει η Χ.Α. Και πολύ καλά έκανε για μένα!

Είπε ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής ότι «…οι Λύκοι και οι Αρκούδες απέκτησαν πολιτικές πεποιθήσεις…»

Αυτό και μόνο, δείχνει πόσο για τα μάτια του κόσμου και πόσο δημαγωγοί επεχείρησαν να κάνουν το κόμμα τους τα κεφάλια της Χρυσής Αυγής. Δείχνει- κατ’ εμέ πάντα- πως αν «τους καθόταν» αυτή η κίνηση, θα την εκμεταλλεύονταν πολιτικά με τον πιο φαμφαρώδη τρόπο! Από πότε μία παράταξη που δε νοιάζεται για το περιβάλλον και τους ανθρώπους που το αποτελούν, νοιάζεται για τους λύκους και τις αρκούδες; Άσχετα αν έχουν πολιτικές πεποιθήσεις ή όχι.

Ο Αρκτουρός επέστρεψε τη δωρέα των 5000€ που είχε κάνει η Χ.Α. Και πολύ καλά έκανε για μένα! Όπως θα έπρεπε να επιστρέφει ΚΑΘΕ δωρεά από ΚΑΘΕ κόμμα, ανεξαρτήτως χρωματικής τοποθέτησης ή ποσού! Γιατί τα κόμματα, ανεξαρτήτως χρώματος, έχουν αρκετά ζώα στις τάξεις τους ώστε να προλαβαίνουν να ασχοληθούν με τα πραγματικά νοήμονα ζώα που έχουν ανάγκη.

Αλήθεια όμως, αν τη δωρεά την έκανε το ΚΚΕ θα την επέστρεφε; Αυτό το ερώτημα βέβαια, θα μείνει καιρό αναπάντητο γιατί οι αρκούδες και οι λύκοι δεν κάνουν απεργίες και παράνομες καταλήψεις χώρων εργασίας ώστε να τους βοηθήσει το ΚΚΕ και το εκτελεστικό του όργανο που ακούει στο όνομα ΠΑΜΕ.

Καληνύχτα και ακόμη μία φορά θα σας προτρέψω, είτε συμφωνείτε, είτε διαφωνείτε μαζί μου να… use your head. Για μένα, αυτό είναι πρόοδος, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων.

Σχολιάστε

Filed under Random thoughts, Thoughts

Σαν σήμερα-Παραμονή της Παναγίας- πεσόντες αεροπόροι…

Η Θεοτόκος έχει προστατεύσει κατά τρόπο μυστήριο και μεγαλειώδη τα πληρώματα της ΠΑ και στη μεγάλη γιορτή της Ορθοδοξίας του Δεκαπενταύγουστου, δεν έχουμε πεσόντες. Το ίδιο όμως δεν ισχύει και για την Παραμονή της Παναγίας… Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Άλλοι δύο πεσόντες αεροπόροι ενός πιο οδυνηρού πολέμου…

«Γιατί είναι το μάτι τόσο βαθιά βγαλμένο; Γιατί μου το’ βγαλε αδερφός!» -λαική παροιμία

Στον τετραετή εμφύλιο πόλεμο της χώρας μας που ακολούθησε το μεγαλύτερο κολαστήριο του 20ου αιώνα όπως συνήθως είναι και ο κανόνας σε τέτοιου είδους συρράξεις, οι αντάρτες (του ΔΣΕ στην προκειμένη περίπτωση) δεν είχαν τη δυνατότητα της αεροπορικής διάστασης του πολέμου. Είχαν όμως σαφή αντιαεροπορική δυνατότητα. Δυνατότητα που ένιωσαν σε πλείστες των περιπτώσεων, οι πιλότοι της ΠΑ.

Στις 13 Αυγούστου 1949, στην περιοχή πάνω από το Βίτσι, οι αντάρτες του ΔΣΕ κατάφεραν μία πολύ σημαντική επιτυχία, καταρρίπτοντας ένα Spitfire Mk IXe της 335ΜΔΒ. Στα ιδιόμορφα χειριστήρια του βρετανικου μαχητικού ήταν ο 22χρονος ανθυποσμηναγός Πανουτσόπουλος Κωνσταντίνος. Παρά την προσπάθειά του να πιάσει στο εναλλακτικό αεροδρόμιο, του Άργους Ορεστικού κατά την αναγκαστική προσγείωση που πραγματοποίησε ο Πανουτσόπουλος, ο βαριά χτυπημένος βετεράνος του Β΄ ΠΠ έπιασε φωτιά και κάηκε. Μαζί του άφησε και την τελευταία του πνοή και ο ανθυποσμηναγός.

Την επόμενη μέρα, την Παραμονή της Παναγίας, οι αντάρτες του ΔΣΕ θα είχαν να καυχηθούν για ένα ακόμη καταρριφθέν Spitfire, αυτή τη φορά, της αδερφής εν ερήμω Μοίρας, της 336. Ο νεαρός- πριν ένα μήνα ονομασθείς- ανθυποσμηναγός Παπαδημητρίου Όθων, απογειώθηκε από το αεροδρόμιο του Άργους στο οποίο είχε προσπαθήσει να πιάσει την προηγούμενη μέρα ο Πανουτσόπουλος. Αποστολή του ήταν επιθετική αναγνώριση στην περιοχή του Λαιμού Πρεσπών. Κατά την αποστολή του εντόπισε μία εφοδιοπομπή- μια φάλαγγα από φορτηγά του εχθρού. Κατά την εφόρμηση προς πολυβολισμό της φάλαγγας, το Spitfire του Παπαδημητρίου χτυπήθηκε από πυρά όπλων κάλυψης της φάλαγγας τα οποία βρίσκονταν σε οχήματα αυτής και δεν τα είχε διακρίνει ο ανθυποσμηναγός. Το αεροσκάφος του κατέπεσε μερικές εκατοντάδες μέτρα πιο πέρα. Κατά την πτώση βρήκε τον θάνατο και ο χειριστής.

Για την υπηρεσία τους προς την Πατρίδα εκείνες τις ταραγμένες και μπερδεμένες εποχές, και οι δύο πεσόντες ανθυποσμηναγοί προήχθησαν μετά θάνατον στον επόμενο βαθμό του υποσμηναγού.

Αλλά αλήθεια, για την κατάρριψη ποιού εχθρού είχαν να καυχηθούν οι αντάρτες του αποκαλούμενου Δημοκρατικού ΣΕ;
Οι δύο ιστορικές Μοίρες, αεροσκάφη Spitfire των οποίων εμπλέκονται στα παραπάνω περιστατικά, πολεμούσαν τον εχθρό και κατακτητή της χώρας από το 1942 στη Βόρειο Αφρική. Είχαν περάσει από την άμμο και τη σκόνη της ερήμου στη στάχτη και στα αποκαΐδια της αναγεννώμενης εξ αυτών Πατρίδος. Αλλά ούτε οι μεν, ούτε οι δε, μπορούσαν να δουν πέρα από τις μύτες τους και να παραμερίσουν τα όσα τους χώριζαν. Γιατί πάντα, ομοεθνείς έχουν έναν δεσμό ισχυρότερο από όλους τους άλλους. Ο οποίος και τελικά θα επικρατήσει κάποια στιγμή…
Είθε να μη ζήσουμε ποτέ ξανά την κατάρα του εμφύλιου σπαραγμού στην Πατρίδα μας.
Αν κάθε φορά ευχόμαστε να μη χρειαστεί το δέντρο της Ελευθερίας να ποτιστεί ξανά με αίμα, σίγουρα είναι ευχή μας να μη χρειαστεί ποτέ ξανά να χυθεί αίμα αδελφού από χέρι αδελφού.

Υποσμηναγός Πανουτσόπουλος Κωνσταντίνος

Υποσμηναγός Παπαδημητρίου Όθων

ΈΠΕΣΑΝ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ!

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

Σχολιάστε

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Κακή μέρα για να’ σαι Κουρσάρος…

a7 aegean missing manΛέγεται πως οι περισσότεροι Αεροπορικοί Οργανισμοί είναι προληπτικοί. Και αν κάποιος δεν είναι, αρκούν κάποιες συμπτώσεις σαν σήμερα για να τον πείσουν…

Πάω συχνά στην Αταλάντη, την- για μένα- πανέμορφη κωμόπολη της Λοκρίδος. Πριν λίγους μήνες, συμπτωματικά, βρέθηκα να συζητώ με έναν συνταξιούχο της πολεμικής. Μου είπε για δύο σχετιζόμενα περιστατικά που προσποιήθηκα ότι δεχόμουν τον τρόπο με τον οποίο σχετίζονταν. Κι όμως, θυμάμαι να μου λέει: «Στην 115, τα Α-7 δεν τα πετούσαμε για εκπαιδευτικές πτήσεις Πέμπτη. Δύο φορές απογειώθηκαν για εκπαιδευτική πτήση Πέμπτη και σκοτώθηκε κάποιος. Δε θυμάμαι, νομίζω ήταν Αύγουστος όταν συνέβησαν και τα δύο περιστατικά.» Μου φάνηκε τραβηγμένο. Από τα μαλλιά τραβηγμένο. Ακούς πολλά από πολλούς οι οποίοι, λες και είναι κυνηγοί ή ψαράδες, προσπαθούν να σου πουλήσουν την ιστορία που έχουν να διηγηθούν. Μα είναι δυνατόν, η 115 να μην πετά τις Πέμπτες; Από εκείνη την κουβέντα και για περίπου έναν μήνα, προσπαθούσα να συνδυάσω τις μέρες και τις ημερομηνίες και να δω αν μπορεί η μνήμη μου να ακυρώσει τον ισχυρισμό του. Προσπαθούσα να θυμηθώ τα καλοκαίρια στο χωριό μου που έβλεπα τα Α-7 να πετάνε από πάνω σχεδόν καθημερινά. Αυτό το σχεδόν ήταν που με βασάνιζε. Αυτό προσπαθούσα να διώξω. Αυτό το σχεδόν πλανιόταν στη σκέψη μου και θόλωνε τη μνήμη μου. Μέχρι χθες. Χθες, που συνειδητοποίησα ότι μπορεί και να έχει δίκιο ο κύριος εκείνος και να μην είναι ούτε κυνηγός, ούτε ψαράς…

Καλοκαίρι 1981 και η ιστορική 115ΠΜ έχει στη δομή της την 345ΜΔΒ, πλήρως επιχειρησιακή και αξιόμαχη. Καλύπτει όλα τα μήκη και πλάτη της Κρήτης σε εκπαιδευτικές δραστηριότητες, κρατώντας τα πληρώματά της στην άριστη κατάσταση που ως πληρώματα της ΠΑ, είναι η μοναδική που δέχονται. Πέμπτη 13 Αυγούστου 1981. Μία τετράδα βομβαρδιστικά Α-7Η απογειώνονται από το αεροδρόμιο της Σούδας και έδρα της 115, στο δυτικό άκρο του νησιού για εικονική προσβολή στόχων στο Λασήθι, στην ανατολική άκρη του νησιού. Ένας από τους 4 Κουρσάρους είναι ο Δουλακάκης Χρήστος από τον Έβρο, της 50 σειράς ιπταμένων. Είναι εκείνος που όπως θα ειπωθεί αργότερα από τους υπόλοιπους του σχηματισμού, τα έκανε όλα προβλεπόμενα. Κι όμως, έμεινε μια για πάντα με την κρητική γη.

Πέρασαν 17 χρόνια από τότε. Όλα αυτά τα χρόνια, η 115 και οι Μοίρες της, παρέμεναν πάντα άγρυπνες, πάντα έτοιμες για την εκτέλεση του καθήκοντός τους. Σαν σήμερα, απογειώθηκε σχηματισμός Α-7Η προς εκτέλεση άσκησης προσβολής θαλάσσιων στόχων. Ένας από τους ιπτάμενους με τους κουρσάρους της Κρήτης ήταν ο υποσμηναγός Μιχάλης Ζώντος.

Η τεχνική στην οποία θα ασκούνταν, ήταν από τις πιο δύσκολες και επικίνδυνες μεθόδους βομβαρδισμού. Ταυτόχρονα όμως, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται γιατί αποτελεί μία πάρα πολύ καλή μέθοδο επίθεσης. Είναι η lateral toss bombing. Γενικά, αφορά τις ίδιες αρχές με τη μέθοδο της toss bombing, στην οποία εκμεταλλεύεται κανείς- για να κρατήσουμε τα μαθηματικά και τη φυσική σε βασικά επίπεδα- την ταχύτητα και την απότομη άνοδο του αεροσκάφους φορέα ώστε να αντιπαρέλθει τη βαρυτική έλξη, την κύρια δύναμη που ασκείται σε ένα όπλο χωρίς πρόωση όπως είναι οι βόμβες ελευθέρας πτώσης. Μόνο που στην lateral, δεν είσαι οριζόντια, αλλά στο πλάι. Έχω δει από την παραλία του χωριό μου, πολλές φορές, τα Α-7 της 115 (δεν μπορούσα να ξέρω ποιας Μοίρας είναι) να προσβάλλουν εικονικά με τη μέθοδο αυτή, εικονικούς στόχους στην πλαγιά του ακρωτηρίου Δρέπανου. Και μετά, να απεμπλέκουν διαφεύγοντας ελάχιστα πόδια από τη θάλασσα…

Μόνο που ο Μιχάλης δεν κατάφερε να απεμπλέξει πάνω από τη θάλασσα και το ακροπτερύγιο του Α-7 του μπήκε μέσα στο νερό. Όλο το βομβαρδιστικό βούτηξε στην υδάτινη αγκαλιά της θάλασσας με έναν απόκοσμο πήδακα νερού. Όταν έλαβε χώρα το δυστύχημα, το ημερολόγιο έδειχνε Πέμπτη 13 Αυγούστου…

Δύο υποσμηναγοί, δύο Α-7Η, μία Μοίρα, μία Πτέρυγα Μάχης, δύο χρονολογίες, μία ημερομηνία, δύο πτώσεις αεροσκαφών, η μία σχεδόν πανομοιώτυπη με τη δεύτερη.Ο υποσμηναγός Δουλακάκης Χρήστος και ο υποσμηναγός Ζώντος Μιχαήλ, υπηρετούντες και οι δύο στην ίδια Μοίρα, την ιστορική 345ΜΔΒ της 115ΠΜ, έπεσαν σαν σήμερα 13 Αυγούστου, προσφέροντας εαυτούς για την Πατρίδα και την Υπηρεσία.

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΥΠΟΣΜΗΝΑΓΟΥΣ ΔΟΥΛΑΚΑΚΗ ΧΡΗΣΤΟ ΚΑΙ ΖΩΝΤΟ ΜΙΧΑΗΛ!
ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

4 Σχόλια

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Σαν σήμερα πεσόντες 11 Αυγούστου 1944

118martbalt44

Όταν ο Μαύρος Θεριστής ζητά αίμα, δεν υπάρχει πιο κατάλληλη ή λιγότερο κατάλληλη στιγμή για να το πάρει…

Τον Αύγουστο του 1944, η 13 ΜΕΒ πραγματοποίησε 231 εξόδους σε αποστολές βομβαρδισμού στην περιοχή της Γιουγκοσλαβίας. Στόχοι της ήταν σταθμοί ενέργειας, εργοστάσια τσιμέντου, γέφυρες, δεξαμενές νερού, ακόμη και πλοία ελλιμενισμένα στο Dubrovnik.

Σαν σήμερα, το Baltimore με πλήρωμα τον επισμηναγό Οικονομίδη και τους επισμηνίες Δανδουλη, Κολλάρο και Φωτόπουλο, απογειώθηκε ως μέρος σχηματισμού με αποστολή την προσβολή στόχων στο Σπλιτ. Ο επισμηναγός Οικονομίδης ήταν συμμαθητής του Ηλία Καρταλαμάκη στην 7η Σειρά Ιπταμένων το 1937.

Ο καιρός ήταν καλός και η ορατότητα δεν περιοριζόταν. Όχι μόνο για τα πληρώματα αλλά και τους χειριστές των αντιαεροπορικών όπλων. Ο σχηματισμός έπεσε σε πυκνό φραγμό πυροβόλων μεγάλου διαμετρήματος. Παρά τις ζημιές σε όλα τα αεροσκάφη, οι αεροπόροι πέρασαν και έπληξαν τους στόχους τους. Και άλλαξαν πορεία για να πιάσουν το σκέλος της επιστροφής. Όλα φαίνονταν ότι θα λήξουν ομαλά. Φαίνονταν.

Κατά την προσγείωση, στο αεροδρόμιο του Brindizi, συνέπεια των εχθρικών πυρών, το σκέλος του συστήματος προσγείωσης υποχώρησε και το Baltimore του Οικονομίδη βγήκε εκτός διαδρόμου. Χωρίς να χάσει ταχύτητα, προσέκρουσε σε εμπόδια στην άκρη του διαδρόμου και πήρε φωτιά. Όλα τα μέλη του πληρώματος βρεθήκαν αντιμέτωποι με τον θάνατο εκείνη τη στιγμή και του παρέδωσαν τις ταυτότητές τους.

ΕΠΙΣΜΗΝΑΓΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ
ΕΠΙΣΜΗΝΙΑΣ ΔΑΝΔΟΥΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
ΕΠΙΣΜΗΝΙΑΣ ΚΟΛΛΑΡΟΣ ΙΩΝΑΣ
ΕΠΙΣΜΗΝΙΑΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

ΕΠΕΣΑΝ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ!
ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

*ΣτΣ: Δεν κατέστη εφικτό να βρεθούν φωτογραφίες των επισμηνίων Κολλάρου και Φωτόπουλου, γι’ αυτό και τιμούνται στην παραπάνω σύνθεση ο καθένας με την κεφαλή του Αγνώστου Στρατιώτη.

2 Σχόλια

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Σαν σήμερα πεσών, 11 Αυγούστου του 1975

Άλλο ένα αετόπουλο από την Άμφισσα του οποίου τα φτερά έσπασαν, πριν προλάβει να χαρεί τις διαδρομές στο απέραντο γαλάζιο…

Λίγους μήνες μετά τη γέννηση του Κώστα Ηλιάκη, ο Κωνσταντίνος Κραββαρτόγιαννος εισέρχεται στη Σχολή Ικάρων. Σε μια ταραγμένη και τουλάχιστον ιδιόρρυθμη περίοδο για να υπηρετεί κανείς την Πατρίδα και την Αεροπορία, ονομάζεται ανθυποσμηναγός τον Ιούλιο του 1974. Εκείνον τον Ιούλιο που τα τουρικά άρβυλα πατούσαν τις βόρειες ακτές της Κύπρου.

Θα αναρωτηθεί κανείς γιατί γίνεται αναφορά στον Ηλιάκη και πώς συνδέονται. Πέρα από το κοινό μικρό τους όνομα, υπηρετούσαν στην ίδια Μοίρα, σε δύο διαδοχικές γενιές αεροσκαφών. Ο Κωνσταντίνος Κραββαρτόγιαννος υπηρετούσε στην 340ΜΔΒ όταν το οπλοστάσιό της είχε τα F-84F της Republic. Ο Κωνσταντίνος Ηλιάκης πήγε στην 340ΜΒ όταν πλέον εκείνη είχε προ πολλού στείλει τα F-84F και πετούσε τους διαδόχους τους, A-7H Corsair II.

Ο Κωνσταντίνος Κραββαρτόγιαννος ήταν ένας από τους πιλότους που περίμεναν την εντολή για απογείωση προς καταστροφή του τουρκικού προγεφυρώματος. Εντολή η οποία ήλθε και παρήλθε όπως το πρώτο φως της μέρας. Το κατάπιε όμως το πικρό ποτήριο εκείνο και συνέχισε να εκτελεί με φιλοτιμία το καθήκον του.

Έναν χρόνο αργότερα, στις 11 Αυγούστου 1975, κατά τη διάρκεια εκπαιδευτικής αποστολής αναγνώρισης, η Ηρακλειώτικη γη στο Καστέλλι αγκάλιασε τον νεαρό ανθυποσμηναγό και το μαχητικό του.

Έγινε έτσι, ο πέμπτος αεροπόρος που σαν σήμερα 11 Αυγούστου πέρασε στην αθανασία και θρηνεί η ΠΑ.

Ανθυποσμηναγός Κραββαρτόγιαννος Κωνσταντίνος.
Έπεσε υπέρ Πατρίδος!
ΑΘΑΝΑΤΟΣ!
ΚΡΑΒΒΑΡΤΟΓΙΑΝΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Σχολιάστε

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Ο Αθάνατος Ήρωας Σμηναγός Κωνσταντίνος Ηλιάκης…

sminagos iliakis konstantinos

Ήρωας, Θυσία, Ιδανικά, Κρήτη. Είναι άραγε τυχαίο που αυτές οι λέξεις ξεκινούν από διαδοχικά στο αλφάβητο, γράμματα;

Ο Κώστας Ηλιάκης γεννήθηκε στα Χανιά την ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το 1970.

Στη Σχολή Ικάρων μπήκε το 1989 (κι εκείνος Πρωτοδεσμίτης). Ως Ίκαρος χαρακτηριζόταν από τη μεθοδικότητά του. Ορκίστηκε ανθυποσμηναγός το καλοκαίρι του 1993 και όπως ήταν το σύστημα εκείνη την περίοδο, τοποθετήθηκε στην 120ΠΕΑ προκειμένου να ολοκληρώσει την πτητική εκπαίδευση στα Buckeye. Από εκεί, γύρισε στα πάτρια εδάφη προκειμένου να τα υπερασπιστεί πετώντας Α-7Η Corsair II, ενταγμένος στη δύναμη της 340ΜΒ, της 115ΠΜ.

Διακρίνεται σε κάθε Σχολείο που συμμετέχει και ξεχωρίζει για το ήθος και τον επαγελματισμό του. Λέγεται ότι όταν ο Νίκος Κυριαζής έγραψε τα «Παιχνίδια με τη Φωτιά», ο πιλότος των Κουρσάρων Φίλιππος Δεμερτζής (ο οποίος έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στο επόμενο βιβλίο του Κυριαζή, «Ο διάβολος χωρίς φωτιά») ήταν εμπνευσμένος από τον Ηλιάκη.

Είναι ένας από τους- κυριολεκτικά- μετρημένους στα δάχτυλα των χεριών πιλότους που στάλθηκαν το καλοκαίρι του 2002 για εκπαίδευση στη νέα έκδοση του διάσημου Γερακιού. Την Block 52+. Το επόμενο καλοκαίρι, επιστρέφει στην 340 η οποία πλέον, με τα F-16 στο οπλοστάσιό της αποκτά μεγάλη γκάμα ρόλων και αποστολών και παύει να είναι Μοίρα Βομβαρδισμού.

Σαν σήμερα, 23/5/2006, ένας Κρητικός, στο κορμί και στην ψυχή, εκτός από την καταγωγή, διέβη την είσοδο του Πάνθεου των αιωνίων Ηρώων ως ισότιμος αυτών που ήδη το κατοικούσαν. Ένας διάδοχος των ιπτάμενων ιπποτών του 40, μία σύγχρονη εκδοχή του Ιδομενέα, στη Μοίρα που ανέλαβε να συνεχίσει τον ρόλο του μυθικού Τάλου.

Σαν σήμερα, πριν 6 χρόνια, ένας ανεύθυνος και αδέξιος πιλότος της ΤΗΚ, ως μέλος σχηματισμού αεροσκαφών συνοδείας φωτοαναγνωριστικού που παραβίασαν τον εναέριο χώρο της Ελλάδας, μισέρωσε το αλουμινένιο άτι του Σμηναγού Κωνσταντίνου Ηλιάκη και γκρέμισε τον ίδιο στο βαθύ γαλάζιο του Αιγαίου έξω από την Κάρπαθο.

Ο θυμός μου είναι ακόμη υπαρκτός ακόμη και μετά από τα χρόνια που έχουν περάσει. Μια άσβεστη φλόγα, η ίδια η Ελλάδα. Δεν μπορώ να γράψω πολλά χωρίς να παραβιάσω τους κανόνες εμπλοκής. Είμαι αδύναμος. Αλλά θα τον τιμήσω και φέτος και όσο με βαστούν τα πόδια μου, θα τον τιμώ! Γιατί χάρις στο λιθαράκι που εκείνος έθεσε στο τείχος της ελευθερίας, μπορώ κι εγώ να γράφω αυτές τις πολύ λίγες αράδες.

Και εξακολουθώ να έχω θυμό που σιγοβράζει μέσα μου, όχι μόνο εξ αιτίας των γειτόνων αλλά και των εγχώριων φωστήρων, δήθεν παντογνωστών που όλα τα σφάζουν, όλα τα μαχαιρώνουν και με τα λόγια τους και την ασχετοσύνη τους, προσβάλλουν την Ιερή Μνήμη του Σμηναγού που άφησε πίσω του τις γυναίκες της ζωής του, κατά την τέλεση του Ιερότερου Καθήκοντος του Αεροπόρου.

Επτά μήνες και έξι μέρες μετά τον θάνατό του, η Ακαδημία Αθηνών απένειμε στον Σμηναγό Κωνσταντίνο Ηλιάκη το αργυρό μετάλλιο αρετής και αυτοθυσίας.

Σε μια δεσπόζουσα θέση πάνω από τη συνοικία των Δικαστηρίων στα Χανιά, με θέα τον φυσικό κόλπο των Χανίων, έχει στηθεί η προτομή του, θυμίζοντας σε όλους, τώρα και αύριο ότι οι Έλληνες δεν έπαψαν να εκτελούν ηρωικές πράξεις το ’40.

Ο Σμηναγός Κωνσταντίνος Ηλιάκης έπεσε υπέρ Πατρίδος και είναι ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

5 Σχόλια

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες