Δεν ξέρω πότε το κόκκινο έγινε το χρώμα του πάθους αλλά ξέρω ακριβώς πότε καθιερώθηκε ως το χρώμα της Επανάστασης του λαού. Η 31η Οκτωβρίου, με το παλιό ημερολόγιο ασφαλώς, έχει καθιερωθεί ως η ημερομηνία ορόσημο για την Οκτωβριανή Επανάσταση των καταπιεσμένων απέναντι στις αιμοσταγείς βδέλλες των τσάρων.
Πώς συνδέεται όμως η Οκτωβριανή Επανάσταση με τον Batman;
Filed under Random thoughts, Thoughts
Filed under Αεροπορία, Strategic thinking
Μετά από περίοδο συγγραφικής απουσίας, επιστρέφω παραθέτοντάς σας μια πραγματική ιστορία, διδακτική από πολλές απόψεις. Αφορά έναν γενναίο άνδρα που τα τελευταία χρόνια της ζωής του έζησε στη γειτονιά που έζησα κι εγώ για πολλά χρόνια της ζωής μου…
Filed under Πεσόντες, Φρουρά, Strategic thinking
Σήμερα, 8 Σεπτεμβρίου, είναι βαρύ το στεφάνι που αφήνεται στο μαρμάρινο μνημείο πεσόντων. Το όνομα ήταν για μένα άγνωστο μέχρι πρότινος. Αλλά πλέον, δύσκολα θα το ξεχάσω…
Σαν σήμερα, ένας ακόμη ήρωας αεροπόρος δίνει τη ζωή του, υπερασπιζόμενος την ελευθερία της Πατρίδας. Δεν είχε την τύχη να καταρριφθεί στα γνώριμα για εκείνον ουράνια πεδία κυνηγιού. Το κορμί του δεν το γάζωσαν τα πολυβόλα κάποιου καταδιωκτικού. Το τρύπησαν οι βολίδες των ταπεινών αλλά πιο φονικών, Μάουζερ των γερμανών πεζικάριων.
Σαν σήμερα, στις 8/9/1944, εκτελέστηκε στο Χαϊδάρι ο Ανθυποσμηναγός Σκάλκος Αναστάσιος. Εκπαιδευμένος ήδη από το ’35 στη Σχολή Τεχνιτών Αεροπορίας όταν ήταν ακόμη ένας 20χρονος νεαρός και φέρελπις εθελοντής, χρησιμοποίησε τις γνώσεις του στις δύσκολες μέρες της Κατοχής. Και ενώ το πολυπόθητο Πρωινό για όλους τους Έλληνες πλησίαζε, εκείνος συνέχιζε να εργάζεται μεθοδικά και φυσικά, συγκεκαλυμμένα.
Σε μία από τις αποστολές που του είχε ανατεθεί από το Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής, αποτέλεσμα μάλλον προδοσίας, ο Σκάλκος ανακαλύφθηκε και συνελήφθη από τους Γερμανούς. Οδηγήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα με συνοπτικές διαδικασίες- δεν μπορούμε να ανεχόμαστε κατασκόπους στις κατεχόμενες χώρες, έλεγαν μεταξύ τους οι Γερμανοί Εθνικοσοσιαλιστές.
Έκλεισε μια τελευταία φορά τα μάτια του, δευτερόλεπτα πριν ακουστεί η ομοβροντία των τυφεκίων του εκτελεστικού αποσπάσματος και ταξίδεψε νοερά στην αγαπημένη, ιδιαίτερη πατρίδα του.
Μια ωραία αλλά κοινή ιστορία της Κατοχής θα μου πείτε και θα έχετε δίκιο. Όμως, για μένα αυτή η ιστορία έχει ιδαίτερη αξία. Γιατί ο 29χρονος ανθυποσμηναγός Σκάλκος Αναστάσιος, είχε γεννηθεί στον Πύρριχο της Μάνης. Ένα χωριό της Λακωνίας με το οποίο εδώ και κάποια χρόνια με συνδέει δεσμός από χρυσό και λευκόχρυσο. Και το κοινό μας ταξίδι με τον ανθυποσμηναγό δεν τελειώνει εδώ… Συνεχίζεται κι εδώ!
Ανθυποσμηναγός Σκάλκος Αναστάσιος!
ΕΠΕΣΕ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ! ΑΘΑΝΑΤΟΣ!
Εβδομηνταδύο χρόνια πριν, η ΠΑ έχανε άξιους χειριστές κατά τη διάρκεια του αιματηρότατου Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου.
Δώδεκα χρόνια σαν σήμερα είναι που η ΠΑ έχασε άλλον έναν ικανό χειριστή σε έναν άλλο πραγματικό πόλεμο! Στον ετήσιο πόλεμο που εμπλέκεται η ΠΑ. Τον θερινό πόλεμο με τις πυρκαγιές.
Πριν 72 χρόνια, ο κορμός της τότε ΠΑ αποτελούνταν από PZL P24. Πριν 12 χρόνια, ο σαν σήμερα πεσών της ΠΑ πετούσε PZL M18 Dromader.
Ο Αθανάσιος Μπεσλεμές ονομάστηκε ανθυποσμηναγός το 1994 και ξεκίνησε την πτητική του καριέρα σε βομβαρδιστικά, τύπου Α-7Ε, υπηρετώντας στη θρυλική 336 Όλυμπος. Ως υποσμηναγός μετατέθηκε στην 359 ΜΑΕΔΥ, πετώντας και πάλι βομβαρδιστικά. Αυτή τη φορά όμως, τα βομβαρδιστικά που πετούσε, ήταν φορτωμένα με υγρό πυρ, όχι χαλύβδινο. Αξιωματικός ευσυνείδητος που αγαπούσε τη δουλειά του και ακούραστος, ο υποσμηναγός από τη Λαμία κατανοούσε τη σπουδαιότητα των αποστολών που αναλάμβαναν οι ‘καμήλες’ της ΠΑ.
Πριν δώδεκα χρόνια, στις μεγάλες φωτιές που μαίνονταν στην Κέρκυρα, ο υποσμηναγός Μπεσλεμές Αθανάσιος, επανδρώνοντας το δικό του «μαχητικό» PZL, έπεσε κατά τη μάχη με τον πύρινο εχθρό. Η τραγική συγκυρία και ειρωνία είναι ότι μία μέρα μετά τη μέρα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, ο άτυχος χειριστής κατέπεσε στο όρος Παντοκράτωρ!
Τιμή και δόξα στον υποσμηναγό Μπεσλεμέ Αθανάσιο ο οποίος επιβεβαίωσε το όνομά του και με τη θυσία του στον ακήρυχτο πόλεμο στον οποίο κάθε καλοκαίρι εισέρχεται η ΠΑ, πέρασε στην ΑΘΑΝΑΣΙΑ.
ΑΙΕΝ ΥΨΙΚΡΑΤΕΙΝ!
…Όποιος στον πόλεμο πάει για να πεθάνει, στρατιώτη μου για πόλεμο δεν κάνει…
τάδε έφη Ανδρομάχη προς τον Έκτορα πριν εκείνος φύγει για να εντιμετωπίσει τον ημίθεο Αχιλλέα.
Προφανώς αυτή τη ρήση πρέπει να είχαν στο πίσω μέρος του μυαλού τους- αν είχαν κάτι πέρα από την αποστολή τους- οι Έλληνες αεροπόροι που σηκώθηκαν στις 6 Απριλίου 1941 να αντιμετωπίσουν την αεροπορική υπερδύναμη που είχε εκμηδενίσει την ηπειρωτική Ευρώπη λίγους μήνες νωρίτερα. Σε αυτές τις αποστολές τους είχαν τη συνδρομή μίας Μοίρας της RAF αλλά πόσα να κάνουν κι εκείνοι; Το βάρος ξέρουμε όλοι σε ποιούς έπεφτε. Συνέχεια
Αν μπορούσατε να γυρίσετε πίσω στον χρόνο, όχι όμως και ιδιαίτερα πίσω στην Ελληνική Ιστορία, στον τόμο του 1928, οι αεροπορικές σελίδες της 3ης Αυγούστου θα δείτε ότι είναι βαμμένες με το χρώμα της αιματηρής πορφύρας. Σήμερα θυμόμαστε άλλους δύο πεσόντες αεροπόρους, αξιωματικούς του ΕΣ αλλά τέκνα της ίδιας πολεμικής μήτρας των Ελλήνων που γεννά γενιές και γενιές Ελλήνων αεροπόρων.
Σε δύο μικρές, γραφικές και παραθαλάσσιες πόλεις της Ελλάδας, το Ναύπλιο και τη Χαλκίδα, γεννήθηκαν ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος και ο Δημήτριος Σαμαρτζής. Στην παράνοια του Εθνικού Διχασμού και του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, κατατάχθηκαν στη ΣΣΕ- από την οποία ονομάστηκε ανθυπολοχαγός Πυροβολικού- ο πρώτος και στο πεζικό ως εθελοντής ο δεύτερος. Κανείς από τους δύο όμως δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με τα επίγεια καθήκοντα που συνόδευαν τα Όπλα τους. Και οι δύο είχαν άλλες βλέψεις. Κοιτούσαν ψηλά, πιο ψηλά από τα χαρακώματα του πολέμου.
Τον Νοέμβριο του 1919 ο Κωνσταντόπουλος και τον Οκτώβριο του 1917 ο Σαμαρτζής, μετατέθηκαν στο Αεροπορικό Σώμα για εκπαίδευση. Και οι δύο έλαβαν τα πτυχία του αεροπόρου οδηγού, ο δε Σαμαρτζής και αυτό του παρατηρητή. Ο Σαμαρτζής πρόλαβε και έδρασε και στον Α΄ ΠΠ ενώ και οι δύο είχαν να επιδείξουν αξιοσημείωτη δράση στην εκστρατεία της Μ. Ασίας. Μετά από τη Μικρασιατική εκστρατεία, ο Κωνσταντόπουλος, με τον βαθμό του υπολοχαγού πλέον, μετατάχθηκε οριστικά στην Αεροπορία. Τίναξαν και οι δύο τα αποκαΐδια του πολέμου από τις στολές τους και συνέχισαν τη ζωή με πιο ήρεμους και ειρηνικούς ρυθμούς.
Κι εκεί που νομίζεις ότι η μοίρα, η τύχη, κάποιος άλλος ανώτερος άρχοντας αυτού του κόσμου, σε έχει ανταμείψει με το δώρο της ζωής, έρχεται ο χρόνος να σε διαψεύσει. Εκτελώντας εκπαιδευτική πτήση με το ελαφρύ αεροσκάφος βομβαρδισμού Breguet XIX B2, ένα αεροπλάνο ορόσημο της εποχής, έπεσαν σε απώλεια στήριξης και συνετρίβησαν κοντά στο αεροδρόμιο του Τατοΐου. Χειριστής και παρατηρητής σκοτώθηκαν ακαριαία.
Σε μια κατάσταση όπως ο πόλεμος, που ο χρόνος σταματά, οι δύο αυτοί αξιωματικοί του ΕΣ μπόρεσαν και βρήκαν τον προσωπικό δρόμο της επιβίωσης και συνέχισαν. Εκεί που νόμιζαν πως μπορούσαν να συνεχίσουν τη ζωή τους, ο χρόνος σταμάτησε και για τους δύο Λοχαγούς.
ΑΙΩΝΙΑ ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΛΟΧΑΓΟΥΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΚΑΙ ΣΑΜΑΡΤΖΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟ.
2 ΑΠΟ ΤΟΥΣ 6 ΠΕΣΟΝΤΕΣ ΑΕΡΟΠΟΡΟΥΣ ΤΟΥ 1928!
ΑΘΑΝΑΤΟΙ!
Νύχτα… Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, εχθρός από μόνη της.
Ο άνθρωπος γεννήθηκε με μάτια που του επιτρέπουν να βλέπει καλά, τη μέρα. Όχι τη νύχτα.
Επίσης, αν ο Θεός προόριζε τον άνθρωπο να πετά, θα του είχε δώσει φτερά (ή εναν J79) εξ αρχής. Ειρωνία… Να πρέπει εξ ορισμού να… κοιτάς ψηλά αλλά να μην είναι στη Φύση σου να πας εκεί που κοιτάς…
Μεγάλα τα στοιχήματα όταν συνδυάζονται τα παραπάνω. Και στην Αεροπορία δεν βάζεις στοιχήματα για να τα χάσεις. Πόσο μάλλον στην Πολεμική. Αν χάσεις, αυτά που χάνεις είναι πολύ περισσότερα απ’όσα μπορεί να αντέξει, να συλλάβει και να αντέξει να συλλάβει, ο κοινός νους.
Λαίλαπα ήταν το όνομα της 345ΜΔΒ στην οποία ανήκε το Α-7Η που σαν σήμερα, 2 Αυγούστου, του 1977, έπεσε κοντά στο αεροδρόμιο της Σούδας. Μαζί του, στην καταστροφή, πήρε τον χειριστή του, τον 27χρονο Βαρθολομιώτη υποσμηναγό, Θανόπουλο Σταύρο. Κατά τη διάρκεια νυχτερινής εκπαιδευτικής πτήσης βομβαρδισμού, δεν μπόρεσε ο υποσμηναγός να γυρίσει.
Άλλος ένας Ίκαρος από την Πελοππόνησο που στην Μακαρόνησο μεταμορφώθηκε σε φτερωτό άγγελο, για να συνεχίσει να προστατεύει από ψηλά- πιό ψηλά από εκεί που βλέπει ο Άνθρωπος- τις επόμενες γενιές της Αεροπορικής του Οικογένειας.
ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ του ΑΘΑΝΑΤΟΥ ΥΠΟΣΜΗΝΑΓΟΥ ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ!
ΕΠΕΣΕ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ!
Επειδή τα όσα γράφω στο μικρό σε έκταση αλλά βαρύ σε προσωπική σημασία άρθρο με τίτλο «Η Σημαία (Μέρος 1°)«,
ηχούν καλύτερα με τη συνοδεία της λύρας,
Επειδή τα όσα γράφω είναι ωραίο να τα ακους να επαναλαμβάνονται ως νόημα αλλά με άλλες λέξεις,
μοιράζομαι μαζί σας τη διαφήμιση που μου τόνωσε ξανά την πιστη μου σε αυτή τη χώρα.
Filed under Πεσόντες, Random thoughts
covert angels 