Η νέα κατηγορία του ιστολογίου με τίτλο «Μνημειοτουρισμός» και θέμα… προφανές, δε θα μπορούσε να εγκαινιαστεί καλύτερα από μία σύντομη αναφορά στο Δίστομο. Το χωριό που το 1944, οι Γερμανοί των SS έδειξαν στον κόσμο όλον, τη φρικαλέα πλευρά του πολέμου. Συνέχεια
«Θηρευτές» απέναντι στον υπέρτατο «θηρευτή»…
Σήμερα, 4η Ιουνίου, ο καιρός είναι καθαρός και ο ουρανός γαλανός. Ιδανικός καιρός για να κυνηγούν οι αετοί. Ιδανικός για να κυνηγούν και οι τίγρεις. Μάλλον για κάθε θηρευτή είναι ιδανικός. Ακόμη και για τον θηρευτή από τον οποίο δε θα μπορέσει κανείς μας να ξεφύγει…
Στα λατινικά, aquila είναι ο αετός. Και κάπως σαν σήμερα, ήταν και ο καιρός την ίδια αυτή μέρα, του 1942. Τη μέρα που στον τοίχο της Καισαριανής τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής άνοιγαν άλλη μία τρύπα στην καρδιά της Πολεμικής Αεροπορίας. Σαν σήμερα, ο 42χρονος, συλληφθείς από τους κατακτητές, επισμηναγός Ακύλας Μιχαήλ, στεκόταν ατάραχος μπροστά από το εκτελεστικό απόσπασμα. Η κατηγορία απλή. Κατασκοπία. Ο λόγος αυτής εξίσου απλός. Ο πόθος όπως κάθε αετός έχει, για Ελευθερία. Τα φτερά μπορεί να του τα είχαν κόψει αλλά ο αετός, ακόμη και χωρίς τα φτερά δεν φοβάται και δρα όπως μπορεί ενάντια των εχθρών οι οποίοι του στέρησαν την Ελευθερία. Η εκκωφαντική συγχορδία των Mannlicher της «Εκτελεστικής Ορχήστρας της Βαυαρίας», τον άφησε να κείτεται νεκρός και το αίμα του να βάφει τον ουρανό με το ίδιο χρώμα. Συνέχεια
Δάφνες αεροπορικές και πικροδάφνες Μανιάτικες…
Ανθυποσμηναγός Δαβάκης Μιχαήλ. Ανθυποσμηναγός Ξανθάκος Δημήτριος. Επειδή δεν κατέστη εφικτό να βρεθεί φωτογραφία του ανθυποσμηναγού Γάκα, η μορφή του τιμάται με την απεικόνιση του Άγνωστου Στρατιώτη.
Η ημέρα τούτη, η τρίτη του Ιουνίου κρύβει μέσα της μεγάλη πίκρα αλλά και μεγάλη τιμή συνάμα… Μέχρι την 3η Ιουνίου του 1940, η Αεροπορία δεν είχε χρειαστεί να προσφέρει κάποιο από τα παιδιά της στον βωμό της Πατρίδας κατά τον μήνα Ιούνιο. Την 3η Ιουνίου του 1940, σημειώθηκε το δεύτερο από συνολικά τρία ατυχήματα με υδροπλάνο Fairey IIIF κατά το έτος εκείνο. Από εκείνη τη μέρα και μετά, σα να άνοιξε το κουτί της Πανδώρας και οι πεσόντες κατά τον μήνα Ιούνιο, ανά τα έτη, αυξήθηκαν κατά 41, φτάνοντας σε σύνολο τους 44… Συνέχεια
Avec elle ou sur elle…*
Η Λεγεώνα των Ξένων είναι μία από τις πιο γνωστές- διαβόητες ίσως- στρατιωτικές μονάδες στον κόσμο. Παρά τους θρύλους που τη συνοδεύουν και τον μυστικισμό που ανέκαθεν περιέβαλλε τη μονάδα, υπάρχει μία μάχη που έχει δίχως άλλο, μείνει στην ιστορία της. Μία μέρα που έχει αφήσει τη βαριά κληρονομιά της σε όλες τις επόμενες σειρές λεγεωνάριων και αποτελεί μέρα γιορτής που συγκρίνεται σε λαμπρότητα μόνο με τη Μέρα Ανεξαρτησίας! Είναι η 30η Απριλίου, η Ημέρα της Camerοne…
Άνοιξη του 1863. Μεξικό. Η ζέστη ανυπόφορη και το ηθικό δεν ακολουθούσε τη θερμοκρασία… Οι γαλλικές δυνάμεις του στρατηγού Forey πολιορκούν την πόλη της Puebla. Οι Γάλλοι έχουν στείλει δυνάμεις στο Μεξικό ξεκινώντας τη σύγκρουση που έμεινε γνωστή στην ιστορία ως ο δεύτερος γαλλο-μεξικανικός πόλεμος. Το καλοκαίρι του 1861, ο Πρόεδρος του Μεξικού Benito Juarez, κήρυξε στάση πληρωμών προς τις τρεις μεγάλες δυνάμεις οι οποίες ήταν και οι δανειστές του (Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία και Ισπανία). Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, οι τρεις υπέγραψαν τη Συμφωνία του Λονδίνου αποφασίζοντας στρατιωτική δράση έναντι του Μεξικού. Όταν αποκαλύφθηκε ότι σκοπός της Γαλλίας ήταν να καταλάβουν το Μεξικό επεκτείνοντας τη γαλλική αυτοκρατορία, η Μεγάλη Βρετανία και η Ισπανία απλά απομακρύνθηκαν της συμφωνίας και άφησαν τη Γαλλία να τα βγάλει πέρα μόνη της. Συνέχεια
Filed under Πεσόντες, Φρουρά, Strategic thinking
One Magic Bird…
Όσοι με ξέρουν, ξέρουν ότι ο αγαπημένος μου παίχτης στο ΝΒΑ, περισσότερο από όλους είναι o Magic Johnson. Γνωστός ως ένας από τους ψηλότερους point guards στην ιστορία του αθλήματος, είναι όπως είχε πει ο Phil Jackson, ένας παίχτης από τον οποίο μπορείς να μάθεις. Ο MJ είναι απλά προικισμένος από τη φύση να μπορεί να κάνει πράγματα που δεν μπορούν οι υπόλοιποι. Ο Magic δεν ήταν αυτού του είδους παίχτης. Όπως όμως η νύχτα χρειάζεται τη μέρα και η κορώνα τα γράμματα, και ο Magic δε θα ήταν αυτός που θυμόμαστε χωρίς τον σπουδαίο, Larry Bird. Και για αυτόν είναι που θέλω να σας πω ορισμένες σκέψεις μου απόψε. Συνέχεια
Filed under Random thoughts
Οι Θερμοπύλες των ANZACs
Σαν σήμερα, στις Θερμοπύλες ήταν που φάνηκε ότι ο Λεωνίδας και η επίλεκτη Φρουρά του αποτελούν αιώνιο και παγκόσμιο πρότυπο πολεμιστών… Συνέχεια
Οι νοσταλγοί και οι κυνηγοί…
Με αφορμή διάφορες αναρτήσεις στα σόσιαλ μήντια σχετικά με τη χθεσινή επέτειο της 21ης Απριλίου που είτε «ποτέ ξανά φασισμός» είτε «καλύτερα 7ετία», αγαπητά μου παιδιά, όπως θα έλεγε κι ο σοφός επιβλέπων καθηγητής μου στο London συχνά- πυκνά… “You’re missing the bloody point, son!” Συνέχεια
Filed under Strategic thinking, Thoughts
Οι κομμάντος, ο Λίβανος και η γένεση ενός θρύλου…
Σήμερα θα κάνουμε κάτι διαφορετικό… Θα κινηθούμε κόντρα στο ρεύμα του αστείρευτου ποταμού που λέγεται χρόνος και στη ροή του χρονολογίου… Σήμερα θα φωτίσουμε, μάλλον επιδερμικά τη δράση στον Λίβανο, ενός θρύλου των κομάντος. Τη δράση του σε ένα μάλλον παραγνωρισμένο και εσκεμμένα στο ημίφως, κομμάτι της σύγκρουσης του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Τη δράση για την οποία του απονεμήθηκε ο Πολεμικός Σταυρός της Μεγάλης Βρετανίας, σχεδόν μισό χρόνο πριν του απονεμηθεί η υψηλότερη διάκριση που μπορεί να λάβει ένστολος των ενόπλων δυνάμεων της Βρετανίας και της Βρετανικής Κοινοπολιτείας- ο Σταυρός της Βικτωρίας. Συνέχεια
Filed under Φρουρά, Strategic thinking
Έχω δόντι στην πολιτική…
Όσα χρόνια μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου, έχω κακής πάστας δόντια.
Το λέω εγώ, το λένε οι γονείς μου, το λένε οι οδοντίατροι που με βλέπουν, το λέει ο ορθοδοντικός που έσκισε τα πτυχία του όταν είδε το στόμα μου, το λέει η αδερφή μου, το λέει η Μαίρη Παναγιωταρά, το λέει ο Χατζηπετρής, ακόμη και ο Χάρυ Μπελαφόντε νομίζω είχε κανει αναφορά στα δόντια μου. Αυτό σήμαινε μεταξύ άλλων ότι δεν τα πρόσεχα. Κακή πάστα, έλεγα, δεν μπορώ να τους κάνω και κάτι! Πιο μοιρολατρικό, πεθαίνεις! Επίσης, σήμαινε ότι έπρεπε ο όποιος πόνος να συγκρίνεται με κροσσέ του Ιβάντερ Χόλιφιλντ για να πάω στον οδοντίατρο. Αλλά ακόμη και τότε ήθελα τη σύριγγα με την αναισθησία σα πρεζάκι στην Ομόνοια…
Εδώ και μερικούς μήνες, έχει υπάρξει μια αλλαγή στην ποιότητα ζωής μου. Για παράδειγμα, μπορώ και τρώω παξιμάδι και δεν υποφέρω! Ναι μεν το έχω βρέξει ελαφρώς αλλά δεν έχει αποκτήσει την υφή της βρεγμένης γάτας, Τι έγινε; Απλά βρέθηκε ένας πολύ κοντινός μου άνθρωπος, οδοντίατρος ασφαλώς, ο οποίος με ταρακούνησε- συθέμελα κατά τον Ζουράρι- και με έκανε να αλλάξω πορεία πλεύσης!
Επίσης, ήταν η κατάλληλη χρονική συγκυρία γιατί είπα στον εαυτό μου ότι ακόμη κι αν εγώ δεν είχα την απαραίτητη παιδεία οδοντικής υγιεινής, πρέπει η επόμενη γενιά με τα δικά μου γονίδια να την έχει. Και το καλύτερο παράδειγμα για εκείνη πρέπει να είμαι ΕΓΩ. Κανείς άλλος δεν μπορεί να προηγείται σε αυτό.
Αυτό το διάστημα λοιπον σκέφτομαι και συσχετίζω αυτήν την πολύ απλή και καθημερινή συνήθεια με μία πολύ βασική και περιοδική επίσης συνήθειά μας… Μήπως πρέπει δηλαδή να πάψουμε να βλέπουμε το πολιτικό σκηνικό μοιρολατρικά λέγοντας στους εαυτούς μας ότι όλοι τα ίδια σκατά είναι και να κάνουμε την αλλαγή πορείας; Να κάνουμε μια στροφή κοιτώντας και εξετάζοντας τον κάθε πολιτικό ξεχωριστά και αναλογιζόμενοι τον αντίκτυπο που θα έχει αυτή μας η κίνηση στις επόμενες γενιές; Μπορεί να μην καταφέρουμε να σώσουμε τον κόσμο ή τη δική μας εποχή. Ίσως είναι αργά. Ίσως. Για τα δόντια μου ελπίζω πως δεν είναι. Σίγουρα όμως θα έχουμε όμως καταφέρει να μεταδώσουμε μία Παιδεία στα παιδιά μας, μία διαδικασία φιλτραρίσματος και μία κριτική σκέψη που είναι πολύ βασικά στοιχεία σε μία κοινωνία.
Αυτό θα μας κάνει να διαφέρουμε από τους γονείς μας τους οποίους κατηγορούμε ως τη γενιά του Πολυτεχνείου. Διότι μέχρι τώρα τι έχουμε κάνει ώστε να διαφέρουμε από τις προηγούμενες γενιές Ελλήνων ψηφοφόρων; Η αλλαγή είναι απόλυτα συνυφασμένη με το όνομα Παπανδρέου. Τρέμω στη σκέψη ότι το πιο ριζοσπαστικό μας επίτευγμα είναι ότι μετά από έναν αιώνα, δεν βάλαμε Παπανδρέου στη Βουλή των Ελλήνων…
Filed under Connecting Science, Random thoughts, Thoughts
covert angels 