Category Archives: Πεσόντες

Ο δεύτερος πεσών αεροπόρος σαν σήμερα, 4 Φεβρουαρίου…

Είναι πάντα δύσκολο να καλύπτεις τη θέση κάποιου μεγάλου άνδρα. Ο κόσμος είναι πάντοτε μικρός και μικρόψυχος και πάντα συγκρίνει. Εσένα με τον πατέρα σου, εσένα με τον θείο σου, αυτόν που γνώρισε με εσένα που δε θέλει να σε γνωρίσει- μόνο για να μπορεί να σε μειώνει. Όταν καταφέρνεις και ξεπερνάς τα δικά σου σύμπλοκα και κάνεις το καθήκον σου, κανείς δεν μπορεί να έχει για σένα άποψη. Και ακόμη κι αν έχει, ο χρόνος και η ζωή δικαιώνουν εκείνον που υπηρέτησε με αγάπη και τιμή τις αξίες και τις αρχές του…

Είναι βαριά η τρέχουσα εβδομάδα για την 115ΠΜ. Ακόμη πιο βαριά είναι η μέρα η σημερινή για την ΠΑ. Πώς να συγκρίνεις τα δικά σου επιτεύγματα με του Κώστα Περρικού; Πώς να μπορέσεις να συναγωνιστείς έναν άνδρα σαν κι αυτόν; Δεν αντιλέγω- Πολλοί υπήρξαν σαν κι αυτόν. Πολλοί περισσότεροι όμως, δεν ήταν σαν κι αυτόν. Γιατί να τον συναγωνιστείς όμως; Επειδή έλαχε το λάδι στο δικό σου καντήλι να στερέψει την ίδια μέρα που εκτέλεσαν εκείνον, οι κατοχικές δυνάμεις;

Σαν σήμερα λοιπόν, 4 Φεβρουαρίου του 1966, μία εντελώς άρτια ημερομηνία, έφυγε ένας άλλος ήρωας, άλλο ένα παιδί της αεροπορικής μήτρας ο οποίος με αυτοθυσία προσέφερε περισσότερα απ’ όσα είχε για να δώσει, για την Πατρίδα. Και όταν η Πατρίδα και η Υπηρεσία το επέβαλλε, εκείνος έδωσε και τη ζωή του. Γνήσιο τέκνο της Αεροπορίας και της 115ΠΜ, ο ανθυποσμηναγός Σπυρόπουλος Παναγιώτης, πνίγηκε στη θαλάσσια περιοχή της Σούδας, όταν κατέπεσε το F-84F στα χειριστήρια του οποίου βρισκόταν.

Αιωνία του η Μνήμη!

ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

4-2-66

1 σχόλιο

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Εις Μνήμην Κωνσταντίνου Περρικού

κωνσταντίνος περρικός

Είναι η φύση της δουλειάς του αεροπόρου που τον κρατά ψηλά και μακριά από τα γήινα δεσμά. Είναι όμως στη φύση του ανθρώπου να… κοιτά ψηλά (άνω + θρώσκω). Και είναι στην ψυχή ορισμένων, να παραμένουν ψηλά, ακόμη κι αν δεν μπορούν να πετούν, κι αν δεν μπορούν να κοιτούν ψηλά. Συνειρμικά, οι πιλότοι καταδιωκτικών δεν είναι ιδανικό παράδειγμα χαμηλοβλεπόντων και ταπεινών ανθρώπων. Πώς θα πάρεις την ουρά του αντιπάλου σου, πώς θα τον γκρεμίσεις από το αλουμινένιο του άτι, πώς να πολεμήσεις για να μην του δώσεις εκείνου την τιμή να σε καταρρίψει, αν δεν είσαι εγωιστής- όχι υπερόπτης- και υπερήφανος; Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις. Άλλες φορές φωτεινές, άλλες απλά θρυλικές. Υπάρχουν άνθρωποι των οποίων τα κατορθώματα στο έδαφος είναι εξίσου εντυπωσιακά με- αν όχι πιο εντυπωσιακά από- αυτά στους αιθέρες.

Σαν σήμερα, 4/2 του 1943, εκτελέστηκε από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, ο ήρωας αντιστασιακός αεροπόρος, αποταχθείς από την κυβέρνηση Μεταξά λόγω εθνικών φρονημάτων, υποσμηναγός (τότε) Περρικός Κωνσταντίνος.
Ο Περρίκος ήταν αρχηγός και ιδρυτής της ΠΕΑΝ (Πανελλήνιος Ένωσις Αγωνιζομένων Νέων). Η ΠΕΑΝ (είναι τυχαίο άραγε που το 1ο και 3ο γράμμα των αρχικών της οργάνωσης είναι το Π και το Α;;;) ήταν αντιστασιακή οργάνωση της κατοχής. Ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1941 από τον Χιώτη αξιωματικό της Πολεμικής με κεντρώο πολιτικό προσανατολισμό. Παρ’ όλο που συνειδητά- κυρίως για να διατηρήσει τον πολιτικό της προσανατολισμό χωρίς την εισαγωγή άλλων πολιτικών στοιχείων στους κόλπους της- δεν έγινε ποτέ μαζική οργάνωση, εντούτοις κατόρθωσε να προετοιμάσει μια από τις σπουδαιότερες αντιστασιακές ενέργειες που έγιναν στην Αθήνα. Αυτή ήταν στις 20 Σεπτεμβρίου 1942, η ανατίναξη των γραφείων της εθνικοσοσιαλιστικής οργάνωσης ΕΣ.Π.Ο., η οποία στρατολογούσε Έλληνες για λογαριασμό του πολυεθνικού τμήματος των Waffen SS.
Σχεδόν αμέσως, η Γκεστάπο εξαπέλυσε ανθρωποκυνηγητό για τη σύλληψη των δραστών της βομβιστικής επίθεσης. Χρειάστηκαν τη συνδρομή ενός προδότη υπαξιωματικού της Χωροφυλακής, του Πολύκαρπου Νταλιάνη, για να εξαρθρώσουν στις 11 Νοεμβρίου 1942 τον επιχειρησιακό πυρήνα της ΠΕΑΝ. Οι Περρικός, Μπίμπα, Μυτιληναίος και Γαλάτης συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στα ανακριτικά γραφεία της Γκεστάπο στον Πειραιά. Παρ’ ότι υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια, δεν λύγισαν και δεν μίλησαν. Ο δε Αντώνης Μυτιληναίος, κατόρθωσε να δραπετεύσει και να διαφύγει στη Μέση Ανατολή.
Τα υπόλοιπα τρία συλληφθέντα μέλη της οργάνωσης πέρασαν από γερμανικό στρατοδικείο και καταδικάσθηκαν στην εσχάτη των ποινών. Ο αρχηγός της ΠΕΑΝ Κώστας Περρικός τρις εις θάνατον και 15 χρόνια δεσμά και η δασκάλα Ιουλία Μπίμπα δις εις θάνατον και 15 χρόνια δεσμά. Ο Γαλάτης καταδικάσθηκε σε θάνατο και 5 χρόνια δεσμά, αλλά τελικά του δόθηκε χάρη, αφού η οικογένειά του πλήρωσε 1.000 λίρες και μεταφέρθηκε σε φυλακές στη Γερμανία!!! Στις 4 Φεβρουαρίου 1943, ο 37χρονος υποσμηναγός Κώστας Περρικός εκτελέστηκε στην Καισαριανή, παρά τις μεγάλες προσπάθειες του αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού. Η Ιουλία Μπίμπα- επειδή στην κατεχόμενη Ελλάδα δεν μπορούσε να εκτελεστεί με τον τρόπο που ήθελε η Γκεστάπο- μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία και καρατομήθηκε δια πελέκεως!!! Ο προδότης Νταλιάνης βρήκε το τέλος που του άξιζε καθώς σκοτώθηκε αργότερα από αντιστασιακούς.
Η είδηση της ανατίναξης του κτιρίου της ΕΣ.Π.Ο. πέρασε γρήγορα τα σύνορα της Ελλάδας. Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί Λονδίνου και Μόσχας μίλησαν με ενθουσιασμό για το εγχείρημα, χαρακτηρίζοντάς το ως το μεγαλύτερο σαμποτάζ στην τότε κατεχόμενη Ευρώπη. Το ΕΑΜ, είτε από κακή εκτίμηση της ανίκανης σε θέματα ανταρτοπολέμου εντός πυκνοκατοικημένων περιοχών ηγεσίας του, είτε από διάθεση σμίκρυνσης του κατορθώματος επειδή δε συμμετείχε, καταδίκασε το εγχείρημα κάνοντας λόγο για «επικίνδυνη και πρόωρη ατομική τρομοκρατία(!!!)» και το χαρακτήρισε «προβοκάτσια». Εκτίμησε δε, ότι ο Περρικός ήταν άνθρωπος της Γκεστάπο και ότι σύντομα επρόκειτο να αφεθεί ελεύθερος. Άλλη μία φορά που τα κόκκινα γυαλιά των ΕΑΜιτών ήθελαν καθάρισμα! Αυτά για κάποιους που παρουσιάζουν- ή προσπαθούν να παρουσιάζουν- μια αγία πορεία του ΚΚΕ και του ΕΑΜ μέσα από τη ρωγμή του χρόνου! Το πρόβλημα δεν είναι να παρουσιάζεις την σημαντική πορεία του ΕΑΜ, γιατί αναμφισβήτητα είναι, αλλά η αγιοποίησή της διαγράφοντας βολικά, όσα μας ενοχλούν.
Παρ’ όλο που τα τελευταία χρόνια έχει γίνει εκτενής διάλογος για το πραγματικό μέγεθος του πλήγματος σε ανθρώπινες απώλειες που δέχθηκαν οι κατοχικές και προδοτικές δυνάμεις εκείνη τη μέρα (γιατί έγινε μέρα μεσημέρι η έκρηξη!), το ψυχολογικό αντίκτυπο που είχε η ενέργεια αυτή, τόσο θετικό στους υπόδουλους Έλληνες, όσο αρνητικό στους κατοχικούς στρατιώτες, δεν έχει αμφισβητηθεί ποτέ.
Στη συμβολή των οδών Γλάδστωνος και Πατησίων, εκεί όπου βρισκόταν το αρχηγείο της ΕΣ.Π.Ο., έχει στηθεί ο ανδριάντας του σπουδαίου αυτού πατριώτη.
Λίγους μήνες μετά, την 11η Σεπτεμβρίου, το Υπουργείο Αεροπορίας δια Βασιλικού Διατάγματος, επανέφερε τον Περρίκο στους μονίμους και τον προήγαγε στον βαθμό του Αντισμηνάρχου επ’ ανδραγαθεία. ΑΘΑΝΑΤΟΣ!! ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΣ!!
Περισσότερες πληροφορίες για το μεγάλο αυτό γεγονός της Αντίστασης, μπορείτε να βρείτε στις ακόλουθες διευθύνσεις:
http://nationalpride.wordpress.com/2009/11/03/%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%BE%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CF%84%CE%B9%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CF%83%CF%80%CE%BF/
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%95%CE%91%CE%9D
http://en.wikipedia.org/wiki/National-Socialist_Patriotic_Organisation (Προσέξτε ότι δεν υπάρχει στην ελληνική βικιπαίδεια το λήμμα ΕΣΠΟ. Υπάρχει όμως στην αγγλική Wikipedia το λήμμα ESPO!!!)
http://istoriakatoxis.blogspot.com/2012/01/blog-post_12.html
http://sfoulidis.hostei.com/gorgopotamos/gorgopotamos3.htm (προσοχή διότι σε ορισμένα σημεία γίνεται χρήση υβριστικής και χολικής γλώσσας ίσως και ελαφρώς άδικα)
http://www.sansimera.gr/articles/309
http://www.pasoipa.org.gr/lefkoma/pilot_details/?id=277

Σήμερα, στο κτίριο όπου στεγαζόταν η ΕΣ.Π.Ο. τότε, στεγάζεται ο Οίκος Ναύτου της Αθήνας. Βρέθηκα στο σημείο εκείνο το πρωί της Κυριακής, μία ημέρα ακριβώς πριν συμπληρωθούν τα 70 χρόνια από την εκτέλεση του Περρικού, προκειμένου να αποτίσουμε φόρο τιμής, σε αυτόν τον μεγάλο Έλληνα πατριώτη.

2013-02-03 11.04.15

Θεωρήσαμε ότι ένας τέτοιος άνδρας δεν μπορεί να εντυπωσιαστεί με ένα τιμητικό στεφάνι και προτιμήσαμε να αφήσουμε ένα τριαντάφυλλο με ένα ιδιόχειρο σημείωμα προς εκείνον και την οικογένειά του. Να γνωρίζουν ότι υπάρχουμε εμείς οι λίγοι που δεν τον ξεχνούμε και για μας είναι ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

2013-02-03 11.03.54

Το σημείωμα- αφιέρωση έγραφε:

3/2/2013

Το Ασκέρι των Διαβόλων θυμάται και τιμά τον Χιώτη αξιωματικό της Αεροπορίας

ο οποίος καλά ζωσμένος (ευζωνικά) με εκρηκτικά ανατίναξε τα γραφεία της ΕΣΠΟ

σε μία μεγαλειώδη και ακομμάτιστη ενέργεια Εθνικής Αντίστασης.

Σαν σήμερα πριν 70 χρόνια,

ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Εγώ θα κλείσω με ένα ποίημα του ιδίου του Περρίκου, το οποίο συνέγραψε ενώ ήταν φυλακισμένος στο κελί 12 της πτέρυγας των μελλοθάνατων των φυλακών Αβέρωφ.

θα’ ρθη η ώρα

Μέσα στη μπόρα
Στάσου αντρίκια
Και πιες θαρρετά
Της σκλαβιάς το ποτήρι
Μη σε νοιάζει
Χαράς πανηγύρι να νοιώσει η ψυχή σου
Θα’ ρθη η ώρα.
Μη στενάζεις
Της καρδιάς σου το δάκρυ
Μη στάζει
Το γερό σου το χέρι να χτυπήσει με φόρα
Θα’ ρθη η ώρα
Μη σε νοιάζει
Οι λαοί ξέρουν τίνος ταιριάζει
Το χρυσό το στεφάνι
Πρόσμενε το
Να φυλλάει τα μαλλιά σου
Μεσ’ σ’ ελεύθερη χώρα
Θα’ ρθη η ώρα

4 Σχόλια

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες, Random thoughts

Αναγνώριση… Φίλιος Πεσών…

Είναι ομιχλώδες το τοπίο που βλέπω από το παράθυρό μου. Το ίδιο ομιχλώδες όπως ήταν και το 1955, σαν σήμερα…

Σαν σήμερα, το αίμα άλλων δύο μελών της αεροπορικής οικογένειας, πότισε το δέντρο της Ελευθερίας και της Εθνικής Ακεραιότητας.

Ο σμηναγός Φίλιος Αθανάσιος και ο ανθυποσμηναγός Παπαδάκος Λεωνίδας, ενώθηκαν εκείνη την κρύα και αφώτιστη μέρα, αιώνια με τα F-84G τους.

Σαν σήμερα, 2 Φεβρουαρίου 1955, οι δύο αεροπόροι της 111ΠΜ τίμησαν τα ηρωικά τους ονόματα με τον πλέον ανιδιοτελή τρόπο και ξεκίνησαν το ταξίδι τους προς το Απέραντο. Καλό ταξίδι.

ΑΘΑΝΑΤΟΙ.

ΑΙΕΝ ΥΨΙΚΡΑΤΕΙΝ!

2-2-55

2 Σχόλια

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Οι πεσόντες Αεροπόροι της 1ης Φεβρουαρίου…

Συνηθίζουμε να ευχόμαστε καλό μήνα την πρώτη καθενός από τους 12 ημερολογιακούς μήνες του έτους. Αυτόν τον μήνα που διανύουμε, είναι μια ευχή βαρυσήμαντη καθώς ο Φεβρουάριος ξεκινά βαρύς για την Πολεμική μας Αεροπορία…
Τρεις γενιές αεροπόρων, τρείς τύποι αεροσκαφών, τρεις διαφορετικές αποστολές, τρεις διαφορετικές Μοίρες έδωσαν πέντε από τα παιδιά τους στην ουράνια αιγίδα της Πατρίδας. Άλλοι πέντε αεροπόροι, υψώθηκαν για τελευταία και αιώνια φορά στους αιθέρες. Φρόντισαν και αυτοί, μαζί με όλους εκείνους πριν και μετά από αυτούς, να είμαστε εμείς, καλά σκεπασμένοι με την κουβέρτα προστασίας που αυτοί και τα υπόλοιπα αδέρφια τους καθημερινά μας παρέχουν.
Ο πρώτος που έφυγε, αυτήν τη μέρα, του 1944 ήταν ο Λάκωνας Υποσμηναγός Τσαγκαρούλης Δημήτριος της 13ης ΜΕΒ στο Μπουργκ ελ Άραμπ της Αιγύπτου. Ήταν ένας από τους Έλληνες που παρά τους κινδύνους που μπορούσε να δει και να διαγνώσει, επέλεξε το 1940, να καταταγεί στη Σχολή Αεροπορίας.
Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, έπεσε εν ώρα υπηρεσίας άλλος ένας Λάκωνας αξιωματικός, γεννημένος μόλις έναν χρόνο μετά τον Τσαγκαρούλη. Ο τότε διοικητής της 115, Αντισμήναρχος Φραγκιάς Αναστάσιος, πετώντας με F-84G σκοτώθηκε στη θάλασσα της Νέας Αγχιάλου.
Κι έπρεπε να περάσουν άλλα 36 ολόκληρα χρόνια και να έρθει η 1η Φεβρουαρίου 1995. Ο σμηναγός Μαρτάκης Αριστείδης και ο ανθυποσμηναγός Χουσελάς Γεώργιος σε ένα F-5B, όντες σε σχηματισμό με τον Υποσμηναγό Κουβενταρά Περικλή στα χειριστήρια ενός F-5A συμπληρώνουν την ηρωική πεντάδα της 1ης Φεβρουαρίου. Οι τελευταίοι τρεις Άγγελοι της μέρας τούτης από την 113ΠΜ, έπεσαν στη Σιθωνία.
Χάρε, είναι πλήρης η μέρα τούτη! Δεν μπορείς να πάρεις άλλους Αγγέλους μαζί σου- Μην τολμήσεις να το ξεχάσεις!
ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥΣ Η ΜΝΗΜΗ.

Με χρονολογική σειρά,

Υποσμηναγός Τσαγκαρούλης Δημήτριος,

Αντισμήναρχος Φραγκιάς Αναστάσιος,

Σμηναγός Μαρτάκης Αριστείδης,

Υποσμηναγός Κουβενταράς Περικλής,

Ανθυποσμηναγός Χουσελάς Γεώργιος,

ΑΠΑΝΤΕΣ ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

1-2-1944-95

1 σχόλιο

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Σαν σήμερα το 1969 στην Κρήτη…

Είναι οι μέρες τούτες που όλοι οι ευαίσθητοι σε θέματα Εθνικής Μνήμης θυμόμαστε τη μαύρη επέτειο της κρίσης των Ιμίων. Μνημονεύουμε τον Καραθανάση, τον Γιαλοψό και τον Βλαχάκο. Σαν σήμερα όμως, 30/1 πριν από 44 χρόνια, το έτος που αποτελεί αναγραμματισμό του 1996 των Ιμίων, άλλοι δύο νέοι έδωσαν όλο τους το είναι για την Πατρίδα.

Στις παρυφές του 1970, F-84F υπερίπταντο της Κρήτης. Η 115ΠΜ είχε περάσει από το F-84G στο οπισθοκλινούς πτέρυγας F-84F.

Ο ανθυποσμηναγός Πιπεράκης Αντώνιος και ο υποσμηναγός Νικολακόπουλος Κωνσταντίνος ήταν και οι δύο χειριστές F-84F της 115 στη Σούδα.

Σαν σήμερα, κατά τη διάρκεια πτήσης σχηματισμού, σε άσκηση προσβολής εδάφους, μετέτρεψαν την κορυφή του όρους Δίκτη σε βωμό της Υπηρεσίας, θυσιάζοντας εαυτούς στην προάσπιση του θεμελιώδους δικαιώματος της Ελευθερίας.

Ενσάρκωσαν έτσι, το ρητό της 115, ΡΩΜΗ ΜΕΤΑ ΦΡΟΝΗΣΕΩΣ.

Υποσμηναγός Νικολακόπουλος Κωνσταντίνος

Ανθυποσμηναγός Πιπεράκης Αντώνιος

Οι μόνοι πεσόντες της ΠΑ τον Ιανουάριο του 1969. Αιωνία τους η Μνήμη.

ΑΙΕΝ ΥΨΙΚΡΑΤΕΙΝ!

νικολακόπουλος πιπερής

Σχολιάστε

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Ένας ακόμη άγνωστος πεσών άγγελος της Μακεδονίας

Ήταν παιδί που βίωσε την κόλαση του πολέμου, πριν ο χρόνος αρχίσει να καταγράφει πάνω στο κορμί του.

Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη ένα χρόνο πριν τους Βαλκανικούς Πολέμους, ο Κωνσταντίνος Σαρβανίδης, στα 16 του κατατάχθηκε στη Στρατιωτική Σχολή Τεχνιτών Α (το σημερινό ανάλογο θα ήταν η ΣΤΥΑ). Με την προαγωγή του σε επιτεχνίτη (σκεφτείτε το ανάλογο του στρατού ξηράς στον επιλοχία) μετατάχθηκε στο Αεροπορικό Σώμα, το 1932. Πάνω δηλαδή που έκλεινε τη δεύτερη δεκαετία ζωής του.

Εννιά χρόνια μετά, ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος τον βρήκε αξιωματικό στις τάξεις της ΠΑ, έναν πόλεμο από τον οποίο κατάφερε να επιζήσει και να συνεχίσει να υπηρετεί την πατρίδα, αναπτύσσοντας δράση ως αντιστασιακός στην περιοχή της Μακεδονίας.

Ένα παιδί από χρυσάφι, είναι ίσως ταιριαστό που σκοτώθηκε στο Παγγαίο σαν σήμερα, 28/1/1944, λίγους μήνες πριν τη λήξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.

Είθε το χώμα της Πατρίδας που τον σκεπάζει να μπορέσει να ανακουφίσει τα εμφύλια τραύματα που έζησε.

Υποσμηναγός Κωνσταντίνος Σαρβανίδης.

ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ!

αγνωστος

ΣτΣ: Δεν κατέστη εφικτό να βρεθεί φωτογραφία του υποσμηναγού κι έτσι το πρόσωπό του τιμάται με την εικόνα του Αγνώστου Στρατιώτη.

Σχολιάστε

Filed under Πεσόντες

Διότι κάποιοι δίνουν περισσότερα απ’ όσα τους ζητούνται…

Παγωνιά… Βροχή… Θάνατος… Αϋπνία… Κόπωση… Αναμονή και άγνωστο…

Αυτά είναι λίγα από τα στοιχεία που συνθέτουν την εικόνα με την οποία ήταν αντιμέτωποι οι στρατιώτες του Αλβανικού Μετώπου, τον Ιανουάριο του 1941. Είχαν καταφέρει το τιτάνιο πλήγμα κατά του δεύτερου σκέλους του Άξονα- της φασιστικής Ιταλίας και με την σχεδόν άμεση αντεπίθεση, οι ελληνικές δυνάμεις είχαν φτάσει στο 1/3 της Αλβανίας.

Είναι πολύ εύκολο να νιώσεις αποκομμένος μέσα στο όρυγμά σου και κάποιος που δεν έχει βιώσει τον πόλεμο με αυτόν τον τρόπο διεξαγωγής του, δύσκολα μπορεί να το αντιληφθεί. Να αισθανθείς ότι ο μόνος που σου έχει απομείνει και μπορείς να στηριχτείς είναι ο συμπολεμιστής σου στο διπλανό όρυγμα- κάτι που εν πολλοίς αληθεύει.

Μέσα σε αυτό το κολαστήριο, είναι πάντοτε καλοδεχούμενη η εικόνα ενός φίλιου αεροσκάφους. Δεν είναι τίποτε παραπάνω για τον ουδέτερο παρατηρητή. Για τον απλό στρατιώτη στο πεδίο όμως είναι η απόδειξη ότι υπάρχουν κι άλλοι που πολεμούν μαζί του. Είναι η περίτρανη απόδειξη ότι δεν είναι μόνος. Και αυτό δίνει πάρα πολύ μεγάλη εμψύχωση.

Η 3η Μοίρα Παρατήρησης ήταν εξοπλισμένη με τα υψηλοπτέρυγα Hs-126 της Henschel όταν η φασιστική Ιταλία κήρυξε τον πόλεμο στην Ελλάδα. Με έδρα το αεροδρόμιο του Σέδες στη Μακεδονία, εκτελούσαν αποστολές αναγνώρισης σε όλο το μήκος και πλάτος του μετώπου και πάρα πολύ συχνά, και πιο πίσω από αυτό. Κατέγραφαν τις κινήσεις των εχθρικών στρατευμάτων, συγκεντρώσεις προσωπικού, ό,τι χρειαζόταν η διοίκηση για να αμυνθεί της χώρας. Και αυτό δε γινόταν μόνο μία φορά τη μέρα. Η πρώτη έξοδος λάμβανε χώρα πριν ξημερώσει και η τελευταία λίγο πριν νυχτώσει.

henschel 126

Ένας από τους πιλότους της 3ης Μοίρας Παρατηρήσεως ήταν ο Σπυρίδων Νανόπουλος. Ένας από τους παρατηρητές ήταν ο Δημήτριος Παληατσέας. Ο Σπυρίδων Νανόπουλος εισήλθε στις τάξεις της αεροπορικής οικογένειας το 1927 όταν κατατάχτθηκε στη Στρατιωτική Σχολή Αεροπορίας και τον επόμενο χρόνο ονομάστηκε χειριστής αεροπόρος και πήρε τον βαθμό του λοχία. Ο Παληατσέας από την άλλη, υπηρετούσε στο Ναυτικό. Το 1926 μετατάχθηκε στα μόνιμα στελέχη της Ναυτικής Αεροπορίας ως οδηγός αεροπόρος, παίρνοντας μάλιστα το πτυχίο του, τον Οκτώβριο του 1927.

Πελοππονήσιοι και οι δυο τους, έκαναν ένα δίδυμο αχτύπητο, τόσο στο έδαφος όσο και στον αέρα. Περνούσαν χαμηλά πάνω από τις γραμμές στις οποίες ήταν σκαμμένες οι θέσεις των επί εδάφους συμπολεμιστών τους και χαιρετούσαν. Και οι πεζικάριοι ανταπέδιδαν τον χαιρετισμό με ενθουσιασμό και χαρά.

Έτσι έπρατταν καθ’ όλη τη διάρκεια του Νοεμβρίου και του Δεκεμβρίου, όποτε τους δινόταν η ευκαιρία. Σχεδόν καθημερινά ο απλός πεζικάριος, περίμενε την εμφάνιση του αεροπλάνου τους. Ήταν αυστηροί στον τρόπο με τον οποίο πετούσαν και διεξήγαγαν επιχειρήσεις. Σε αυτό όμως το θέμα, έκαναν την εξαίρεση. Χωρίς να παρεμποδίζεται η ορθή και πλήρης εκτέλεση της αποστολής τους, προσέφεραν το κάτι παραπάνω, σε εκείνους που αποτελούσαν το θεμέλιο της ασπίδας της χώρας.

Η τελευταία φορά που έκαναν το καθήκον τους έμελλε να είναι ανήμερα των Θεοφανείων του 1941, όταν, χτυπημένοι από αντιαεροπορικά πυρά, πέρασαν πάνω από τις ελληνικές γραμμές στην περιοχή του Πόγραδετς και τους είδαν οι στρατιώτες να χάνονται μέσα σε χαράδρα. Ήταν η τελευταία φορά που τους είδε κανείς.

Πόσα ακόμη να ζητήσει κανείς από τους άνδρες του; Τι άλλο παρπάνω μπορεί να προσφέρει κανείς, εκτός από τη ζωή του; Κι όμως… ο σμηναγός Νανόπουλος Σπυρίδων έδωσε ακόμη περισσότερα. Χωρίς να μπορεί να το γνωρίζει εκ των προτέρων, η οικογένεια του πεσόντα σμηναγού, 21 χρόνια μετά προσέφερε στην Πατρίδα και την Αεροπορία, τη ζωή του δευτερότοκου υιού του, ανθυποσμηναγού (Ι) Νανόπουλου Κωνσταντίνου

Επισμηναγός Παληατσέας Δημήτριος

Σμηναγός Νανόπουλος Σπυρίδων

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

παληατσέας νανοπουλος

4 Σχόλια

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Μέρα βαριά και πένθιμη η 26η…

Οι προηγούμενες τρεις μέρες ήταν μέρες «ήσυχες» για την ΠΑ. Με την έννοια ότι δεν υπήρχαν νεκροί στις τάξεις της που να έχουν πέσει υπέρ Πατρίδος και Υπηρεσίας τις τρεις μέρες αυτές. Η σημερινή όμως είναι μέρα βαριά, σαν τον καιρό που έχει καθίσει πάνω από τα κεφάλια μας…

Σαν σήμερα λοιπόν, 26/1 η ΠΑ έχει θρηνήσει 5 νεκρούς αεροπόρους σε 3 διαφορετικά περιστατικά, όλοι τους εξ αιτίας και του κακού καιρού που είχαμε κι εκείνες τις χρονιές στον ελλαδικό ουρανό. Το πρώτο το 1949, το δεύτερο το 1962 και το τρίτο το 1966.
Στις 26/1/1949 έπεσαν ο υποσμηναγός Μαυρονικόλας Κωνσταντίνος και ο Αρχισμηνίας Κοτζαμάνης Κωνσταντίνος με αεροσκάφος AS.10 Oxford. 26/1/1966 έπεσε με Τ-33 ο ανθυποσμηναγός της 115ΠΜ Παπαγεωργίου Σπυρίδων. Τη σημερινή του 1962, κατέπεσαν με F-86E(M) σε σχηματισμό, κατά την εκτέλεση του καθήκοντος οι ανθυποσμηναγοί Δεμάγκος Ιωάννης και Νανόπουλος Σπυρίδων.
Το περιστατικό αυτό κατά το οποίο έπεσαν οι δύο ανθυποσμηναγοί της 342ΜΑΗ (ΣτΣ: Η 342 ιδρύθηκε ως ΜΑΗ, μετατράπηκε σε ΜΔΒ το 1964, έγινε πάλι ΜΑΠΚ το 1969 και ΜΠΚ όπως τη γνωρίσανε οι λίγο νεότεροι, από το 1975 μέχρι το 2003 οπότε και ανεστάλη η λειτουργία της) είναι για μένα το πιο συγκλονιστικό από τα τρία. Όχι μόνο γιατί σκοτώθηκαν δύο φερέλπιδες νέοι αξιωματικοί αλλά και γιατί ο ένας τους, μόνιμο μέλος του ΑΚΡΟΤΙΜ, ήταν γιος του, επίσης πεσόντα στον Ελληνο-ιταλικό πόλεμο, Σμηναγού Νανόπουλου Σπυρίδωνος.
Αιωνία τους η Μνήμη! Είναι αθάνατοι αεροπόροι σαν και αυτούς που συνέβαλλαν τα μέγιστα ώστε σήμερα, μετά από 100 χρόνια να μπορούμε να λέμε ακόμη, ΑΙΕΝ ΥΨΙΚΡΑΤΕΙΝ!
26119κλ

2 Σχόλια

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Σπυρίδων Χαμπάς- πεσών σαν σήμερα το 1918…

χάμπας σπυρίδωνΕίναι μία τραγική τιμητική η σημερινή για την Αεροπορία, το Ναυτικό και την Ναυτική Αεροπορία. Εκτός από τους πεσόντες στο Albatross το 1992, αν γυρίσετε περισσότερες σελίδες στο λεύκωμα της Ιστορίας και φτάσετε σε εκείνες τις μπαρουτομαυρισμένες σελίδες του 1918, θα βρείτε τον ηρωικό θάνατο του Σημαιοφόρου Χάμπα Σπυρίδονα.

Ο εν λόγω αεροπόρος, κατατάχθηκε ως ανθυποφαρμακοποιός αλλά μετατάχθηκε στο Ναυτικό Αεροπορικό Σώμα και τις δύσκολες μέρες που διανύουμε ως Κράτος μας υπενθυμίζει ότι το Ναυτικό, ήταν πάντοτε πρωτοπόρο- ακόμη κι όταν αυτό αφορούσε την εφαρμογή του Αεροπορικού Όπλου!

Πετώντας με Sopwith Camel, επέδραμε εναντίον του SMS Goeben (Yavuz Sultan Selim). Βρέθηκε αντιμέτωπος με έναν πολύ πυκνό φραγμό αντιαεροπορικών πυρών οπότε και καταρρίφθηκε. Πέφτοντας με το αεροπλάνο του στη θάλασσα, πνίγηκε.

Έχοντας την αεροπορική φλόγα να καίει μέσα στο στήθος του, αλλά και την αγάπη για τη θάλσσα να παραμένει άσβεστη, ακόμη κι όταν το νερό της θάλασσας τον αγκάλιασε για πάντα, δεν υπέκυψε στις τουρκικές σφαίρες.

Αιώνια Τιμή, Μνήμη και Ήθος είναι αυτά που άφησε για τις μέλλουσες γενιές ο Έλληνας ετούτος!

ΑΙΕΝ ΥΨΙΚΡΑΤΕΙΝ ΤΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ ΚΡΑΤΟΣ!

3 Σχόλια

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Η θυσία των ελευσινίων πριν από δύο δεκαετίες…

Έχουμε ως ευρύ κοινό, λανθασμένα σε μεγάλο βαθμό, συνδέσει τους θανάτους της ΠΑ αποκλειστικά με μαχητικά υψηλών επιδόσεων και αναχαιτίσεις εισβολέων στην μπροστινή αυλή του σπιτιού μας. Δεν είναι πάντα ακριβώς έτσι όμως…

Η ΠΑ είναι ένα σύστημα, ένας οργανισμός που καλύπτει την επικράτεια, σε όλους τους άξονές της. Σαρώνει τους ουρανούς, σαρώνει και τις θάλασσες. Και για αυτά, πληρώνει βαρύ τίμημα σε ανθρώπινο αίμα. Ούτε η τεχνολογία της κάθε εποχής, ούτε το γεγονός ότι οι ιπτάμενοι είναι βαθμοφόροι μπορεί να τους προφυλάξει από τον κίνδυνο.

Σαν σήμερα 22/1 πριν από ακριβώς 21 χρόνια, σημειώθηκε το τραγικό περιστατικό στο αεροδρόμιο της Ελευσίνας και στο οποίο έχασαν τη ζωή τους, οι τρεις αεροπόροι του πληρώματος του HU-16 Albatross της 353MNΣ της 112ΠΜ. Το αεροπλάνο το οποίο τα πληρώματα χαϊδευτικά αποκαλούσαν Γκούφυ, δεν συχγώρεσε εκείνη τη μέρα και δεν προσγειώθηκε…

Ήταν ο Αντισμήναρχος Ζαφειράκης Παναγιώτης, ο Σμηναγός Δημόπουλος Χρήστος και ο Ανθυπασπιστής Παπαμιχαήλ Κωνσταντίνος.

Αιωνία τους η Μνήμη! ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

εισμνημηναλμπατρος

2 Σχόλια

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες