Tag Archives: margaret thatcher

Έφυγε από τη ζωή εκείνος που έδωσε ζωή…

Δύο μέρες μετά τη συμπατριώτισσα και συνωμήλική του, Margaret Thatcher, έφυγε και ο sir Robert Edwards. Ε και; Θα ρωτήσουν πολλοί. Ποιός είναι- ορθότερα, ποιός ήταν- θα ρωτήσουν περισσότεροι. Κι όμως, ο Robert Edwards και οι επιστήμονες υπό αυτόν, έδωσαν ζωή σε περισσότερο κόσμο απ’ όσο αντιστοιχεί στη μισή Ελλάδα και ελπίδα σε ακόμη περισσότερους. Ήταν άλλος ένας συγκεκαλυμμένος άγγελος; Για μένα ήταν. Όπως όμως και πολλοί που αναφέρονται τιμώμενοι σε αυτό το ιστολόγιο, για άλλους ήταν λύκοι με λευκή προβιά…

Ο Robert Edwards ήταν πρωτοπόρος της ιατρικής και συγκεκριμένα, της IVF- in vitro fertilisation, ελληνιστεί, εξωσωματική γονιμοποίηση. Η Luise Brown, το πρώτο παιδί του σωλήνα, γεννημένη το 1978, έχει πει πολλές φορές ότι τον έχει σαν παππού της, μιας και η ύπαρξή της οφείλετο σε εκείνον και την ομάδα του.

Ο ίδιος, ήταν ευλογημένος με πέντε παιδιά και δώδεκα εγγόνια. Η σύζυγός του ήταν εγγονή του μεγάλου πειραματικού χημικού Ernest Rutherford, βραβευμένου με βραβείο Nobel Χημείας, το 1908. Ασχολήθηκε με ένα πολύ μεγάλο ζήτημα της Ιατρικής, αχαρτογράφητο ακόμη και σήμερα σε πολλά σημεία, που δεν τον άγγιζε άμεσα.

Η εξωσωματική γονιμοποίηση έχει χαρίσει μέλλον σε ζευγάρια που είχαν τελματωθεί κι έχει γκρεμίσει τοίχους επιτρέποντας τη διέλευση εκεί που υπήρχαν αδιέξοδα. Ακριβώς εξ αιτίας της σπουδαιότητάς της για όλη την ιατρική κοινότητα, ο Edwards τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής το 2010.

Κι όμως, ακόμη και σε κάτι τόσο όμορφο και ζωοδόχο, υπάρχουν αντιρρήσεις. Υπάρχουν ενστάσεις οι οποίες εστιάζουν ακριβώς στο ποιός έχει το δικαίωμα να γίνεται ζωοποιός. Τα ακραία στοιχεία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, πηγάζοντας όμως από βαθιά αλλά παρηκμασμένη θρησκευτική σκέψη δεν ήθελαν ούτε να συζητήσουν για τεχνητή γονιμοποίηση στον κόσμο τούτο. Οι χαρακτηρισμοί που έχει κατά καιρούς, λάβει η Luise Brown είναι, τουλάχιστον, απόκοσμοι και αναχρονιστικοί. Και έρχονται σε πλήρη και απόλυτη αντίθεση με όσα περί αγάπης και συμφιλίωσης δίδαξε ο Χριστός πολλά χρόνια πριν τη γέννηση του Edwards.

«Όχι, δεν δημιουργώ εγώ ζωή, εγώ απλά της δίνω την ευκαιρία να ζήσει. Η ζωή βρίσκεται μέσα στους γονείς» είχε πει, απαντώντας στον αντίλογο που κάθετί μεγάλο, αναπόφευκτα δημιουργεί. Σε μία χώρα όπως η Ελλάδα, με την κουλτούρα που μας διακρίνει ως λαό, σπάνια θα βρεις άτομα ενάντια στην IVF. Οι περισσότεροι από αυτούς, θα είναι απλά δογματικοί, με ιδιαιτέρως σεισμοπαθή επιχειρήματα, αν υπάρχουν και αυτά. Η κατάσταση αυτή είναι πολύ διαφορετική σε χώρες όπου η εκκλησία έχει πιο ισχυρή επίδραση στις μάζες και κυρίως, πιο απόλυτο και σκοταδιστικό χαρακτήρα.

Ακόμη κι αν κάτι είναι δεδομένο για μας, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι για κάποιους άλλους δεν είναι. Αν ο ήλιος δύει στη Δύση, χρειάστηκε να πεισθεί ολόκληρη Ιερά Εξέταση- και που δεν πείσθηκε τελικά. Αυτό δε σημαίνει ότι ως άλλοι Ιεροεξεταστές θα καίμε στην πυρά κάθε νέο επιστήμονα ή κάθε νέα άποψη. Το κλειδί για την εξέλιξη είναι η συζήτηση και η προσπάθεια αλληλοκατανόησης. Όχι απαραίτητα η επίτευξη αλληλοκατανόησης αλλά η ειλικρινής προσπάθεια προς την κατεύθυνση αυτή.

Το 2010, με επίσημη ανακοίνωσή της, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, καταδίκασε ως σκανδαλώδη, την απονομή του Nobel ιατρικής στον Edwards. Ακόμη κι αν εγώ διαφωνώ με τη θέση της παπικής εκκλησίας, δε μπορώ να αναγνωρίσω ότι υπάρχουν ηθικά ζητήματα σε πολλές ιατρικές και χειρουργικές διαδικασίες και πρέπει να υπάρχει θεσμικό πλαίσιο που να προστατεύει όλους τους εμπλεκόμενους. Δεν πρέπει όμως αυτό να αποτελεί τροχοπέδη στην εξέλιξη που θα μας οδηγήσει μακριά από τη Δαντική Κόλαση και πιο κοντά στη σκάλα προς τον Παράδεισο των Zeppelin…

Σχολιάστε

Filed under Connecting Science, Random thoughts

Γιατί και ο χάλυβας πρέπει να γυρίσει στο χώμα…

Απεβίωσε χθες, σε ηλικία 88 ετών η Margaret Thatcher, γνωστή ως Σιδηρά Κυρία της Βρετανίας. Τη θυμούνται οι περισσότεροι, άνω των τριάντα για μία πολυποικιλία λόγων. Άλλοι για τον πόλεμο στην εσχατιά του Ατλαντικού, άλλοι για τις πρωτοφανούς διάρκειας απεργίες ανθρακορύχων και τον Billy Elliot. Ποιός όμως θυμάται, ποιός της απέδωσε αυτό το προσωνύμιο;

Στις 19 Ιανουαρίου του 1976, κι ενώ ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ακόμη, σε μια ομιλία της είπε «…μία τεράστια χώρα όπως η Ρωσία χωρίς πολλές διεξόδους στη θάλασσα, δε χρειάζεται να δημιουργήσει το πιο ισχυρό πολεμικό ναυτικό για να υπερασπίζεται τα θαλάσσια σύνορά της. Όχι. Οι Ρώσοι εστιάζουν στην παγκόσμια κυριαρχία και τάχιστα αποκτούν τα μέσα για να γίνοουν το πιο ισχυρό έθνος του κόσμου. Οι άνθρωποι του πολιτικού γραφείου του Σοβιέτ, δεν έχουν να ανησυχούν για την άμπωτη της κοινής γνώμης. Βάζουν τα όπλα πάνω από το βούτυρο, ενώ εμείς βάζουμε σχεδόν τα πάντα πάνω από τα όπλα. Ξέρουν ότι είναι υπερδύναμη μόνο κατά μία έννοια- τη στρατιωτική. Κατά τα άλλα είναι μία ανθρωπιστική και οικονομική αποτυχία.»

Ήταν αυτή της η δήλωση που έκανε τον Ερυθρό Αστέρα- την εφημερίδα του Ερυθρού Στρατού- να την χαρακτηρίσει ως Σιδηρά Κυρία- παρατσούκλι που της κόλλησε για πάντα!

Η Thatcher ήταν παραπάνω από συντηρητική. Ο τρόπος σκέψης της εξέφραζε έναν αντικομουνισμό, συνδυασμένο με βρετανική ειρωνεία και σαρκασμό. Ούσα ακόμη στην αντιπολίτευση είχε πει το διαβόητο «είναι δουλειά των Εργατικών που έφεραν τη χώρα σε επίπεδα ύφεσης ρεκόρ εν καιρώ ειρήνης. Έχουν τη συνήθη σοσιαλιστική νόσο- τους έχουν τελειώσει τα λεφτά των άλλων». Απτόητη, δύο χρόνια αργότερα θα πει το, σχεδόν Μακαρθικό, «Δουλειά μου είναι να σταματήσω τη Βρετανία απ’το να γίνει κόκκινη!»

Αυτό δε σημαίνει ότι τα πήγαινε καλά και με τους άλλους συντηρητικούς ηγέτες της Ευρώπης. Ο ίδιος ο Chirac είχε αναρωτηθεί «(…)τι θέλει αυτή η νοικοκυρά; Τα αρχίδια μου σε πιατέλα;» Ποιός μπορεί να ξεχάσει την ατάκα του Mitterrand κατά την οποία, η Thatcher είχε τα μάτια του Stalin και τη φωνή της Monroe. Η κυρία Margaret ήθελε το Ηνωμένο Βασίλειο, Μεγάλη Βρετανία. Και δεν έκρυψε ποτέ, ότι θα κάνει τα πάντα για να περάσει και αυτό, όπως εξάλλου, ό,τι άλλο ήθελε, χωρίς να εξετάζει αν κάτι που θέλει ή θεωρεί σωστό είναι απάνθρωπο ή αν η ίδια γίνεται άτεγκτη.

Δεν είναι σκοπός μου να σας μεταφέρω ούτε τη βιογραφία, ούτε και τον επικήδειο της Βρετανίδας πρωθυπουργού- τρις, μην το ξεχνάμε-. Μία ιστορική σημείωση για το ποιό ήταν το μέσο που της πρωτόδωσε τον χαρακτηρισμό της σιδηράς κυρίας και να κλείσω με μία δήλωσή της που είναι παρμένη εν πολλοίς από τον Αριστοτέλη. Το κατά πόσο η ίδια, ήξερε πόσο μισογύνης ήταν ο Αριστοτέλης, πίστευε τα λεγόμενα αυτά ή κατά πόσο οι πολιτικές που εφάρμοζε ήταν στο ίδιο πνεύμα, τίθεται ανοιχτό προς ευρεία συζήτηση…

«(…)Κάποιοι σοσιαλιστές φέρονται να πιστεύουν ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι αριθμοί σε έναν κρατικό υπολογιστή. Εμείς πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να είναι οντότητες. Είμαστε όλοι άνισοι. Κανένας, δόξα Τω Θεώ, δεν είναι σαν κανέναν άλλο, όσο κι αν οι σοσιαλιστές προσποιούνται για το αντίθετο. Πιστεύουμε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να μην είναι ίσος αλλά για μας, κάθε άνθρωπος είναι εξίσου σημαντικός.»

Καληνύχτα, τροφή για σκέψη

1 σχόλιο

Filed under Strategic thinking, Thoughts