Η Θεοτόκος έχει προστατεύσει κατά τρόπο μυστήριο και μεγαλειώδη τα πληρώματα της ΠΑ και στη μεγάλη γιορτή της Ορθοδοξίας του Δεκαπενταύγουστου, δεν έχουμε πεσόντες. Το ίδιο όμως δεν ισχύει και για την Παραμονή της Παναγίας… Συνέχεια
Category Archives: Πεσόντες
Άλλοι δύο πεσόντες αεροπόροι ενός πιο οδυνηρού πολέμου…
«Γιατί είναι το μάτι τόσο βαθιά βγαλμένο; Γιατί μου το’ βγαλε αδερφός!» -λαική παροιμία
Στον τετραετή εμφύλιο πόλεμο της χώρας μας που ακολούθησε το μεγαλύτερο κολαστήριο του 20ου αιώνα όπως συνήθως είναι και ο κανόνας σε τέτοιου είδους συρράξεις, οι αντάρτες (του ΔΣΕ στην προκειμένη περίπτωση) δεν είχαν τη δυνατότητα της αεροπορικής διάστασης του πολέμου. Είχαν όμως σαφή αντιαεροπορική δυνατότητα. Δυνατότητα που ένιωσαν σε πλείστες των περιπτώσεων, οι πιλότοι της ΠΑ.
Στις 13 Αυγούστου 1949, στην περιοχή πάνω από το Βίτσι, οι αντάρτες του ΔΣΕ κατάφεραν μία πολύ σημαντική επιτυχία, καταρρίπτοντας ένα Spitfire Mk IXe της 335ΜΔΒ. Στα ιδιόμορφα χειριστήρια του βρετανικου μαχητικού ήταν ο 22χρονος ανθυποσμηναγός Πανουτσόπουλος Κωνσταντίνος. Παρά την προσπάθειά του να πιάσει στο εναλλακτικό αεροδρόμιο, του Άργους Ορεστικού κατά την αναγκαστική προσγείωση που πραγματοποίησε ο Πανουτσόπουλος, ο βαριά χτυπημένος βετεράνος του Β΄ ΠΠ έπιασε φωτιά και κάηκε. Μαζί του άφησε και την τελευταία του πνοή και ο ανθυποσμηναγός.
Την επόμενη μέρα, την Παραμονή της Παναγίας, οι αντάρτες του ΔΣΕ θα είχαν να καυχηθούν για ένα ακόμη καταρριφθέν Spitfire, αυτή τη φορά, της αδερφής εν ερήμω Μοίρας, της 336. Ο νεαρός- πριν ένα μήνα ονομασθείς- ανθυποσμηναγός Παπαδημητρίου Όθων, απογειώθηκε από το αεροδρόμιο του Άργους στο οποίο είχε προσπαθήσει να πιάσει την προηγούμενη μέρα ο Πανουτσόπουλος. Αποστολή του ήταν επιθετική αναγνώριση στην περιοχή του Λαιμού Πρεσπών. Κατά την αποστολή του εντόπισε μία εφοδιοπομπή- μια φάλαγγα από φορτηγά του εχθρού. Κατά την εφόρμηση προς πολυβολισμό της φάλαγγας, το Spitfire του Παπαδημητρίου χτυπήθηκε από πυρά όπλων κάλυψης της φάλαγγας τα οποία βρίσκονταν σε οχήματα αυτής και δεν τα είχε διακρίνει ο ανθυποσμηναγός. Το αεροσκάφος του κατέπεσε μερικές εκατοντάδες μέτρα πιο πέρα. Κατά την πτώση βρήκε τον θάνατο και ο χειριστής.
Για την υπηρεσία τους προς την Πατρίδα εκείνες τις ταραγμένες και μπερδεμένες εποχές, και οι δύο πεσόντες ανθυποσμηναγοί προήχθησαν μετά θάνατον στον επόμενο βαθμό του υποσμηναγού.
Αλλά αλήθεια, για την κατάρριψη ποιού εχθρού είχαν να καυχηθούν οι αντάρτες του αποκαλούμενου Δημοκρατικού ΣΕ;
Οι δύο ιστορικές Μοίρες, αεροσκάφη Spitfire των οποίων εμπλέκονται στα παραπάνω περιστατικά, πολεμούσαν τον εχθρό και κατακτητή της χώρας από το 1942 στη Βόρειο Αφρική. Είχαν περάσει από την άμμο και τη σκόνη της ερήμου στη στάχτη και στα αποκαΐδια της αναγεννώμενης εξ αυτών Πατρίδος. Αλλά ούτε οι μεν, ούτε οι δε, μπορούσαν να δουν πέρα από τις μύτες τους και να παραμερίσουν τα όσα τους χώριζαν. Γιατί πάντα, ομοεθνείς έχουν έναν δεσμό ισχυρότερο από όλους τους άλλους. Ο οποίος και τελικά θα επικρατήσει κάποια στιγμή…
Είθε να μη ζήσουμε ποτέ ξανά την κατάρα του εμφύλιου σπαραγμού στην Πατρίδα μας.
Αν κάθε φορά ευχόμαστε να μη χρειαστεί το δέντρο της Ελευθερίας να ποτιστεί ξανά με αίμα, σίγουρα είναι ευχή μας να μη χρειαστεί ποτέ ξανά να χυθεί αίμα αδελφού από χέρι αδελφού.
Υποσμηναγός Πανουτσόπουλος Κωνσταντίνος
Υποσμηναγός Παπαδημητρίου Όθων
ΈΠΕΣΑΝ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ!
ΑΘΑΝΑΤΟΙ!
Κακή μέρα για να’ σαι Κουρσάρος…
Λέγεται πως οι περισσότεροι Αεροπορικοί Οργανισμοί είναι προληπτικοί. Και αν κάποιος δεν είναι, αρκούν κάποιες συμπτώσεις σαν σήμερα για να τον πείσουν…
Πάω συχνά στην Αταλάντη, την- για μένα- πανέμορφη κωμόπολη της Λοκρίδος. Πριν λίγους μήνες, συμπτωματικά, βρέθηκα να συζητώ με έναν συνταξιούχο της πολεμικής. Μου είπε για δύο σχετιζόμενα περιστατικά που προσποιήθηκα ότι δεχόμουν τον τρόπο με τον οποίο σχετίζονταν. Κι όμως, θυμάμαι να μου λέει: «Στην 115, τα Α-7 δεν τα πετούσαμε για εκπαιδευτικές πτήσεις Πέμπτη. Δύο φορές απογειώθηκαν για εκπαιδευτική πτήση Πέμπτη και σκοτώθηκε κάποιος. Δε θυμάμαι, νομίζω ήταν Αύγουστος όταν συνέβησαν και τα δύο περιστατικά.» Μου φάνηκε τραβηγμένο. Από τα μαλλιά τραβηγμένο. Ακούς πολλά από πολλούς οι οποίοι, λες και είναι κυνηγοί ή ψαράδες, προσπαθούν να σου πουλήσουν την ιστορία που έχουν να διηγηθούν. Μα είναι δυνατόν, η 115 να μην πετά τις Πέμπτες; Από εκείνη την κουβέντα και για περίπου έναν μήνα, προσπαθούσα να συνδυάσω τις μέρες και τις ημερομηνίες και να δω αν μπορεί η μνήμη μου να ακυρώσει τον ισχυρισμό του. Προσπαθούσα να θυμηθώ τα καλοκαίρια στο χωριό μου που έβλεπα τα Α-7 να πετάνε από πάνω σχεδόν καθημερινά. Αυτό το σχεδόν ήταν που με βασάνιζε. Αυτό προσπαθούσα να διώξω. Αυτό το σχεδόν πλανιόταν στη σκέψη μου και θόλωνε τη μνήμη μου. Μέχρι χθες. Χθες, που συνειδητοποίησα ότι μπορεί και να έχει δίκιο ο κύριος εκείνος και να μην είναι ούτε κυνηγός, ούτε ψαράς…
Καλοκαίρι 1981 και η ιστορική 115ΠΜ έχει στη δομή της την 345ΜΔΒ, πλήρως επιχειρησιακή και αξιόμαχη. Καλύπτει όλα τα μήκη και πλάτη της Κρήτης σε εκπαιδευτικές δραστηριότητες, κρατώντας τα πληρώματά της στην άριστη κατάσταση που ως πληρώματα της ΠΑ, είναι η μοναδική που δέχονται. Πέμπτη 13 Αυγούστου 1981. Μία τετράδα βομβαρδιστικά Α-7Η απογειώνονται από το αεροδρόμιο της Σούδας και έδρα της 115, στο δυτικό άκρο του νησιού για εικονική προσβολή στόχων στο Λασήθι, στην ανατολική άκρη του νησιού. Ένας από τους 4 Κουρσάρους είναι ο Δουλακάκης Χρήστος από τον Έβρο, της 50 σειράς ιπταμένων. Είναι εκείνος που όπως θα ειπωθεί αργότερα από τους υπόλοιπους του σχηματισμού, τα έκανε όλα προβλεπόμενα. Κι όμως, έμεινε μια για πάντα με την κρητική γη.
Πέρασαν 17 χρόνια από τότε. Όλα αυτά τα χρόνια, η 115 και οι Μοίρες της, παρέμεναν πάντα άγρυπνες, πάντα έτοιμες για την εκτέλεση του καθήκοντός τους. Σαν σήμερα, απογειώθηκε σχηματισμός Α-7Η προς εκτέλεση άσκησης προσβολής θαλάσσιων στόχων. Ένας από τους ιπτάμενους με τους κουρσάρους της Κρήτης ήταν ο υποσμηναγός Μιχάλης Ζώντος.
Η τεχνική στην οποία θα ασκούνταν, ήταν από τις πιο δύσκολες και επικίνδυνες μεθόδους βομβαρδισμού. Ταυτόχρονα όμως, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται γιατί αποτελεί μία πάρα πολύ καλή μέθοδο επίθεσης. Είναι η lateral toss bombing. Γενικά, αφορά τις ίδιες αρχές με τη μέθοδο της toss bombing, στην οποία εκμεταλλεύεται κανείς- για να κρατήσουμε τα μαθηματικά και τη φυσική σε βασικά επίπεδα- την ταχύτητα και την απότομη άνοδο του αεροσκάφους φορέα ώστε να αντιπαρέλθει τη βαρυτική έλξη, την κύρια δύναμη που ασκείται σε ένα όπλο χωρίς πρόωση όπως είναι οι βόμβες ελευθέρας πτώσης. Μόνο που στην lateral, δεν είσαι οριζόντια, αλλά στο πλάι. Έχω δει από την παραλία του χωριό μου, πολλές φορές, τα Α-7 της 115 (δεν μπορούσα να ξέρω ποιας Μοίρας είναι) να προσβάλλουν εικονικά με τη μέθοδο αυτή, εικονικούς στόχους στην πλαγιά του ακρωτηρίου Δρέπανου. Και μετά, να απεμπλέκουν διαφεύγοντας ελάχιστα πόδια από τη θάλασσα…
Μόνο που ο Μιχάλης δεν κατάφερε να απεμπλέξει πάνω από τη θάλασσα και το ακροπτερύγιο του Α-7 του μπήκε μέσα στο νερό. Όλο το βομβαρδιστικό βούτηξε στην υδάτινη αγκαλιά της θάλασσας με έναν απόκοσμο πήδακα νερού. Όταν έλαβε χώρα το δυστύχημα, το ημερολόγιο έδειχνε Πέμπτη 13 Αυγούστου…
Δύο υποσμηναγοί, δύο Α-7Η, μία Μοίρα, μία Πτέρυγα Μάχης, δύο χρονολογίες, μία ημερομηνία, δύο πτώσεις αεροσκαφών, η μία σχεδόν πανομοιώτυπη με τη δεύτερη.Ο υποσμηναγός Δουλακάκης Χρήστος και ο υποσμηναγός Ζώντος Μιχαήλ, υπηρετούντες και οι δύο στην ίδια Μοίρα, την ιστορική 345ΜΔΒ της 115ΠΜ, έπεσαν σαν σήμερα 13 Αυγούστου, προσφέροντας εαυτούς για την Πατρίδα και την Υπηρεσία.
ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΥΠΟΣΜΗΝΑΓΟΥΣ ΔΟΥΛΑΚΑΚΗ ΧΡΗΣΤΟ ΚΑΙ ΖΩΝΤΟ ΜΙΧΑΗΛ!
ΑΘΑΝΑΤΟΙ!
Σαν σήμερα πεσόντες 11 Αυγούστου 1944
Όταν ο Μαύρος Θεριστής ζητά αίμα, δεν υπάρχει πιο κατάλληλη ή λιγότερο κατάλληλη στιγμή για να το πάρει…
Τον Αύγουστο του 1944, η 13 ΜΕΒ πραγματοποίησε 231 εξόδους σε αποστολές βομβαρδισμού στην περιοχή της Γιουγκοσλαβίας. Στόχοι της ήταν σταθμοί ενέργειας, εργοστάσια τσιμέντου, γέφυρες, δεξαμενές νερού, ακόμη και πλοία ελλιμενισμένα στο Dubrovnik.
Σαν σήμερα, το Baltimore με πλήρωμα τον επισμηναγό Οικονομίδη και τους επισμηνίες Δανδουλη, Κολλάρο και Φωτόπουλο, απογειώθηκε ως μέρος σχηματισμού με αποστολή την προσβολή στόχων στο Σπλιτ. Ο επισμηναγός Οικονομίδης ήταν συμμαθητής του Ηλία Καρταλαμάκη στην 7η Σειρά Ιπταμένων το 1937.
Ο καιρός ήταν καλός και η ορατότητα δεν περιοριζόταν. Όχι μόνο για τα πληρώματα αλλά και τους χειριστές των αντιαεροπορικών όπλων. Ο σχηματισμός έπεσε σε πυκνό φραγμό πυροβόλων μεγάλου διαμετρήματος. Παρά τις ζημιές σε όλα τα αεροσκάφη, οι αεροπόροι πέρασαν και έπληξαν τους στόχους τους. Και άλλαξαν πορεία για να πιάσουν το σκέλος της επιστροφής. Όλα φαίνονταν ότι θα λήξουν ομαλά. Φαίνονταν.
Κατά την προσγείωση, στο αεροδρόμιο του Brindizi, συνέπεια των εχθρικών πυρών, το σκέλος του συστήματος προσγείωσης υποχώρησε και το Baltimore του Οικονομίδη βγήκε εκτός διαδρόμου. Χωρίς να χάσει ταχύτητα, προσέκρουσε σε εμπόδια στην άκρη του διαδρόμου και πήρε φωτιά. Όλα τα μέλη του πληρώματος βρεθήκαν αντιμέτωποι με τον θάνατο εκείνη τη στιγμή και του παρέδωσαν τις ταυτότητές τους.
ΕΠΙΣΜΗΝΑΓΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ
ΕΠΙΣΜΗΝΙΑΣ ΔΑΝΔΟΥΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
ΕΠΙΣΜΗΝΙΑΣ ΚΟΛΛΑΡΟΣ ΙΩΝΑΣ
ΕΠΙΣΜΗΝΙΑΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
ΕΠΕΣΑΝ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ!
ΑΘΑΝΑΤΟΙ!
*ΣτΣ: Δεν κατέστη εφικτό να βρεθούν φωτογραφίες των επισμηνίων Κολλάρου και Φωτόπουλου, γι’ αυτό και τιμούνται στην παραπάνω σύνθεση ο καθένας με την κεφαλή του Αγνώστου Στρατιώτη.
Σαν σήμερα πεσών, 11 Αυγούστου του 1975
Άλλο ένα αετόπουλο από την Άμφισσα του οποίου τα φτερά έσπασαν, πριν προλάβει να χαρεί τις διαδρομές στο απέραντο γαλάζιο…
Λίγους μήνες μετά τη γέννηση του Κώστα Ηλιάκη, ο Κωνσταντίνος Κραββαρτόγιαννος εισέρχεται στη Σχολή Ικάρων. Σε μια ταραγμένη και τουλάχιστον ιδιόρρυθμη περίοδο για να υπηρετεί κανείς την Πατρίδα και την Αεροπορία, ονομάζεται ανθυποσμηναγός τον Ιούλιο του 1974. Εκείνον τον Ιούλιο που τα τουρικά άρβυλα πατούσαν τις βόρειες ακτές της Κύπρου.
Θα αναρωτηθεί κανείς γιατί γίνεται αναφορά στον Ηλιάκη και πώς συνδέονται. Πέρα από το κοινό μικρό τους όνομα, υπηρετούσαν στην ίδια Μοίρα, σε δύο διαδοχικές γενιές αεροσκαφών. Ο Κωνσταντίνος Κραββαρτόγιαννος υπηρετούσε στην 340ΜΔΒ όταν το οπλοστάσιό της είχε τα F-84F της Republic. Ο Κωνσταντίνος Ηλιάκης πήγε στην 340ΜΒ όταν πλέον εκείνη είχε προ πολλού στείλει τα F-84F και πετούσε τους διαδόχους τους, A-7H Corsair II.
Ο Κωνσταντίνος Κραββαρτόγιαννος ήταν ένας από τους πιλότους που περίμεναν την εντολή για απογείωση προς καταστροφή του τουρκικού προγεφυρώματος. Εντολή η οποία ήλθε και παρήλθε όπως το πρώτο φως της μέρας. Το κατάπιε όμως το πικρό ποτήριο εκείνο και συνέχισε να εκτελεί με φιλοτιμία το καθήκον του.
Έναν χρόνο αργότερα, στις 11 Αυγούστου 1975, κατά τη διάρκεια εκπαιδευτικής αποστολής αναγνώρισης, η Ηρακλειώτικη γη στο Καστέλλι αγκάλιασε τον νεαρό ανθυποσμηναγό και το μαχητικό του.
Έγινε έτσι, ο πέμπτος αεροπόρος που σαν σήμερα 11 Αυγούστου πέρασε στην αθανασία και θρηνεί η ΠΑ.
Ανθυποσμηναγός Κραββαρτόγιαννος Κωνσταντίνος.
Έπεσε υπέρ Πατρίδος!
ΑΘΑΝΑΤΟΣ!
Ο Αθάνατος Ήρωας Σμηναγός Κωνσταντίνος Ηλιάκης…
Ήρωας, Θυσία, Ιδανικά, Κρήτη. Είναι άραγε τυχαίο που αυτές οι λέξεις ξεκινούν από διαδοχικά στο αλφάβητο, γράμματα;
Ο Κώστας Ηλιάκης γεννήθηκε στα Χανιά την ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το 1970.
Στη Σχολή Ικάρων μπήκε το 1989 (κι εκείνος Πρωτοδεσμίτης). Ως Ίκαρος χαρακτηριζόταν από τη μεθοδικότητά του. Ορκίστηκε ανθυποσμηναγός το καλοκαίρι του 1993 και όπως ήταν το σύστημα εκείνη την περίοδο, τοποθετήθηκε στην 120ΠΕΑ προκειμένου να ολοκληρώσει την πτητική εκπαίδευση στα Buckeye. Από εκεί, γύρισε στα πάτρια εδάφη προκειμένου να τα υπερασπιστεί πετώντας Α-7Η Corsair II, ενταγμένος στη δύναμη της 340ΜΒ, της 115ΠΜ.
Διακρίνεται σε κάθε Σχολείο που συμμετέχει και ξεχωρίζει για το ήθος και τον επαγελματισμό του. Λέγεται ότι όταν ο Νίκος Κυριαζής έγραψε τα «Παιχνίδια με τη Φωτιά», ο πιλότος των Κουρσάρων Φίλιππος Δεμερτζής (ο οποίος έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στο επόμενο βιβλίο του Κυριαζή, «Ο διάβολος χωρίς φωτιά») ήταν εμπνευσμένος από τον Ηλιάκη.
Είναι ένας από τους- κυριολεκτικά- μετρημένους στα δάχτυλα των χεριών πιλότους που στάλθηκαν το καλοκαίρι του 2002 για εκπαίδευση στη νέα έκδοση του διάσημου Γερακιού. Την Block 52+. Το επόμενο καλοκαίρι, επιστρέφει στην 340 η οποία πλέον, με τα F-16 στο οπλοστάσιό της αποκτά μεγάλη γκάμα ρόλων και αποστολών και παύει να είναι Μοίρα Βομβαρδισμού.
Σαν σήμερα, 23/5/2006, ένας Κρητικός, στο κορμί και στην ψυχή, εκτός από την καταγωγή, διέβη την είσοδο του Πάνθεου των αιωνίων Ηρώων ως ισότιμος αυτών που ήδη το κατοικούσαν. Ένας διάδοχος των ιπτάμενων ιπποτών του 40, μία σύγχρονη εκδοχή του Ιδομενέα, στη Μοίρα που ανέλαβε να συνεχίσει τον ρόλο του μυθικού Τάλου.
Σαν σήμερα, πριν 6 χρόνια, ένας ανεύθυνος και αδέξιος πιλότος της ΤΗΚ, ως μέλος σχηματισμού αεροσκαφών συνοδείας φωτοαναγνωριστικού που παραβίασαν τον εναέριο χώρο της Ελλάδας, μισέρωσε το αλουμινένιο άτι του Σμηναγού Κωνσταντίνου Ηλιάκη και γκρέμισε τον ίδιο στο βαθύ γαλάζιο του Αιγαίου έξω από την Κάρπαθο.
Ο θυμός μου είναι ακόμη υπαρκτός ακόμη και μετά από τα χρόνια που έχουν περάσει. Μια άσβεστη φλόγα, η ίδια η Ελλάδα. Δεν μπορώ να γράψω πολλά χωρίς να παραβιάσω τους κανόνες εμπλοκής. Είμαι αδύναμος. Αλλά θα τον τιμήσω και φέτος και όσο με βαστούν τα πόδια μου, θα τον τιμώ! Γιατί χάρις στο λιθαράκι που εκείνος έθεσε στο τείχος της ελευθερίας, μπορώ κι εγώ να γράφω αυτές τις πολύ λίγες αράδες.
Και εξακολουθώ να έχω θυμό που σιγοβράζει μέσα μου, όχι μόνο εξ αιτίας των γειτόνων αλλά και των εγχώριων φωστήρων, δήθεν παντογνωστών που όλα τα σφάζουν, όλα τα μαχαιρώνουν και με τα λόγια τους και την ασχετοσύνη τους, προσβάλλουν την Ιερή Μνήμη του Σμηναγού που άφησε πίσω του τις γυναίκες της ζωής του, κατά την τέλεση του Ιερότερου Καθήκοντος του Αεροπόρου.
Επτά μήνες και έξι μέρες μετά τον θάνατό του, η Ακαδημία Αθηνών απένειμε στον Σμηναγό Κωνσταντίνο Ηλιάκη το αργυρό μετάλλιο αρετής και αυτοθυσίας.
Σε μια δεσπόζουσα θέση πάνω από τη συνοικία των Δικαστηρίων στα Χανιά, με θέα τον φυσικό κόλπο των Χανίων, έχει στηθεί η προτομή του, θυμίζοντας σε όλους, τώρα και αύριο ότι οι Έλληνες δεν έπαψαν να εκτελούν ηρωικές πράξεις το ’40.
Ο Σμηναγός Κωνσταντίνος Ηλιάκης έπεσε υπέρ Πατρίδος και είναι ΑΘΑΝΑΤΟΣ!
Το φάντασμα του Κουκίδη, σήμερα 27-4-2013
Σαν σήμερα πέθανε ο θρυλικός Στρατηγός Μακρυγιάννης. Κανείς δεν το αμφισβητεί, υπάρχουν μαρτυρίες, έγγραφα, ντοκουμέντα, πιστοποιητικά. Σαν σήμερα, δεν ξέρω αν πέθανε ο Κωνσταντίνος Κουκίδης. Ξέρω όμως ότι γεννήθηκε ένας θρύλος…
Η ιστορία είναι λίγο- πολύ, γνωστή… Ο 17χρονος νέος στον οποίο έχει ανατεθεί να υποστείλει την Ελληνική Σημαία από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, αφού αρνείται δύο φορές να την υποστείλει, τελικά υπό την απειλή πιστολιού του αξιωματικού του αγήματος που θα υψώσει τη σβάστικα, την υποστέλει αλλά αντί να την παραδώσει στους Ναζί, την τυλίγεται και πέφτει μαζί της από τον Ιερό Βράχο. Βουτάει στο κενό και περνάει μετά από λίγα δευτερόλεπτα, στην αιωνιότητα, κρατώντας για πάντα την Ιερή γαλανόλευκη.
Πολλά έχουν ακουστεί και γραφεί για την αυθεντικότητα της ιστορίας αυτής. Τόσα πολλά, που αυτά και οι προεκτάσεις τους μπορούν να γεμίσουν τόμους ολόκληρους. Και οι κύριοι άξονες της επιχειρηματολογίας όσων αντιτίθενται στην ύπαρξη αυτής της ιστορίας και αυτού του γεγονότος είναι ότι δεν υπάρχουν στοιχεία ή μαρτυρίες που να αποδεικνύουν την ύπαρξη τόσο του Κωνσταντίνου Κουκίδη όσο και της ηρωικής ενέργειας που περιγράφηκε παραπάνω.
Ότι ο Κουκίδης δεν ήταν Εύζωνας όπως θέλουμε να τον τιμούμε είναι ένα βασικό στοιχείο επιχειρηματολογίας. Ότι οι Εύζωνες δεν φυλάττουν την Ακρόπολη, άλλο ένα. Νεκρολογία ή πιστοποιητικό θανάτου είναι τόσο ανύπαρκτα όσο μία μούμια που περπατάει. Ότι δεν υπάρχουν συγγενείς ή απόγονοι με αυτό το όνομα, ένα τέταρτο στοιχείο. Γενικώς, είναι ένας ήρωας που δεν υπάρχει πουθενά παρά μόνο στη φαντασία των κατακτημένων Αθηναίων…
Ο αντίλογος δηλώνει ότι υπήρξαν κάτοικοι της περιοχής που είδαν το κορμί του τυλιγμένο με τη ματωμένη γαλανόλευκη. Ότι αυτός είναι ο λόγος που από την επόμενη μέρα, ο Γερμανός διοικητής έδωσε διαταγή η ναζιστική και η Ελληνική Σημαία να κυματίζουν στην Ακρόπολη μαζί. Ότι ο Γερμανός υπολοχαγός επικεφαλής του αγήματος είχε παραδεχτεί το όλο γεγονός. Ότι το είχε καταγράψει στο ημερολόγιό του αλλά φυσικά, αυτό χάθηκε…
Έστω ότι υπήρχε κάποιος εκεί στην Ακρόπολη κι έστω ότι το έκανε. Έχει σημασία αν τον λένε Κώστα, Νίκο, Ερωτόκριτο, Ιδομενέα ή Παύλο; Χάριν ευκολίας και συνέχειας με τα προηγούμενα, δεχόμαστε ότι τον λένε Κωνσταντίνο Κουκίδη.
Όντως, δεν υπάρχει λόγος στην Αθήνα η οποία είχε κηρυχθεί ανοχύρωτη πόλη, να υπάρχει Εύζωνας στην Ακρόπολη να φυλάττει τη Σημαία. Αν όμως δεν είναι Εύζωνας, αυτός που μας πλασάρουν ως ο Κουκίδης, ντυμένος με τον μακεδονικό ντουλαμά, ποιός είναι;
Όμως, Δε με νοιάζει αν ήταν Εύζωνας, πεζικάριος, βοσκός ή απλός περαστικός. Όποιος έχει τα καλαμπαλίκια να πηδήξει στο κενό με τη Σημαία κουβέρτα, έχει σίγουρα περισσότερα απ’ όσα χρειάζονται προσόντα για να είναι Εύζωνας!
Αν ο Κουκίδης είναι δημιούργημα της Βρετανικής προπαγάνδας, τότε μπράβο στους κρυόκωλους για τη δακρύβρεχτη ιστορία που έφτιαξαν. Ειλικρινά, δεν ήξερα ότι η Virginia Wolfe ήταν ακόμη κοντά μας το 1941! Αν όμως ήταν πραγματικό πρόσωπο, ποιός είναι εκείνος που μπορεί άκριτα να δεχτεί ότι η γερμανική προπαγάνδα θα επέτρεπε στη Μνήμη ενός τέτοιου προσώπου να εξακολουθεί να υφίσταται; Είμαι πέρα για πέρα σίγουρος ότι θα έκαναν τα πάντα για να σβήσουν τα ίχνη του, από προσώπου γης και όχι μόνο! Λίγα χρόνια ΠΡΙΝ, ο Στάλιν κόντεψε να εξαφανίσει εντελώς τον Τρότσκυ. Παρ’ όλο που δεν το κατάφερε, τα μεγέθη είναι εντελώς ασύγκριτα και καταλαβαίνει κανείς την ευκολία με την οποία εξαφανίζονταν ζωντανοί- όχι μόνο νεκροί- άνθρωποι!
Άλλη μια ιστορία λέγεται για τη σημαία της Ακρόπολης. Τη ναζιστική αυτή τη φορά. Ότι την κατέβασαν λέει, δύο νέοι φοιτητές. Ο Γλέζος και ο Σάντας. Το τυρί που υπάρχει στη φάκα αυτής της ιστορίας, έχει κι αυτό τις τρύπες του. Οι οποίες είναι και μεγάλες! Η πρώτη και κυριότερη είναι ότι οι πολεμικές σημαίες, με τη δύση του Ηλίου υποστέλλονται. Ούτε σε αυτήν την ιστορία υπάρχουν αποδείξεις. Μόνο οι δηλώσεις των πρωταγωνιστών. Enough said.
Κι έρχομαι τώρα εγώ να ρωτήσω αν πραγματικά έχει σημασία όλη αυτή η παραφιλολογία. Κι αν έχει, γιατί έχει; Γιατί; Όπως συζητούσα με έναν πολύ καλό φίλο, είναι σα να πεις σε ένα παιδάκι ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Τι θα κερδίσεις; Πώς θα καταφέρεις με μία τέτοια πράξη να γεμίσεις το αδειανό σου εγώ; Δε θα μπορέσεις. Αλλά παρ’ όλα αυτά, μια ζωή βλέπω τους Έλληνες να θέλουν να υπερισχύσει το δικό τους, αλλά όχι σε κόντρα με τους ξένους- μεταξύ τους. Και τώρα, δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να ισχυριστεί ότι φταίνε οι Άγγλοι που αλληλοφαγωνόμαστε για το συγκεκριμένο θέμα. Γιατί; Γιατί πρέπει οι μεν να βοηθάμε τους κατακτητές να καταρρίπτουν την ιστορία των δε; Γιατί πρέπει να έχουμε τα πάντα με το μέρος μας ή τίποτα με το μέρος των άλλων; Γιατί αυτή η εμμονή με το 0 και το 1;
Εγώ προσωπικά δέχομαι ότι και οι δύο ιστορίες έχουν αλήθειες οι οποίες, στο κλίμα της εποχής τους διανθίστηκαν. Δε βλέπω λόγο να απορρίψω τη μία ή την άλλη γιατί και οι δύο έδωσαν, πέρα από το έναυσμα για την απαρχή της αντίστασης στην Αθήνα, κουράγιο στους κατακτημένους Έλληνες. Δέχομαι ότι υπήρξε κάποιος ο οποίος κατέβασε τη Γαλανόλευκη αλλά δεν την παρέδωσε στον κατακτητή.
Εκείνον τον Άνδρα πήγα σήμερα να τιμήσω. Να αφήσω λίγα συμβολικά λουλούδια στην αναθυμητική στήλη που στήθηκε στο σημείο που υποτίθεται ότι έπεσε ο Κουκίδης. Βρήκα δύο στεφάνια εκεί, από συλλόγους Ποντίων και πολυτέκνων, όπως γίνεται κάθε χρόνο. Φέτος ο Σύλλογος Ευζώνων, σε αντίθεση με πέρυσι, δεν κατέθεσε στεφάνι. Οι λόγοι δεν έχουν διευκρινιστεί μέχρι στιγμής. Αφήσαμε την ανθοδέσμη με τα λευκά τριαντάφυλλα, στο χώμα, μπροστά στα άλλα δύο στεφάνια. Κι ένα μπιλιετάκι στο οποίο ήταν γραμμένα τα λόγια
Τυλίχτηκες ένα πανί,
την πιο ιερή κουβέρτα,
στα γαλανόλευκα σκεπάσματα
του αιωνίου σου ύπνου
έχυσες το αίμα σου,
το εισιτήριο για το Πάνθεον
των πολεμιστών του Απείρου
Κλείνοντας αυτό το άρθρο θα ήθελα να θέσω ένα ερώτημα που στριφογυρνάει στο μυαλό μου από πέρυσι. Το μνημείο στήθηκε επί δημαρχίας Αβραμόπουλου. Ο Δ. Αβραμόπουλος, σε συνέντευξη τύπου δήλωσε ευθερσώς ότι όσο κι αν έψαξε, δεν μπόρεσε να βρει στοιχεία που να συνηγορούν στην ύπαρξη αυτού του προσώπου ή της ενέργειάς του. Δεν είναι τουλάχιστον οξύμορο ότι η αναθυμητική στήλη ανεγέρθη παρ’ όλα αυτά;
Όπως πάντα, τροφή για σκέψη φίλοι μου. τροφή για σκέψη…
Filed under Πεσόντες, Φρουρά, Strategic thinking
Ω Ελλάς ηρώων χώρα, τι γαϊδάρους βγάνεις τώρα…
Πλησιάζει μία ημερομηνία ντροπή για την Εθνική αντίσταση. Μία ημερομηνία για την οποία, όλος ο κόσμος που είχε εναντιωθεί στους Ναζί, θα ήθελε να ξεχάσει. Θελήσαμε, μία ομάδα ανθρώπων με ένα ιδιαίτερο κοινό βίωμα και που τιμούν την Εθνική Μνήμη και δεν ξεχνούν την προσφορά ενός μεγάλου Έλληνα, να τιμήσουμε τον συνταγματάρχη Δημήτριο Ψαρρό. Αυτό που είδαμε, ήταν το ενδεχόμενο που συζητούσαμε. Όταν βρεθήκαμε, απλά δε θέλαμε να το πιστέψουμε.
Είχε καθοριστεί το ραντεβού. Σημείο συνάντησης, Πατησίων και Αλεξάνδρας. «Πού ρε συ; Εκεί στα ΚΤΕΛ;» «Ναι ρε, εκεί, στα ΚΤΕΛ.» Ώρα, 12:00. Η τελευταία Κυριακή, πριν την επέτειο του θανάτου του συνταγματάρχου Δημητρίου Ψαρρού, διοικητή του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων, του στρατιωτικού σκέλους, της αντιστασιακής οργάνωσης ΕΚΚΑ. Πήγαμε ως εκεί, με σκοπό να αποτίσουμε φόρο τιμής σε έναν γνήσιο Έλληνα αγωνιστή, αξιωματικό Ευζώνων και διοικητή ένοπλου αντιστασιακού κινήματος, κατά του Γερμανού υπερόπτη κατακτητή. Με τα προτερήματα και τα ελαττώματά του. Ανθρώπινο αλλά και αληθινό.
Φτάνοντας στο προκαθορισμένο σημείο συνάντησης, νιώσαμε απανωτά εγκεφαλικά να συναγωνίζονται τα εμφράγματα για το ποιό θα μας χτυπήσει πρώτο…
Η προτομή του συνταγματάρχη δεν υπήρχε στη μαρμάρινη βάση της!
Οι βρισιές και οι κατάρες που ήρθαν στα χείλη εκείνη τη στιγμή, απλά δεν μπορούν να γραφτούν με πληκτρολόγιο χωρίς ο υπολογιστής να κολλήσει… κάτι!
Θυμηθήκαμε, με τη συνδρομή ενός πολύ καλού φίλου, ότι πριν κάτι χρόνια, είχαν κλέψει την προτομή του Τσιγάντε. Στη φωτογραφία που ακολουθεί, φαίνεται αριστερά, η μαρμάρινη στήλη στην οποία βρισκόταν η προτομή του Ψαρρού και στο βάθος (στην ίδια ευθεία με την κυρία που περιμένει στη νησίδα να περάσει τον δρόμο) η, μαρμάρινη πλέον, προτομή του Τσιγάντε.
Μία μικρή παρατήρηση του χώρου εκείνη τη στιγμή, κατέδειξε το πόσο παραμελημένο είναι το σημείο εκείνο στο φανάρι.
Μία εικόνα αντάξια της πόλωσης που έχουμε, όλοι μας, επιτρέψει στην Ελλάδα να υπάρχει, ανεξάρτητα του πού είναι τώρα η προτομή του Ψαρρού. Διότι δεν νομίζω να γινόταν κάτι τέτοιο με την προτομή του Βελουχιώτη ή του Ζέρβα και να μην κινούνταν οι Αρχές, ακριβώς εξ αιτίας των πιέσεων που θα δέχονταν από τις αντίστοιχες παρατάξεις!
Και φυσικά, καθ ότι φανάρι, είχαμε στο σημείο και τον κουβά με νερό πιο παλιό κι από καλό κρασί, βασικό εξοπλισμό κάθε παρόδιου καθαριστή αλεξινέμιων…
Φυσικά, δε θα μπορούσαν να λείπουν τα ακαταλαβίστικα γκράφιτι αυτών που δε νοιάζονται για το τι ήταν και τι είναι εκεί που στέκονται και γράφουν (διότι για σκέφτονται και γράφουν, δεν τους έχω ικανούς)…
Και εγείρονται πολλά ερωτήματα που απαιτούν άμεση απάντηση από τους υπεύθυνους.
Πρώτο και βασικότερο, πότε απομακρύνθηκε η προτομή του συνταγματάρχη;
Δεν είδε κανείς, τίποτα; Έλεος δηλαδή, δίπλα στα ΚΤΕΛ και απέναντι από τη ΓΣΕΕ είναι το φανάρι.
Αν είναι φρέσκο το περιστατικό, ποιός ειδοποιήθηκε και ποιός κινητοποιήθηκε μήπως και βρεθεί η προτομή. Το παράδειγμα της κλεμμένης προτομής του σμηναγού Ηλιάκη η οποία τελικά βρέθηκε και μάλιστα στο χωριό μου, είναι ακόμη πολύ πρόσφατο.
Αν έχει κλαπεί εδώ και καιρό, όπως η προτομή του παμμέγιστου Τσιγάντε, γιατί η ζημιά δεν έχει αποκατασταθεί; Ποιός πρέπει να το κυνηγήσει και γιατί ως τώρα δεν το έχει πράξει; Χρειάζεται υποκίνηση από κάποιον φορέα; Από κάποια ομάδα; Σίγουρα οι ομάδες και οι σύλλογοι βετεράνων και αντιστασιακών, θα το γνώριζαν αν είχε γίνει προ καιρού και θα είχαν κινηθεί ανάλογα.
Το γιατί απομακρύνθηκε, είναι σχεδόν προφανές, καθ ότι η προτομή ήταν μεταλλική- μπρούτζινη ή ορειχάλκινη (μη βιαστεί κανείς, δεν πρόκειται για το ίδιο κράμα μετάλλου). Δε θα μπω σε τριπάκια του τύπου προβοκάτσια, αναρχικοί κουκουλοφόροι κλπ. Το μέταλλο είναι μέταλλο και ως τέτοιο, πάντα μπορεί να πουληθεί. Να πουληθεί, όπως πουλάει ο Χορν την ψυχή του στον Διάβολο. Να πουληθεί από ανιστόρητους, ανεγκέφαλους, απαίδευτους μικρόψυχους γαϊδάρους που μόνο το εύκολο χρήμα έχουν στο μυαλό.
Όμως, το τελευταίο ερώτημα που γεννάται είναι και το πιο σοβαρό από όλα. Ποιοί είναι χειρότεροι; Εκείνοι που έκλεψαν την προτομή για να πουλήσουν το μέταλλο ή εκείνοι που αφ ενός το επέτρεψαν, αφ ετέρου δεν έκαναν τίποτα για να αποκατασταθεί η ζημιά; Μάλλον υπάρχει μία μερίδα κόσμου στον Δήμο και παραπάνω, που απλά πιστεύει ότι θα περνούσε απαρατήρητη η απουσία της προτομής. Διότι όπως προείπαμε, αν ήταν του Ζέρβα ή του Βελουχιώτη, θα έπεφτε τέτοιο κράξιμο και τέτοια ντομάτα που θα τους έπνιγαν! Απλά δε θα υπήρχε κανείς να ενδιαφερθεί…
Κι όμως, εμείς οι λίγοι, πάντα οι λίγοι, αφού κοιταχτήκαμε, χωρίς να πούμε κάτι, μαζέψαμε τις πληγωμένες μας εθνικές καρδιές και παραταχθήκαμε στον λιγοστό χώρο στο πεζοδρόμιο δίπλα στο φανάρι. Δεν είχε νόημα να πούμε κάτι. Δεν υπήρχε χώρος για άλλα λόγια. Δεν υπήρχε νόημα. Ξέραμε ότι απλά, σε ένδειξη αντίστασης προς τις συνθήκες στις οποίες πάνε κάποιοι να μας υποχρεώσουν να ζούμε, εμείς πρέπει να αντισταθούμε. Πήγαμε για κάποιον λόγο, για έναν σκοπό και έπρεπε να περατώσουμε την «αποστολή» μας.
ΔΙΑΒΟΛΟΙ, ΠΡΟΣΟ-ΧΗ!
Κινήθηκα μπροστά, και άφησα το λιτό στεφάνι με τους, κρυμένους στην επιλογή των λουλουδιών, συμβολισμούς να ακουμπήσει στη μαρμάρινη στήλη, κρύβοντας τα παράταιρα graffiti. Επέστρεψα στη θέση μου, στο κέντρο του μονού ζυγού.
ΔΙΑΒΟΛΟΙ, ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ!
Και μετά από ένα λεπτό απόλυτης ακινησίας, ο Εθνικός Ύμνος από τα χείλη όλων μας, έκανε περαστικούς να σταματούν και να κοιτούν, οδηγούς και μοτοσυκλετιστές να παρατηρούν. Κάποιοι, σιγά- σιγά, μαθαίνουν ότι υπάρχουν ορισμένοι που τιμούν τους ήρωές μας, όχι μόνο στα λόγια όπως οι πολιτικάντηδες του τόπου τούτου αλλά και στα έργα. Και το τελευταίο σημείο το εννοούμε!
Και στα έργα!
Το Ασκέρι των Διαβόλων είναι εδώ και δε σκοπεύει να λακίσει…
Filed under Πεσόντες, Φρουρά, Random thoughts
Του Ίκαρου να’ χα το τέλος…
23 Μαρτίου 1944. Ο ανθυποσμηναγός Χατζηλάκος κατεβαίνει κάθιδρος από το Spitfire του. Μόλις έχει προσγειωθεί και το κεφάλι του είναι κατεβασμένο. Το διάχυτο συναίσθημα είναι ένα και λέγεται απογοήτευση. Απογοήτευση όχι γιατί δεν μπόρεσε να προσφέρει τα πάντα, ούτε γιατί δεν μπόρεσε να φέρει εις πέρας μια αποστολή που ήταν καταδικασμένη εξ αρχής. Απογοήτευση γιατί δεν μπόρεσε να γυρίσει πίσω στην 336 με τα καλά νέα που ήθελε ως αεροπόρος να έχει. Άλλος ένας αεροπόρος είχε χαθεί…
Ξημερώματα 23ης Μαρτίου 1944. Η συνήθης κίνηση στο αεροδρόμιο του Bu Amud. Άμμος που τη νιώθεις ακόμη κι όταν καταπίνεις. Ζέστη που στεγνώνει και τον ιδρώτα του ανθρώπου. Δώδεκα μάγοι όπως εκείνος του βασιλιά Αρθούρου χτυπούν με το ραβδί τους ισάριθμα άλογα που ξερνούν φωτιά και τα υψώνουν στους ουρανούς της Λιβύης.
Άλλη μία αποστολή συνοδείας νηοπομπών από τις 279 εξόδους που πραγματοποίησε η 336 τον Μάρτιο εκείνον. Όλοι νόμιζαν πως θα ήταν άλλη μία βαρετή αποστολή. Κάτι όμως δεν πήγε καλά εκείνη τη φορά και το ξόρκι του ενός μάγου δεν έπιασε. Κάτι δεν είπε καλά και το όμορφο άτι γκρεμίστηκε υπακούοντας στους νόμους της βαρύτητας.
Το Spitfire εκείνο ήταν του υποσμηναγού Παπακώστα Ιωάννη της 7ης σειράς. Αεροπορικό εγγόνι του Μαρίνου Μητραλέξη και του Αναστάσιου Μπαρδαβίλια, είχε δει έντονη δράση κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο και τη γερμανική εισβολή. Με την κατάρρευση του μετώπου διέφυγε στη Μέση Ανατολή όπου εντάχθηκε στην αναγεννώμενη, εκ των σταχτών της, ΕΒΑ. Αρχικά ενταγμένος στην 335 ΜΔ, ήταν από τους πιλότους που αποτέλεσαν το έμψυχο υλικό της νεοσύστατης 336 όταν αυτή δημιουργήθηκε τον Φεβρουάριο του 1943.
Εκείνη τη μέρα ακολούθησε τα υπόλοιπα Spitfires στην, χωρίς να το ξέρει, τελευταία του έξοδο αλλά προδώθηκε από τον κινητήρα Merlin του Spitfire. Το αεροσκάφος του άτυχου χειριστή κατέπεσε στη θάλασσα, εν ώρα καθήκοντος. Αμέσως δόθηκε διαταγή απογείωσης δεύτερου Spitfire προς διάσωση του υποσμηναγού!
Εκείνος που ανέλαβε το εξαιρετικά δύσκολο έργο αυτό ήταν ο ανθυποσμηναγός Χατζηλάκος. Πέταγε για ώρα γύρω από την περιοχή που δόθηκε το στίγμα της πτώσης. Η θάλασσα ταραγμένη. Προβατάκια σχηματίζονταν ολόγυρα στην επιφάνειά της. Τίποτα. Λίγο ακόμη, κάτι μπορεί να βρεθεί. Τίποτα. Λίγο ακόμη. Τίποτα. Έρχεται η διαταγή επιστροφής. Λίγο ακόμη. Δεύτερη φορά, διατάσσεται ο ανθυποσμηναγός να γυρίσει πίσω- τώρα είναι και οριακά στα καύσιμα. Λίγο ακόμη. Τρίτη φορά, και αυτή τη φορά η διαταγή έρχεται συνοδεία απειλής. Τώρα ξέρει κι ο ίδιος ότι τον περιμένει δύσκολη μέρα στη βάση. Αλλά ξέρει επίσης ότι όντως πρέπει να γυρίσει πίσω γιατί πλέον είναι ανώφελο.
Προσγειώνεται πίσω στο αεροδρόμιο του Bu Amud. Κατεβαίνει από το Spitfire του κάθιδρος και πλήρως απογοητευμένος. Κι ας ήξερε πως το να βρει τον υποσμηναγό σε εκείνα τα νερά ήταν από πολύ δύσκολο ως απίθανο. Ήταν έλληνας αεροπόρος και δεν μπορούσε να το δεχτεί. Απλά δεν μπορούσε να δεχτεί ότι ένας από τους πλέον μπαρουτοκαπνισμένους χειριστές της Μοίρας μπορούσε να χαθεί στη θάλασσα, τόσο εύκολα. Δεν μπορούσε. Ήταν όμως γιος του Ίκαρου.
Ο Ιωάννης Παπακώστας προήχθη μετά θάνατον σε σμηναγό και τιμήθηκε με τον πολεμικό σταυρό Α τάξεως διότι όπως αναφέρεται στην πρόταση του Μοίραρχου της 336, «εξετέλεσε μετ’ αυτοθυσίας και υπο δυσμενείς συνθήκας άνω των τεσσαράκοντα αποστολών καλύψεως νηοπομπών και δώδεκα αποστολάς εις τας επιχειρήσεις του El Alamein, απωλεσθείς εν τη εκτελέσει του καθήκοντος»
ΑΘΑΝΑΤΟΣ!
Αετών επιφανών, πάσα γη τάφος… Σαν σήμερα 26/2…
Μία ημερομηνία, δύο έτη, τρία περιστατικά, τέσσερις αετοί. Δυστυχήματα διακριτά μεταξύ τους αλλά αλληλοσυνδεόμενα. Από τη Βόρειο Αφρική και τη Νότια Ροδεσία ως τη Δυτική Κρήτη, τα παιδιά της Πολεμικής Αεροπορίας, θέτουν εαυτούς στο βωμό της Πατρίδας και της Ελευθερίας. Σαν σήμερα, δύο Hurricane, ένα Harvard κι ένα Thunderstreak πήραν μαζί τους τέσσερις υπηρετούντες αξιωματικούς. Συνέχεια
covert angels 