Μία ημερομηνία, δύο έτη, τρία περιστατικά, τέσσερις αετοί. Δυστυχήματα διακριτά μεταξύ τους αλλά αλληλοσυνδεόμενα. Από τη Βόρειο Αφρική και τη Νότια Ροδεσία ως τη Δυτική Κρήτη, τα παιδιά της Πολεμικής Αεροπορίας, θέτουν εαυτούς στο βωμό της Πατρίδας και της Ελευθερίας. Σαν σήμερα, δύο Hurricane, ένα Harvard κι ένα Thunderstreak πήραν μαζί τους τέσσερις υπηρετούντες αξιωματικούς. Συνέχεια
Category Archives: Αεροπορία
3 Ιταλοί πιλότοι… 2 Έλληνες χειριστές…
Ζούμε σε καιρούς δύσκολους που μας θυμίζουν μέρες τις οποίες μόνο από περιγραφές και διηγήσεις γνωρίσανε οι σημερινές γενιές. Ζούμε σε μέρες που αν και δεν λείπουν τα πρότυπα, αδυνατούμε να τα δούμε μέσα στη σήψη του όλου συστήματος. Σαν σήμερα όμως, πριν 71 χρόνια, δύο υπερασπιστές της Πατρίδας, έπεσαν μαχόμενοι για ιδανικά και αξίες που σήμερα αρνούμαστε να δούμε. Διότι πολύ απλά, τα ανθρώπινα όντα που ψηφίσατε και ψηφίσαμε να κυβερνούν, επιλέγουν να τις απεμπολούν!
Σαν σήμερα, 23/2/1941, πάνω από το μέτωπο της Ηπείρου, η Πολεμική μας Αεροπορική οικογένεια, θρήνησε δύο κατάφρακτους ιππείς της εποχής εκείνης από δύο διαφορετικές Μοίρες Δίωξης. Ο ένας, της 23ης Μοίρας, είχε ζέψει το PZL P.24 του, και ο δεύτερος, ένα Gloster Gladiator της 21ης Μοίρας Διώξης.
Τρία Gladiator της 21ης ΜΔ με τους Σμηναγούς Χόνδρο και Σκαλτσογιάννη και τον επισμηνία Χριζόπουλο, σε συνεργασία με πέντε PZL της 22ης ΜΔ και εννιά της 23ης ΜΔ είχαν ως αποστολή τη συνοδεία βομβαρδιστικών Potez 63 στην περιοχή του χωριού Μπούμπεσι. Κατά την αποστολή, εντοπίσθηκαν δύο σμήνη πέντε και εφτά ιταλικών καταδιωκτικών αντίστοιχα, που απείχαν δύο χιλιόμετρα μεταξύ τους.
Ο πρώτος σχηματισμός δεν επιθυμούσε την εμπλοκή με τα ελληνικά μαχητικά. Ο δεύτερος σχηματισμός όμως ενεπλάκη σε αερομαχίά με τα ελληνικά μαχητικά. Κατά την αερομαχία καταρρίφθηκε από τα πυρά των ιταλικών μαχητικών το PZL του υποσμηναγού Σκρουμπέλου Νικόλαου. Φλεγόμενο, κατέπεσε βόρεια της Κλεισούρας με αποτέλεσμα τον θάνατο του χειριστή.
Στην αερομαχία αυτή, κατά την οποία οι Ιταλικές δυνάμεις έχασαν 3 από τα 7 G.50 που ενεπλάκησαν, τραυματίστηκε σοβαρά και ο επισμηνίας Χριζόπουλος Κωνσταντίνος. Παρά την ακατάσχετη αιμορραγία εξ αιτίας των τραυμάτων του, κατάφερε να προσγειώσει αναγκαστικά το Gladiator του. Κατά την προσγείωση όμως, το αεροπλάνο του ανατράπηκε και ανεφλέγη με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ο ηρωικός χειριστής. Η πράξη του αυτή, προκάλεσε- δικαίως- αίσθηση σε όλους τους συμπολεμιστές του στις μοίρες δίωξης.
Για τη δράση τους οι χειριστές προήχθησαν στον ανώτερο βαθμό και τιμήθηκαν, ο υποσμηναγός Σκρουμπέλος με το χρυσό αριστείο ανδρείας και ο επισμηνίας Χριζόπουλος με το αργυρό αριστείο ανδρείας- την υψηλότερη πολεμική διάκριση που απονέμεται σε υπαξιωματικούς.
Η ουσία όμως είναι ότι ενεπλάκησαν με τον εχθρό. Ακολούθησαν το δρόμο του καθήκοντος, της αρετής και έπεσαν σε αυτόν. Δεν λιποψύχησαν, δεν λάκισαν. Αν τους ρωτούσε κάποιος, θα απαντούσαν ότι απλά εκτελούσαν εντολές και ότι ο καθένας στη θέση τους το ίδιο θα έκανε. Και αυτό φαίνεται και στη μνεία για την απονομή του χρυσού αριστείου στον Σκρουμπέλο όπου αναφέρεται ότι «(…) Κατά τον πόλεμο του 1940 εως 1941, μετασχών εις πλείστας πολεμικάς αποστολάς και εμπλακείς εις αερομαχίας μετά του εχθρού, επέδειξε εξαιρετικήν τόλμην, ηρωισμόν και υπέροχον πνεύμα αυτοθυσίας, πεσών τελικώς, ηρωικώς μαχόμενος εις το πεδίον της μάχης».
Όλη η οικογένεια της Πολεμικής Αεροπορίας έκανε το καθήκον της συμβάλλοντας στη δημιουργία του Έπους του ’40. Εκείνη τη μέρα όμως, ήταν συγκεκριμένα ο επισμηναγός Σκρουμπελος Νικόλαος και ο αρχισμηνίας Χριζόπουλος Κωνσταντίνος! Είθε να αποτελούν αιώνιο παράδειγμα!
Αθάνατοι!
Ανθυποσμηναγός Βελικάνος Αργύριος- πεσών σαν σήμερα 20/2/1954…
Όλη η ζωή χαρακτηρίζεται από αναμονή και προσμονή. Περιμένουν οι συγγενείς να γεννηθεί το μωρό. Ανυπομονούν να μεγαλώσει, να κάνει τα πρώτα του βήματα, να πάει σχολείο. Ανυπομονεί το ίδιο το παιδί να ζήσει τα πάντα, να ρουφήξει όλη τη ζωή που έχει και τον περιτριγυρίζει. Προσμένει τον έρωτα και την ανταμοιβή των κόπων του. Ανυπομονεί να υλοποιήσει τα όνειρά του, να ονομαστεί ανθυποσμηναγός, να πετάξει ελεύθερο σαν γεράκι. Ανυπομονεί να μπει σε αεροπλάνο τζετ και να γευτεί τη χαρά της ταχύτητας. Προσμένει την προαγωγή και να υπηρετεί την πατρίδα και τον κλάδο που τόσο λατρεύει, από τον βαθμό του υποσμηναγού. Για κάποιους όμως και τις οικογένειές τους, το όνειρο τελειώνει εκεί. Ο Βελικάνος Αργύριος ονομάστηκε έφεδρος ανθυποσμηναγός τον Οκτώβριο του 1952. Το όνειρο τελείωσε και για εκείνον, όταν, σαν σήμερα στις 20/2/1954 ο ανθυποσμηναγός κατέπεσε στην Πάρνηθα με το F-84G Thunderjet που πετούσε σε δοκιμαστική πτήση και σκοτώθηκε!
Αιωνία του η Μνήμη!
Όταν η τραγωδία ενώνει τις γενεές…
Σε κάποια γεγονότα, σε κάποιες δράσεις, δεν υπάρχει χάσμα γενεών. Υπάρχουν κάποιες ενέργειες που ενώνουν τις προηγούμενες με τις επόμενες γενιές, και τις σφυρηλατούν σε ένα νέο αμάλγαμα, προορισμένο να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις του αύριο υπηρετώντας τα καθήκοντα του σήμερα απέναντι στις αξίες του χθες. Σαν σήμερα, δύο αεροπόροι, χαρακτηριστικά δείγματα δύο διαφορετικών γενεών αεροπόρων, χωνευμένοι σε έναν νέο τρόπο πτήσης, ξεκίνησαν το αιώνιο ταξίδι τους προς τον αεροπορικό παράδεισο… Συνέχεια
Στρούμπος- Ασανάκης- Φιλιππίδης… Πεσόντες σαν σήμερα πριν 68 χρόνια…
Βόρειος Αφρική. Φεβρουάριος 1944. Έχεις πάει στην Κόλαση και τώρα επιστρέφεις. Δεν ξέρεις πόσες φορές. Ξέρεις ότι αυτή είναι απλά ακόμη μία φορά. Καθώς προχωράς, τινάζεις από πάνω σου τα αποκαΐδια που έχουν κάτσει στη φόρμα πτήσης σου. Νομίζεις πως από δω και πέρα τα πάντα για σένα και το Martin Baltimore σου θα είναι μια βόλτα στο πάρκο. Είσαι άνθρωπος της 31 ΜΕΒ στη δίνη ενός παγκόσμιου πολέμου. Είσαι όμως και αεροπόρος. Κάθε μέρα περιμένεις το αύριο, περιμένεις όμως και το πότε θα έρθει η επόμενη ευκαιρία να ανοίξεις τα φτερά σου με τη Μοίρα σου. Μέχρι να έρθει εκείνη η… μέρα. Μέχρι τη στιγμή που η πίεση της καθημερινότητας γίνεται πιο ασφυκτική απ’ όσο ο άνθρωπος μα όχι ο αεροπόρος, μπορεί να αντέξει. Και γίνεται το μοιραίο. Και γίνεται αυτό που σε στοιχειώνει για πάντα. Αυτό που δεν πρόλαβες να δεις αλλά για μια φευγαλέα στιγμή ένιωσες συθέμελα να σε συγκλονίζει. Σαν σήμερα 15/2, το 1944, η οικογένεια της Αεροπορίας έγινε για άλλη μια φορά φτωχότερη. Σαν σήμερα, τρία αετόπουλα, τέκνα της ίδιας μήτρας κι ας ήταν ο ένας του Στρατού ενώθηκαν τελετουργικά στους αιθέρες της Βορείου Αφρικής, παρέδωσαν τις μεταλλικές πτέρυγές τους και φόρεσαν μια και καλή, τα αιώνια αγγελικά φτερά τους. Αιωνία η Μνήμη του ανθυποσμηναγού Φιλιππίδη Ανδρέα, του υποσμηναγού Ασανάκη Θεοδόσιου και του λοχαγού Στρούμπου Πέτρου. Πεσόντες όλοι, στο βωμό της Πατρίδος, στην πρώτη γραμμή του καθήκοντος.
Αιωνία τους η Μνήμη! ΑΘΑΝΑΤΟΙ!
Επειδή δεν μπορέσαμε να βρούμε φωτογραφία του υποσμηναγού Ασανάκη Θεοδόσιου, η Μνήμη του τιμάται στην παραπάνω σύνθεση με τη μορφή του Αγνώστου Στρατιώτη
Ένας Αθηναίος σύγχρονος Ίκαρος…
Ένας θάνατος είναι πάντα τραγικός και λόγος για θλίψη, πόνο, ακόμη και θρήνο!
Σαν σήμερα, ένα αετόπουλο 21 ετών έμεινε κολλημένο στο γήινο περιβάλλον μας χωρίς καλά- καλά να προλάβει να νιώσει τη χαρά της πτήσης και την αίσθηση ελευθερίας που προσφέρει το Τ-6 Harvard.
Σαν σήμερα 13/2/1958, ο Ίκαρος Λαπατσάνης Ιωάννης ακολούθησε τη Μοίρα του μυθολογικού γιού του Δαιδάλου και μετά το σύντομο ταξίδι προς τον Ουρανό με την 121 Πτέρυγα Εκπαιδεύσεως Αέρος, ξεκίνησε το μακρύ ταξίδι προς τα Ουράνια.
Αιωνία του η Μνήμη! ΑΜΕΣ ΔΕ Γ’ ΕΣΣΟΜΕΘΑ ΠΟΛΛΩ ΚΑΡΡΟΝΕΣ!
Σταυραετός όχι μόνο στο όνομα!
Είναι οι μέρες που ζούμε, μεγάλες. Είναι οι μέρες που ζούμε, σημαντικές. Αλλά είναι οι μέρες που ζούμε και, προβληματικές. Θρηνούμε για την κατάντια της Ελλάδας και την υποταγή της υπερήφανης χώρας μας! Σαν σήμερα όμως, 10/2 του 1941, η Ελλάδα, αυτή η περήφανη χώρα που έδωσε τα πάντα που έχει και κοκορεύεται σήμερα ο δυτικός κόσμος, έδωσε και τον τελευταίο πεσόντα αεροπόρο με Potez, στην υπερήφανη προσπάθειά της να μην υποταχθεί…
Σαν σήμερα, ο Σμηναγός της 13ης Μοίρας Βομβαρδισμού, Σταυραετός Γεώργιος, πέρασε στην Ιστορία. Κατά τη διάρκεια πολεμικής αποστολής αναγνώρισης, το Potez 633 Grec του οποίου ήταν χειριστής, καταρρίφθηκε από σχηματισμό καταδιωκτικών της Ιταλικής Πολεμικής Αεροπορίας και παρ’όλο που εγκατέλειψε, το αλεξίπτωτό του δεν άνοιξε. Είναι ο τελευταίος μεν αεροπόρος Potez αλλά ο πρώτος και μοναδικός πεσών των Potez 633 που ξεκίνησε από την αεροπορία- εισερχόμενος στη Σχολή Αεροπορίας το 1935- και όχι από τον Στρατό Ξηράς, όπως οι προηγούμενοι τρεις.
Ο παρατηρητής του Potez, Βολωνάκης Νικόλαος εγκατέλειψε επιτυχώς το φλεγόμενο αεροσκάφος. Γλίτωσε τη χειραψία με το παγωμένο χέρι του Μαύρου Θεριστή, εκείνη τη φορα…
Σχεδόν 5 μήνες νωρίτερα, ένας Έλληνας, εκφράζοντας και τη διάθεση του κόσμου, είχε πει ΟΧΙ στον Ιταλό πρεσβευτή και στο τελεσίγραφο που του επέδωσε. Σαν σήμερα, 10/2/1941, ένας άλλος Έλληνας, είπε το δικό του ΟΧΙ, στους πρεσβευτές της φασιστικής ισχύος. Σήμερα, που όλοι ψάχνουμε κάποιον ή κάποιους να πουν επιτέλους ένα ηχηρό ΟΧΙ στον συνεχιζόμενο βιασμό της Πατρίδας από εξωγενείς παράγοντες, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για τον πρώτο από μια σειρά πεσόντες που θα έρθουν, δυστυχώς αναπόφευκτα. Πεσόντες σαν τον Σμηναγό Σταυραετό Γεώργιο.
Ο Σμηναγός Σταυραετός Γεώργιος έδωσε εαυτόν υπέρ πατρίδος και κι έπεσε από το ουράνιο σκαλί όπου έστεκε, μόνο για να ανέβει στην επουράνια σκάλα που οδηγεί στην Αθανασία. Σκοτώθηκε στον αέρα, όρθιος και περήφανος. Όπως το μεγαλειώδες αρπακτικό πτηνό με το ίδιο όνομα.
ΑΘΑΝΑΤΟΣ!
Ο τρίτος πεσών αεροπόρος σαν σήμερα 9/2…
Καμιά φορά, οι Άγγελοι, δεν μπορούν να πετάξουν σε απόσταση ο ένας από τον άλλο. Κι αυτό, πολλές φορές, δεν καταλήγει αναίμακτα…
Ο υποσμηναγός Δρακουλάκος Μιχαήλ, γεννήθηκε στον Πύργο Δυρού, το 1938. Πριν συμπληρώσει τα 20 του έτη, εισέρχεται στη Σχολή Αεροπορίας και 3 χρόνια αργότερα, ονομάζεται ανθυποσμηναγός. Τοποθετείται στην 117ΠΜ στην Ανδραβίδα και διακρίνεται για τις πτητικές του επιδόσεις και ικανότητες. Πετάει με το αεροσκάφος που αποτελεί τον κορμό των μαχητικών της ΠΑ. Το μαχητικό που πήρε μαζί του πολλούς νεαρούς συγκεκαλυμμένους αγγέλους, στο αιώνιο ταξίδι προς τον Παράδεισο των Αεροπόρων.
Σαν σήμερα όμως, το 1966, ο υποσμηναγός πλέον, Δρακουλάκος, συγκρούεται σε χαμηλό ύψος με άλλο F-84F. Σαν prequel μίας άλλης εναέριας σύγκρουσης το 1992 η οποία στοίχισε τη ζωή σε έναν άλλον ιπτάμενο θρύλο της ΠΑ… Προλαβαίνει να εκτιναχθεί αλλά λόγω του χαμηλού ύψους, το αλεξίπτωτο δεν ανοίγει. Ο υποσμηναγός πέφτει δίπλα στον διάδρομο του αεροδρομίου της Ανδραβίδας και σκοτώνεται ακαριαία. Ο δρόμος προς τον ουρανό, που σημάδεψε τη ζωή του, σημάδεψε και τον θάνατό του.
Πέντε μέρες νωρίτερα, είχε σκοτωθεί ο γιός του στη Σχολή, χειριστής της 115, ανθυποσμηναγός Σπυρόπουλος Παναγιώτης, με ίδιου τύπου μαχητικό.
Σαν σήμερα, έπεσε ένας ακόμη Λάκωνας άγγελος της ΠΑ. Ο υποσμηναγός Δρακουλάκος Μιχαήλ δεν είναι ο μόνος πεσών της ΠΑ σαν σήμερα. Είναι ο τρίτος και τελευταίος, χρονολογικά, πεσών της ημέρας. Είθε να παραμείνει ο τελευταίος πεσών της ημέρας.
ΑΘΑΝΑΤΟΣ!
Των ερπετών οι κυνηγοί, των αγγέλων οι ιππότες…
Έλληνες, ξυπνήστε! Ξυπνήστε και δείτε τι γίνεται! Κοιτάξτε γύρω σας και πείτε μου, αν μπορείτε, ότι δε βλέπετε την ιστορία να επαναλαμβάνεται! Έχουμε μπει σε πόλεμο. Καιρό τώρα ήμασταν σε πόλεμο αλλά ακήρυχτο και με άλλο κράτος. Και σήμερα ειδικά, πρέπει να το βλέπετε και να θυμάστε. Σήμερα πρέπει όλοι να θυμόμαστε! Γιατί σαν σήμερα 9/2, πριν 72 χρόνια έπεσαν εν ώρα καθήκοντος δύο λεβέντες της 13ης ΜΝΣ…
Σαν σήμερα, το Avro Anson Mk I που πετούσαν ο Σμηναγός Τουμπακάρης Νικόλαος και ο Υποσμηναγός Λινός Παντελής, κατέπεσε στο ανταριασμένο Κρητικό Πέλαγος και βύθισε στην Αιωνιότητα δύο πολεμιστές της Πολεμικής Αεροπορίας. Και γιατί πρέπει λοιπόν, να θυμόμαστε ειδικά σήμερα; Διότι οι δύο αυτοί ιπτάμενοι, εκτελούσαν αποστολή ανθυποβρυχιακής έρευνας. Τα Avro Anson ήταν τα Orion της εποχής εκείνης. Οι πρόγονοι των Albatross. Τα πληρώματά τους εκείνοι που κυνηγούσαν τους σιωπηλούς κυνηγούς της θάλασσας.
Το ίδιο γένος αλλά διαφορετικής ράτσας, σιωπηλούς κυνηγούς που σήμερα τα κανάλια και οι στοές της κοινωνίας, έχουν υπό μηχανική υποστήριξη και εμείς οι υπόλοιποι, επιτρέπουμε να ζουν, να λένε και να παίρνουν αποφάσεις.
Ξυπνήστε Έλληνες! Ο Τουμπακάρης και ο Λινός έδωσαν τη ζωή τους για την Πατρίδα και το μέλλον Αυτής κυνηγώντας ύπουλους εχθρούς. Αθόρυβα ερπετά της θάλασσας που εν καιρώ «ειρήνης» τορπιλίζουν την ευημερία του κόσμου, τη συνύπαρξη των εθνών, τη θρησκευτική κατάνυξη.
Ας κρατήσουμε κάποια άξια πρότυπα στις καρδιές μας. Ας γίνουν αυτοί το παράδειγμά μας. Ας εξουδετερώσουμε κι εμείς τα ερπετά που με τις δίχαλες γλώσσες τους προδίδουν την υπερήφανη χώρα που έδωσε τα πάντα στον δυτικό πολιτισμό και τώρα, αντί να τα ζητούν πίσω, απεμπολούν ό, τι έχει απομείνει!
Σμηναγέ Τουμπακάρη Νικόλαε! Υποσμηναγέ Λινέ Παντελή! Συγκεκαλυμμένοι άγγελοι, ιπτάμενοι ερπετοκτόνοι!
Δε σας ξεχνάμε! Είστε ΑΘΑΝΑΤΟΙ!
ΑΙΕΝ ΥΨΙΚΡΑΤΕΙΝ!
Ο Φλεβαριανός φύλακας άγγελος της Χαλκιδικής…
Φυσά, χαλάει Ο Θεός τον κόσμο. Τα δέντρα λυγάνε υπό την πίεση του ανέμου και η θάλασσα είναι ανταριασμένη. Κάπως έτσι πρέπει να ήταν ο καιρός σαν σήμερα πριν 51 χρόνια, στις 8 Φεβρουαρίου του 1962…
Άγρια και απέραντη ήταν σαν σήμερα η θάλασσα της Χαλκιδικής, όπως ο ουρανός στον οποίο καλπάζουν τα φτερωτά άλογα της Πολεμικής Αεροπορίας. Όμως κάποια πολεμικά άλογα γκρεμίζονται και μαζί τους και οι ιππότες τους. Σαν σήμερα, 8/2/1962 γκρεμίστηκε μαζί με το άτι του, ο ανθυποσμηναγός Καρυώτης Θεμιστοκλής όταν το F-84F της 336ΜΔΒ κατέπεσε στη θάλασσα του Π.Β. Ποτίδαιας!
Αποτελεί μικρή και ίσως κάπως πικρή παρηγοριά για την οικογένεια του, νεοχρισθέντος τότε, ιπτάμενου ιππότη ότι του έμελλε να ενωθεί αιώνια με τη θάλασσα, στην οποία μεγαλούργησε ο Αθηναίος στρατιωτικός και πολιτικός, το όνομα του οποίου, περήφανα έφερε.
Αιωνία του η Μνήμη!
Αθάνατος!
covert angels 