Τον ξέρετε ως τον δακρυσμένο εύζωνα. Εγώ ως Εύζωνα Μ!+0 Ανδρέα (προτίμησα στην παρούσα φάση να διατηρηθεί η ανωνυμία του). Χορεύαμε τις προάλλες παρέα. Βρεθήκαμε στον γάμο ενός συνοδοιπόρου στον ευζωνικό δρόμο που διαβήκαμε. Είχα να τον δω χρόνια. Απ’ όταν απολυθήκαμε θαρρώ. Ο γάμος υπέροχος παρά τις αναποδιές του καιρού. Και ο έγγαμος βιος όμως έτσι είναι οπότε καλή είναι και η προπόνηση… Δε θέλω να σας μιλήσω όμως για τον γάμο. Θέλω να σας μεταφέρω τις σκέψεις μου οι οποίες γεννηθήκαν στο τραπέζι που καθόμουν με τις σειρούλες μου και τις συζύγους, αρραβωνιαστικιές, φιλενάδες τους… Συνέχεια
Category Archives: Random thoughts
Το άγνωστο Δίστομο της 11ης Ιουνίου 1944
Πόσα να γράψεις και να φανούν πολλά για μία θηριωδία; Πόσα; Πώς να δικαιολογήσει κανείς εκμεταλλευόμενος την αποκτήνωση του πολέμου, το φρικιαστικό συναπάντημα αβάπτιστου βρέφους με τον άρχοντα του Άδη; Δεν είναι τόσο το γεγονός ότι εκτέλεσαν αθώους άμαχους πολίτες. Στο μυαλό μου είναι πολύ μεγαλύτερο το έγκλημά τους καθώς αποδόθηκαν σε βαρβαρότητες που μόνο από τουρκικά ή μογγολικά ασκέρια ατάκτων θα μπορούσαν να τις είχαν αντιγράψει. Κι όμως, λόγω των ημερών δε θα σας μιλήσω για τη σφαγή στο Δίστομο. Θα σας μιλήσω για την κατά πολύ λιγότερο γνωστή σφαγή στο Καλάμι…
Το βράδυ της 10ης Ιουνίου, οι Γερμανοί του 1/7 τάγματος SS έφυγαν από το Δίστομο. Γεμάτοι αίματα επέστρεψαν στη Λιβαδειά. Την επόμενη μέρα το πρωί, αφού το προηγούμενο βράδυ είχαν διασκεδάσει όπως συνήθιζαν, κινήθηκαν προς το χωριό Καλάμι, αρκετά κοντά στη Θήβα. Με μαεστρία, απέκλεισαν όλες τις οδικές αρτηρίες από και προς το χωριό. Χωρίς ιδιαίτερο λόγο και χωρίς να προσπαθούν να ξετρυπώσουν αντάρτες, επιδόθηκαν στη συστηματική συγκέντρωση των κατοίκων του χωριού στα γύρω χωράφια. Με πυροβολισμούς στον αέρα, εύκολα εκφόβισαν τους λιγότερο δεκτικούς χωρικούς να τους ακολουθήσουν. Με τους δρόμους ήδη αποκλεισμένους, οι Καλαμιώτες δεν είχαν πού αλλού να πάνε.
Συννεφιασμένος ήταν λένε, ο ουρανός της Βοιωτίας εκείνη τη μέρα. Σα να μην ήθελε η Φύση να δει τι θα εκτυλιχθεί εκεί… Με απότομες, κοφτές κινήσεις οι στρατιώτες των Waffen SS χωρίζουν τους άρρενες από τις γυναίκες και τα κορίτσια. Έχουν κάνει δύο κύκλους γύρω από τους άμαχους. Τότε, ένας από τους άνδρες συνειδητοποιεί τι πρόκειται να γίνει.
Κρακ! Το μεταλλικό μαστίγιο εκείνου του πρώτου του ανυπόμονου MP-40 χτυπά το φυσίγγιο στη θαλάμη. Ακολουθούν εκ του ισχύου τα υπόλοιπα αυτόματα στην πιο ανατριχιαστική και μακάβρια συναυλία. Δεν διαρκεί όμως πολύ. Δε χρειάζεται. Όλα έχουν τελειώσει σε λιγότερο από ένα λεπτό. Πριν καλά- καλά κοπάσουν οι επικρουστήρες των γερμανικών πολυβόλων, 2-3 μοναχικά κλάματα ακούγονται μόνο, και από τις δύο ομάδες. Ο επικεφαλής λοχαγός περνάει ανάμεσα στα πεσμένα κορμιά. Με το πιστόλι του σφραγίζει την μοίρα εκείνων που φαίνονται ακόμη να παλεύουν στο όριο του γκρεμού μεταξύ ζωής και θανάτου.
Κι όμως, δεν μπορούσαν να αρκεστούν στον ομαδικό θάνατο λίγων χωρικών. Στη συνέχεια, σα να μην έφτανε η εκτέλεσή τους, τους πέταξαν σε ένα σπίτι κι έβαλαν φωτιά στο σπίτι με φυσικό αποτέλεσμα, να απανθρακωθούν όλα τα πτώματα.
Έχοντας επιβεβαιώσει το ορθό- για εκείνους- τέλος του έργου τους, μπήκαν στο πλέον έρημο, χωριό και λεηλάτησαν τα πάντα. Ρήμαξαν σπίτια και καταστήματα, πλιατσικλόγησαν από οικογενειακά κειμήλια και κοσμήματα ως τραπεζομάντηλα και ρούχα. Τυριά, λάδι, αλεύρι και καλαμπόκι ήταν επίσης απαραίτητη λεία. Ακόμη και τα ζώα πήραν. Χοίροι και κότες, αρνιά και πρόβατα, όλα φορτώθηκαν στα φορτηγά με προορισμό τη Λιβαδειά.
Ο θλιβερός απολογισμός της ωμής, σύντομης επανάληψης της θηριωδίας της προηγούμενης ημέρας ήταν 24 νεκροί και 2 τραυματίες. Στους νεκρούς περιλαμβάνονται δύο παιδιά 2 ετών και δύο αβάπτιστα μωρά, λίγων μηνών.
Στο λιτό αλλά συγκλονιστικής έμπνευσης Μνημείο που έχει στήσει ο δήμος Λεβαδέων, κοντά στο σημείο όπου εκτυλίχθηκε η τραγωδία του μικρού αυτού χωριού της Βοιωτίας, φαίνονται όλα τα ονόματα αυτών που θυσιάστηκαν σαν σήμερα, πριν από ακριβώς 70 χρόνια.
ΑΠΑΝΤΕΣ ΑΘΑΝΑΤΟΙ!
Filed under Πεσόντες, Random thoughts
Το βαπόρι από τη Σούδα…
Σαν σήμερα, 9 Ιουνίου 1944, πριν από 70 χρόνια, διαπράχθηκε ένα… έγκλημα; Ίσως. Εγκληματικό λάθος; Σίγουρα! Οι γερμανοί είχαν βάλει σαν αμνοερίφια 600 Κρητικούς στο φορτηγό πλοίο Tanais. Οι Άγγλοι με το υποβρύχιο HMS Vivid να περιπολεί στην περιοχή της Σαντορίνης, έστειλαν τέσσερις τορπίλες, οι οποίες έπληξαν το φορτηγό πλοίο. Και μετά, σιγή…
Το φορτηγό πλοίο Tanais, προπολεμικά ιδιοκτησίας Έλληνα εφοπλιστή, είχε επιταχθεί από τους Γερμανούς. Σε αυτό φόρτωσαν όπως- όπως, περίπου 600 ανθρώπους, από όλη την Κρήτη αλλά κυρίως τα Χανιά και το Ρέθυμνο. Προορισμός τους η κεντρική Ευρώπη και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το πλοίο θα τους αποβίβαζε σε κάποιο λιμάνι κι από κει θα συνέχιζαν το μακάβριο ταξίδι με φορτηγά τραίνα.
Η Wehrmacht είχε το ίδιον, για πολλούς και εν πολλοίς κατανοητούς, λόγους, να κρατά μυστικό το «φορτίο» που είχαν τα πλοία της. Οι Βρετανοί υποτίθεται ότι δεν γνώριζαν ότι στο Tanais δεν υπήρχαν πυρομαχικά και πετρέλαιο αλλά μονάχα ανθρώπινες ψυχές. Υποτίθεται…
Το πλοίο αναχώρησε από το λιμάνι της Σούδας την 8η Ιουνίου 1944 στις 20:00. Στις 03:00 είχε βρεθεί ανοιχτά της Σαντορίνης, όπου περιπολούσε το βρετανικό υποβρύχιο HMS Vivid. Η Ανώτατη Διοίκηση του Βασιλικού Ναυτικού είχε δώσει σαφείς και ρητές εντολές να τορπιλίζονται όσα πλοία γερμανικών (και μέχρι τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας και των ιταλικών) νηοπομπών έπεφταν στα περισκόπια των υποβρυχίων της Δύναμης Μεσογείου. Ό,τι έκαναν τα U-boot στον Ατλαντικό θα έκαναν οι βρετανοί στη Μεσόγειο…
Μέσα στη νύχτα και τη φεγγαρολουσμένη θάλασσα, τέσσερις τορπίλες αποχωρίστηκαν από το Vivid. Το Tanais πήγε αύτανδρο. Όλα είχαν τελειώσει σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Από τους 600 περίπου επιβαίνοντες, περίπου 100 ήταν παιδιά και συνολικά, περίπου 260 Κρητικοί Εβραίοι. Οι υπόλοιποι ήταν αντιστασιακοί, αιχμάλωτοι πολέμου (κυρίως Ιταλοί και λίγοι Ρώσοι).
Σαν σήμερα πριν από ακριβώς 70 χρόνια έδωσε τη ζωή της, σε μία κατάσταση στην οποία δεν μπορούσε να προσφέρει κάτι, η αδερφή του παππού μου, η Σταυρούλα (η οποία αντιμετώπιζε κατηγορίες κατασκοπίας υπέρ των Συμμάχων), η Αγγελική και ο θείος ο Μανώλης ο Τωράκης. Ναι, στην Κρήτη είναι δύσκολο να βρεις οικογένεια να μην έχει δώσει κάποιο παιδί της για την Πατρίδα…
Η Πατρίδα, τι έκανε μετά για όλο αυτό το «συμβάν»; Τίποτε… Το αποσιώπησε. Προτίμησε να κάνει το ψάρι και να τηρήσει τη σιγή του… Δεν την έπαιρνε είπαν κάποιοι. Μην μπερδεύεστε. δεν είναι η Πατρίδα εκείνη που δεν την παίρνει. Είναι οι ανθρωπόμορφοι ψεύτες που εξουσιάζουν και κρατούν στα χέρια τους την ισχύ και τις εκδηλώσεις της Πατρίδας εκείνοι τους οποίους δεν παίρνει. Γιατί οι Άγγλοι και οι Γερμανοί έχουν στα χέρια τους τα γραμμάτεια αυτών των δήθεν πατριωτών.
Μην προσβάλλετε την Πατρίδα όπως την προσβάλλουν εκείνοι που δεν τιμούν τόσο τους ηρωικά πεσόντες, όσο και τις αδικοχαμένες ψυχές ενός Πολέμου που δυστυχώς δε μας δίδαξε όσα θα έπρεπε.
Ας πάψουμε πλέον τις απαγγελίες κατηγορίας σαν άλλες τορπίλες από το Vivid. Ας κάνουμε κάτι για να τιμήσουμε τους αδικοχαμένους νεκρούς μας. Αυτές τις ψυχές που περιμένουν κάποιου είδους δικαίωση. Γιατί ειλικρινά, όσο κι αν με θυμώνει που το λέω/ γράφω, πιστεύω ακράδαντα ότι είναι αλήθεια: Αν στο πλοίο δεν υπήρχαν Εβραίοι, τίποτα από όσα σας περιέγραψα παραπάνω δε θα είχε γίνει γνωστό…
ΑΘΑΝΑΤΟΙ!
Filed under Πεσόντες, Random thoughts
Παρόντες στο προσκλητήριο ανθρωπιάς κι αλληλεγγύης
Απόψε θέλω απλά να μοιραστώ μαζί σας μία σκέψη, ένα αίσθημα…
Θέλω από καρδιάς να ευχαριστήσω όλους τους Ευζώνους οι οποίοι κλήθηκαν και ανταποκρίθηκαν στο προσκλητήριο της ανθρωπιάς και της καλοσύνης.
Δεν το είπα σε όλους εσας τους Εύζωνες εκεί έξω διότι δεν προβλεπόταν να το πω σε πολλούς. Μόνο κάποιοι- τους οποίους μας χαρακτηρίζει ένα ακόμη γνώρισμα,ήσσονος σημασίας αλλά σε αυτήν την περίπτωση, καθοριστικό- έπρεπε να το μάθουν.
Από εκείνους, σχεδόν όλοι ανταποκρίθηκαν-όπως ήμουν σίγουρος ότι θα έκαναν. Γιατί ο Εύζων δεν είναι κάτι παροδικό. Δυστυχώς για κάποιους που θέλουν να πιστεύουν το αντίθετο, όταν μπει μέσα σου και βρει πρόσφορο έδαφος ο σπόρος της Φρουράς και του καθήκοντος, το δέντρο που μεγαλώνει μέσα σου, μόνο να φουντώσει μπορεί. Η Φρουρά είναι ιδέα και ο Εύζων τρόπος ζωής. Και ο Εύζων, μέσα από το χαλύβδινο κορμί το οποίο- έχουμε πει κι άλλες φορές από αυτό εδώ το βήμα ότι- κατεργάζεται και ισχυροποιείται στη Φρουρά, έχει μια καρδιά, που καίει ανθρώπινα.
Όταν στέκεις ακίνητος και ευζωνικά ακλόνητος τιμώντας τους ιερούς νεκρούς ή τον θεσμό της δημοκρατίας, υπηρετείς και στο να εξυψώνεις το ηθικό του μέσου πολίτη που περνά, σε βλέπει και σε καμαρώνει. Όταν παύει ο σωματικός σου υπηρεσιακός δεσμός με τη Φρουρά, πρέπει, τηρώντας τις πατρογονικές επιταγές, να βρεις άλλους τρόπους να εξυψώνεις την πίστη του μέσου πολίτη στον συνάνθρωπο και κατ’ επέκταση, στον τόπο τούτο.
Αυτό κάνατε όλοι εσείς, η διμοιρία των εκλεκτών φίλων και αδελφών εν ανάγκη που ανταποκρίθηκε στο προσκλητήριο της ανθρώπινης επαφής. Προσφέρατε ανακούφιση και βοήθεια σε έναν συνεύζωνα αλλά πάνω απ’ όλα συνάνθρωπο, αποδεικνύοντας περίτρανα ότι ο Εύζων κουβαλάει μέσα του την ελπίδα. Κι εφόσον ο Εύζων δεν πεθαίνει, ούτε η ελπίδα μπορεί να σβήσει!
Το ευχαριστώ είναι λίγο αλλά ειλικρινές και από καρδιάς!
Filed under Φρουρά, Random thoughts, Thoughts
«…Νομίζατε ότι δε θα το καταλάβω;;;»
Θυμήθηκα τον καθηγητή που είχαμε στα εργαστήρια οπτικής.
1ο έτος, 2ο εξάμηνο. Εργαστήρια οπτικής, με επιβλέποντα τον δρ. Μουστάκα Αντώνιο, καλή του ώρα όπου κι αν βρίσκεται. Ήταν εκείνος που θέλοντας να μας εφιστήσει την προσοχή σε θεματα ασφαλείας εργαστηρίου, μας είχε πει ότι «οι ακτίνες laser έχουν το κακό συνήθειο να πηγαίνουν στα μάτια. Γι’αυτό και μία δέσμη laser τη βλέπεις μόνο δύο φορές…. Μία με το ένα μάτι και μία με το άλλο!!!»
Filed under Connecting Science, Random thoughts, Thoughts
Ο μαραθώνιος της καρδιάς…
Έτρεξα φέτος για δεύτερη χρονιά στα 10 χιλιόμετρα του Κλασικού Μαραθωνίου Αθηνών με την ομάδα της Φρουράς. Άλλη μια συμμετοχή έχω στα 5 του ημιμαραθωνίου και ευελπιστώ το 2014 να έχω συμπληρώσει τα χιλιόμετρα ενός πλήρους μαραθωνίου, πριν ξεκινήσω για να συμμετάσχω σε αυτήν καθ αυτήν την κλασική διαδρομή…
Έχοντας ξεμείνει από δυνάμεις προς το τέλος της διαδρομής, προσπαθείς να βρεις εκείνο το ρημάδι που λέγεται τελευταίο ίχνος αντοχών για να κάνεις περήφανους όλους εκείνους που με τον έναν τρόπο ή τον άλλο, στηρίζονται σε σένα. Η πιο καλή λύση, είναι συνήθως κάποιος με τον οποίο θα τρέξετε δίπλα- δίπλα.
Την πρώτη φορά, βρήκα έναν συνεύζωνα με τον οποίο τρέξαμε μαζί τα τελευταία περίπου 2 χιλιόμετρα. Είπαμε να ανοίξουμε σε σπριντ στα τελευταία μέτρα από το Προεδρικό Μέγαρο και μέχρι το Καλλιμάρμαρο. Δε θα μπορούσα να το είχα κάνει αν δεν ήταν εκείνος εκεί μαζί μου. Κι όμως… Εκείνος σταμάτησε το σπριντ και καθώς με την άκρη του ματιού μου τον έβλεπα να μένει πίσω, τον άκουγα να μου φωνάζει να συνεχίσω. Και έδινα καύσιμο στον ανθρωπολέβητα, κι ένιωθα τα πόδια μου πιστόνια πάνω στην άσφαλτο μέχρι τον τερματισμό. Τον περίμενα στο τέρμα και τον ευχαρίστησα. Η πιο θερμή χειραψία μεταξύ «αγνώστων»- ορθότερα, μεταξύ Φρουρών «αγνώστων».
Λίγους μήνες μετά, στα 5 χιλιόμετρα του ημιμαραθωνίου, βρήκα έναν άλλον συνεύζωνα ο οποίος φαινόταν κι εκείνος να ξεμένει από καύσιμα. Κόλλησα δίπλα του. Δεν τον άφησα να μείνει πίσω. Ο τερματισμός μας έφερνε μπροστά από το Μνημείο. Δεν μπορούσαμε να πάμε περπατώντας εκεί. Τι θα έλεγε ο Άγνωστος; Λίγα ακόμη μέτρα. Στην ευθεία του Ζαππείου. Λίγο πιο κάτω από τα 30 λεπτά. Πάμε να προλάβουμε του λέω και ανοίγουμε τις μανέτες μας. Εγώ όμως μένω πίσω. Σαν ένας τεράστιος και συνάμα αόρατος γίγαντας να με τραβάει πίσω. «Φύγε! Φύγε!» του φωνάζω κι εκείνος προχωράει μπροστά! Περνάει τη γραμμή του τερματισμού οριακά κάτω από το άτυπο όριο των 30 λεπτών που είχαμε θέσει και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα- κι εγώ κάτω από το χρονικό μας όριο- περνώ κι εγώ τη γραμμή. Μου προτείνει το χέρι, του το δίνω ευχαρίστως κι εκείνος με αγκαλιάζει και μου λέει με τη χαρακτηριστική ελικρίνεια που αντηχεί σε κάθε πρόταση που έχει στερέψει από οξυγόνο «Για σένα το ‘κανα! Εσύ με έκανες να τρέξω! Σε ευχαριστώ κομάντο!»
Πέρασαν λίγοι μήνες και στα χέρια μου έπεσε η φωτογραφία ενός πεζοναύτη των USMC, ο οποίος έτρεχε μαζί με ένα αγοράκι, μαθητή δημοτικού ο οποίος είχε μείνει πίσω. Και οι δύο έτρεχαν στον φιλανθρωπικό αγώνα 10 χλμ της πόλης στην οποία ζει ο μαθητής και είναι σταθμευμένη και η μονάδα του εν λόγω Πεζοναύτη. Κάθε ομάδα συγκέντρωνε χρήματα για διαφορετικό φιλανθρωπικό σκοπό. Η ομάδα των Πεζοναυτών έτρεχε με πλήρη φόρτο, προκειμένου να συγκεντρώσουν χρήματα για να ενισχύσουν έναν συνάδελφο ανάπηρο πολέμου και την οικογένεια ενός άλλου που έπεσε εν ώρα καθήκοντος. Το αγοράκι είχε μείνει πίσω από την υπόλοιπη τάξη του και ζήτησε από τον νεαρό πεζοναύτη να μείνει μαζί του να τρέξουν παρέα. Ο πεζοναύτης είπε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να πράξει αλλιώς. Είναι γνωστό ότι δεν αφήνουν ποτέ κανέναν πίσω. Αλλά πιο σημαντικό ακόμη, για μένα, τι εικόνα δημιουργήθηκε στο μυαλό αυτού του παιδιού για τον πεζοναύτη και το εκτόπισμά του…
Και ήρθε ο Νοέμβριος τον οποίο περιμέναμε από πέρυσι. Πιο εύκολη η φετινή διαδρομή, πιο δύσκολος όμως ο αγώνας γιατί δεν είχαμε κάνει παρά ελάχιστη προετοιμασία. Ήμασταν που ήμασταν, βαρύναμε και λίγο παραπάνω, τέλος πάντων τα καταφέραμε. Κάπου στο 6ο προς 7ο χιλιόμετρο ήταν που ενσωματώθηκα στο παρεάκι δύο αδελφών εν όπλοις. Και τρέχαμε μαζί, ο ένας δίπλα στον άλλο, σε έναν πυκνό ζυγό. Επειδή τους παρότρυνα, δεν μπορούσα να φανώ ότι σταματώ εγώ, κι έτσι παρέμενα υποχρεωμένος να συνεχίσω. Παρομοίως κι εκείνοι. Φτάσαμε μέχρι λίγο πριν το τέλος. Εκεί κάπου μετά το Προεδρικό Μέγαρο είπαμε ότι πρέπει να ανοίξουμε. Και ο ένας από μας άνοιξε τον ρυθμό και τον διατήρησε. Οι άλλοι δύο γυρίσαμε στον πρηγουμένως διατηρηθέντα ρυθμό. Όμως τερματίσαμε και σε αξιοπρεπή χρόνο.
Καταφέραμε να κάνουμε καλύτερο χρόνο από πολλούς. Χειρότερο από επίσης πολλούς αλλά τα βάλαμε με τον ευατό μας και βγήκαμε από πάνω. Φεύγοντας από το Παναθηναϊκό Στάδιο με το βαρύτιμο μάρμαρο πάνω στο οποίο έχουν πατήσει γενιές και γενιές αθλητών και πρωταθλητών, χαθήκαμε μέσ’ στον κόσμο- δεν είναι και δύσκολο-. Βρεθήκαμε ξανά τυχαία στην Βασιλίσσης Σοφίας και άκουσα τον έναν να φωνάζει «Γειά σου άρχοντα! Γειά σου εμψυχωτή μου!»! Μου αρκούσαν αυτές οι κουβέντες. Δεν ήθελα κάτι άλλο εκείνη τη στιγμή.
Είναι αναμφίβολα, πολύ σημαντικό να ξεπερνάς τον εαυτό σου όταν κάνεις κάτι. Μήπως όμως τελικά, όταν βοηθάς και κάποιον άλλον να ξεπεράσει τον εαυτό του αντί απλά να τον προσπερνάς, ξεπερνώντας δηλαδή τον εγωισμό και τις μικρότητες του αδύναμου εαυτού σου, χαλυβδώνεσαι προκειμένου να συνεχίσεις την όποια ανηφόρα εσύ έχεις επιλέξει;
Τον Μάρτιο στον ημιμαραθώνιο θα έχω καλύτερο στατιστικό δείγμα. Θα σας πω τότε την απάντηση. Εκεί όμως θα έχω κι έναν… μικρότερο λόγο για να ξεπεράσω τον εαυτό μου…
Filed under Φρουρά, Random thoughts
Η Χρυσή Αυγή του Αρκτουρου
Απόψε θα είμαι σύντομος γιατί νομίζω δε χρειάζονται πολλά λόγια.
Ο Αρκτουρός επέστρεψε τη δωρέα των 5000€ που είχε κάνει η Χ.Α. Και πολύ καλά έκανε για μένα!
Είπε ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής ότι «…οι Λύκοι και οι Αρκούδες απέκτησαν πολιτικές πεποιθήσεις…»
Αυτό και μόνο, δείχνει πόσο για τα μάτια του κόσμου και πόσο δημαγωγοί επεχείρησαν να κάνουν το κόμμα τους τα κεφάλια της Χρυσής Αυγής. Δείχνει- κατ’ εμέ πάντα- πως αν «τους καθόταν» αυτή η κίνηση, θα την εκμεταλλεύονταν πολιτικά με τον πιο φαμφαρώδη τρόπο! Από πότε μία παράταξη που δε νοιάζεται για το περιβάλλον και τους ανθρώπους που το αποτελούν, νοιάζεται για τους λύκους και τις αρκούδες; Άσχετα αν έχουν πολιτικές πεποιθήσεις ή όχι.
Ο Αρκτουρός επέστρεψε τη δωρέα των 5000€ που είχε κάνει η Χ.Α. Και πολύ καλά έκανε για μένα! Όπως θα έπρεπε να επιστρέφει ΚΑΘΕ δωρεά από ΚΑΘΕ κόμμα, ανεξαρτήτως χρωματικής τοποθέτησης ή ποσού! Γιατί τα κόμματα, ανεξαρτήτως χρώματος, έχουν αρκετά ζώα στις τάξεις τους ώστε να προλαβαίνουν να ασχοληθούν με τα πραγματικά νοήμονα ζώα που έχουν ανάγκη.
Αλήθεια όμως, αν τη δωρεά την έκανε το ΚΚΕ θα την επέστρεφε; Αυτό το ερώτημα βέβαια, θα μείνει καιρό αναπάντητο γιατί οι αρκούδες και οι λύκοι δεν κάνουν απεργίες και παράνομες καταλήψεις χώρων εργασίας ώστε να τους βοηθήσει το ΚΚΕ και το εκτελεστικό του όργανο που ακούει στο όνομα ΠΑΜΕ.
Καληνύχτα και ακόμη μία φορά θα σας προτρέψω, είτε συμφωνείτε, είτε διαφωνείτε μαζί μου να… use your head. Για μένα, αυτό είναι πρόοδος, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων.
Filed under Random thoughts, Thoughts
Ευζωνικό ήθος
Σε καιρούς χαλεπούς, καιρούς πολέμου ή αβεβαιότητος, υπάρχει ένα ιδιαίτερο είδος πολεμιστή, πάντα άγρυπνο και έτοιμο να αποκριθεί στο προσκλητήριο της Πατρίδος. Ένας κοινός άνδρας με ένα ιδιαίτερο πάθος για επιτυχία. Σφυρηλατημένος από τις δυσκολίες, στέκει ακλόνητος δίπλα σε κάθε ιστορικό πολεμιστή για να υπηρετήσει κι εκείνος την Πατρίδα του, τους συνανθρώπους του και να προστατεύσει όλα τα κεκτημένα για τα οποία ήδη απεβίωσαν γενιές και γενιές θαρραλέων Πολεμιστών.
Είναι ο Εύζων.
Το φάριο και το τσαρούχι μου είναι σύμβολα τιμής και βαριάς κληρονομιάς. Κληροδοτήματα των πολεμιστών που έπεσαν πριν από εμένα. Λίγο ή πολύ, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι ενσαρκώνει την πίστη εκείνων που ορκίστηκα να υπερασπίζομαι και εκείνων που το μυαλό μου θεωρεί αυτονόητο ότι θα προστατεύσω.
Φορώντας το γαλάζιο μπερέ, αποδέχομαι την ευζωνική μου ευθύνη και τον τρόπο ζωής που φέρει μετ’ αυτής. Είναι ευθύνη αλλά ταυτόχρονα προνόμιο και ευτυχείς είναι εκείνοι που το έχουν καταλάβει. Είναι προνόμιο που το διεκδικώ και κατακτώ καθημερινά. Ακούραστα αλλά με κόπο. Με κόπο και ιδρώτα. Και αν οι συνθήκες ή οι συγκυρίες το απαιτήσουν, με ιδρώτα και αίμα.
Η προσήλωσή μου στην Πατρίδα και τους Ευζώνους μου είναι πέρα από την όποια αμφισβήτηση. Κανείς δεν δύναται να έχει άποψη και δεν μπορώ να επιτρέψω στον εαυτό μου να δώσω σε κανέναν το περιθώριο να έχει άποψη. Άνδρες γενναίοι έχουν πολεμήσει και πεθάνει χτίζοντας την περήφανη παράδοση και την επίφοβη φήμη που καλούμαι να κρατήσω στο ύψος τους.
Με προίκισε η Φύση με σωματικά και πνευματικά προσόντα όχι μόνο για να τα επιδεικνύω περήφανα. Πολύ περισσότερο, για να υπηρετώ ταπεινά τους συμπατριώτες μου, ειδικά αν δεν μπορούν να υπερασπιστούν οι ίδιοι τους εαυτούς τους. Είτε μου είναι γνωστοί είτε άγνωστοι, σαν ο καθένας τους να ήταν ο Άγνωστος Στρατιώτης. Αυτό είναι που περιμένει η Πατρίδα μου από μένα.
Δε χρειάζεται εγώ ο ίδιος να διαφημίζω την προσφορά μου. Διαφημίζεται από μόνη της μέσα από την υπηρεσία μου. Δεν επιζητώ αναγνώριση για την υπηρεσία μου. Η ανταμοιβή μου είναι που μπορώ να φορώ τον ντουλαμά μου και τη φέρμελή μου. Οικειοθελώς αποδέχομαι τους εγγενείς κινδύνους της υπηρεσίας μου και θέτω τη Φρουρά τη Σημαία, το Μνημείο και τους θεσμούς της Πατρίδας, πάνω από εμένα και την ασφάλειά μου.
Η ικανότητά μου να ελέγχω τα αισθήματα, τα συναισθήματα και τις κινήσεις μου, με κάνει να διαφέρω από όλους τους υπόλοιπους στην κοινωνία γύρω μου. Και αυτό αντικατοπτρίζει έναν χαλύβδινο χαρακτήρα μέσα από ένα σιδηρό κορμί. Χωρίς χαρακτήρα δεν μπορεί ο Εύζων να υπάρξει. Είναι απλά ένα φθαρτό από τον χρόνο κορμί. Το ευζωνικό μου ήθος είναι αυτό που μένει από μένα για τις επόμενες γενιές. Ο λόγος μου είναι συμβόλαιο και είναι δεσμευτικός.
Μαθαίνω να διοικούμαι προτού μάθω να διοικώ. Ότι θα μου δοθούν εντολές να εκτελέσω είναι κάτι που αναμένω. Δε μου φαίνεται παράλογο. Παράλογο θα είναι να υπάρχει ασυνέχεια διοικήσεως και να μη βγω μπροστά, να μην οδηγήσω εγώ τους συμπολεμιστές μου στην επίτευξη του στόχου. Οδηγώ και δείχνω στους άλλους πώς να με ακολουθήσουν. Είμαι παράδειγμα.
Δεν παραιτούμαι. Δεν εγκαταλείπω. Ταλαντώνομαι αλλά δεν κάνω πίσω βήμα. Αν πέσω, θα σηκωθώ ξανά. Κάθε φορά. Θα συγκεντρώσω κάθε ικμάδα ενέργειας ώστε να προστατεύσω τους συμπολεμιστές μου Εύζωνες και να ολοκληρώσουμε την αποστολή μας, όπου και όποτε κληθούμε επ’ αυτού.
Απαιτώ πειθαρχία. Απαιτώ και πρωτοβουλία. Η επιτυχία ή η αποτυχία της αποστολής μου εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από μένα. Όλα γίνονται στην εντέλεια αλλιώς δεν το δέχομαι. Εγώ έχω την ευθύνη αν κάτι πάει στραβά. Εγώ είμαι υπεύθυνος αν δεν βγει σωστά. Γιατί πάντα θα μπορούσα να είχα κάνει κάτι άλλο που να προβλέψω ή να διαγνώσω το λάθος. Η προσοχή μου στη λεπτομέρεια, ο αέναος αγώνας με τον εφησυχασμό. Η εκπαίδευσή μου δεν είναι ποτέ ολοκληρωμένη και τελειωμένη.
Στις χειρότερες των περιπτώσεων, η ιστορία και η παράδοση των Ευζώνων και το δέσιμο με τους συνεύζωνές μου ισχυροποιεί τη θέλησή μου.
Δε θα δεχθώ την αποτυχία. Ακόμη και στο χώμα θα είμαι όρθιος.
Θα είμαι ο Εύζων.
Filed under Φρουρά, Random thoughts
Ω Ελλάς ηρώων χώρα, τι γαϊδάρους βγάνεις τώρα…
Πλησιάζει μία ημερομηνία ντροπή για την Εθνική αντίσταση. Μία ημερομηνία για την οποία, όλος ο κόσμος που είχε εναντιωθεί στους Ναζί, θα ήθελε να ξεχάσει. Θελήσαμε, μία ομάδα ανθρώπων με ένα ιδιαίτερο κοινό βίωμα και που τιμούν την Εθνική Μνήμη και δεν ξεχνούν την προσφορά ενός μεγάλου Έλληνα, να τιμήσουμε τον συνταγματάρχη Δημήτριο Ψαρρό. Αυτό που είδαμε, ήταν το ενδεχόμενο που συζητούσαμε. Όταν βρεθήκαμε, απλά δε θέλαμε να το πιστέψουμε.
Είχε καθοριστεί το ραντεβού. Σημείο συνάντησης, Πατησίων και Αλεξάνδρας. «Πού ρε συ; Εκεί στα ΚΤΕΛ;» «Ναι ρε, εκεί, στα ΚΤΕΛ.» Ώρα, 12:00. Η τελευταία Κυριακή, πριν την επέτειο του θανάτου του συνταγματάρχου Δημητρίου Ψαρρού, διοικητή του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων, του στρατιωτικού σκέλους, της αντιστασιακής οργάνωσης ΕΚΚΑ. Πήγαμε ως εκεί, με σκοπό να αποτίσουμε φόρο τιμής σε έναν γνήσιο Έλληνα αγωνιστή, αξιωματικό Ευζώνων και διοικητή ένοπλου αντιστασιακού κινήματος, κατά του Γερμανού υπερόπτη κατακτητή. Με τα προτερήματα και τα ελαττώματά του. Ανθρώπινο αλλά και αληθινό.
Φτάνοντας στο προκαθορισμένο σημείο συνάντησης, νιώσαμε απανωτά εγκεφαλικά να συναγωνίζονται τα εμφράγματα για το ποιό θα μας χτυπήσει πρώτο…
Η προτομή του συνταγματάρχη δεν υπήρχε στη μαρμάρινη βάση της!
Οι βρισιές και οι κατάρες που ήρθαν στα χείλη εκείνη τη στιγμή, απλά δεν μπορούν να γραφτούν με πληκτρολόγιο χωρίς ο υπολογιστής να κολλήσει… κάτι!
Θυμηθήκαμε, με τη συνδρομή ενός πολύ καλού φίλου, ότι πριν κάτι χρόνια, είχαν κλέψει την προτομή του Τσιγάντε. Στη φωτογραφία που ακολουθεί, φαίνεται αριστερά, η μαρμάρινη στήλη στην οποία βρισκόταν η προτομή του Ψαρρού και στο βάθος (στην ίδια ευθεία με την κυρία που περιμένει στη νησίδα να περάσει τον δρόμο) η, μαρμάρινη πλέον, προτομή του Τσιγάντε.
Μία μικρή παρατήρηση του χώρου εκείνη τη στιγμή, κατέδειξε το πόσο παραμελημένο είναι το σημείο εκείνο στο φανάρι.
Μία εικόνα αντάξια της πόλωσης που έχουμε, όλοι μας, επιτρέψει στην Ελλάδα να υπάρχει, ανεξάρτητα του πού είναι τώρα η προτομή του Ψαρρού. Διότι δεν νομίζω να γινόταν κάτι τέτοιο με την προτομή του Βελουχιώτη ή του Ζέρβα και να μην κινούνταν οι Αρχές, ακριβώς εξ αιτίας των πιέσεων που θα δέχονταν από τις αντίστοιχες παρατάξεις!
Και φυσικά, καθ ότι φανάρι, είχαμε στο σημείο και τον κουβά με νερό πιο παλιό κι από καλό κρασί, βασικό εξοπλισμό κάθε παρόδιου καθαριστή αλεξινέμιων…
Φυσικά, δε θα μπορούσαν να λείπουν τα ακαταλαβίστικα γκράφιτι αυτών που δε νοιάζονται για το τι ήταν και τι είναι εκεί που στέκονται και γράφουν (διότι για σκέφτονται και γράφουν, δεν τους έχω ικανούς)…
Και εγείρονται πολλά ερωτήματα που απαιτούν άμεση απάντηση από τους υπεύθυνους.
Πρώτο και βασικότερο, πότε απομακρύνθηκε η προτομή του συνταγματάρχη;
Δεν είδε κανείς, τίποτα; Έλεος δηλαδή, δίπλα στα ΚΤΕΛ και απέναντι από τη ΓΣΕΕ είναι το φανάρι.
Αν είναι φρέσκο το περιστατικό, ποιός ειδοποιήθηκε και ποιός κινητοποιήθηκε μήπως και βρεθεί η προτομή. Το παράδειγμα της κλεμμένης προτομής του σμηναγού Ηλιάκη η οποία τελικά βρέθηκε και μάλιστα στο χωριό μου, είναι ακόμη πολύ πρόσφατο.
Αν έχει κλαπεί εδώ και καιρό, όπως η προτομή του παμμέγιστου Τσιγάντε, γιατί η ζημιά δεν έχει αποκατασταθεί; Ποιός πρέπει να το κυνηγήσει και γιατί ως τώρα δεν το έχει πράξει; Χρειάζεται υποκίνηση από κάποιον φορέα; Από κάποια ομάδα; Σίγουρα οι ομάδες και οι σύλλογοι βετεράνων και αντιστασιακών, θα το γνώριζαν αν είχε γίνει προ καιρού και θα είχαν κινηθεί ανάλογα.
Το γιατί απομακρύνθηκε, είναι σχεδόν προφανές, καθ ότι η προτομή ήταν μεταλλική- μπρούτζινη ή ορειχάλκινη (μη βιαστεί κανείς, δεν πρόκειται για το ίδιο κράμα μετάλλου). Δε θα μπω σε τριπάκια του τύπου προβοκάτσια, αναρχικοί κουκουλοφόροι κλπ. Το μέταλλο είναι μέταλλο και ως τέτοιο, πάντα μπορεί να πουληθεί. Να πουληθεί, όπως πουλάει ο Χορν την ψυχή του στον Διάβολο. Να πουληθεί από ανιστόρητους, ανεγκέφαλους, απαίδευτους μικρόψυχους γαϊδάρους που μόνο το εύκολο χρήμα έχουν στο μυαλό.
Όμως, το τελευταίο ερώτημα που γεννάται είναι και το πιο σοβαρό από όλα. Ποιοί είναι χειρότεροι; Εκείνοι που έκλεψαν την προτομή για να πουλήσουν το μέταλλο ή εκείνοι που αφ ενός το επέτρεψαν, αφ ετέρου δεν έκαναν τίποτα για να αποκατασταθεί η ζημιά; Μάλλον υπάρχει μία μερίδα κόσμου στον Δήμο και παραπάνω, που απλά πιστεύει ότι θα περνούσε απαρατήρητη η απουσία της προτομής. Διότι όπως προείπαμε, αν ήταν του Ζέρβα ή του Βελουχιώτη, θα έπεφτε τέτοιο κράξιμο και τέτοια ντομάτα που θα τους έπνιγαν! Απλά δε θα υπήρχε κανείς να ενδιαφερθεί…
Κι όμως, εμείς οι λίγοι, πάντα οι λίγοι, αφού κοιταχτήκαμε, χωρίς να πούμε κάτι, μαζέψαμε τις πληγωμένες μας εθνικές καρδιές και παραταχθήκαμε στον λιγοστό χώρο στο πεζοδρόμιο δίπλα στο φανάρι. Δεν είχε νόημα να πούμε κάτι. Δεν υπήρχε χώρος για άλλα λόγια. Δεν υπήρχε νόημα. Ξέραμε ότι απλά, σε ένδειξη αντίστασης προς τις συνθήκες στις οποίες πάνε κάποιοι να μας υποχρεώσουν να ζούμε, εμείς πρέπει να αντισταθούμε. Πήγαμε για κάποιον λόγο, για έναν σκοπό και έπρεπε να περατώσουμε την «αποστολή» μας.
ΔΙΑΒΟΛΟΙ, ΠΡΟΣΟ-ΧΗ!
Κινήθηκα μπροστά, και άφησα το λιτό στεφάνι με τους, κρυμένους στην επιλογή των λουλουδιών, συμβολισμούς να ακουμπήσει στη μαρμάρινη στήλη, κρύβοντας τα παράταιρα graffiti. Επέστρεψα στη θέση μου, στο κέντρο του μονού ζυγού.
ΔΙΑΒΟΛΟΙ, ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ!
Και μετά από ένα λεπτό απόλυτης ακινησίας, ο Εθνικός Ύμνος από τα χείλη όλων μας, έκανε περαστικούς να σταματούν και να κοιτούν, οδηγούς και μοτοσυκλετιστές να παρατηρούν. Κάποιοι, σιγά- σιγά, μαθαίνουν ότι υπάρχουν ορισμένοι που τιμούν τους ήρωές μας, όχι μόνο στα λόγια όπως οι πολιτικάντηδες του τόπου τούτου αλλά και στα έργα. Και το τελευταίο σημείο το εννοούμε!
Και στα έργα!
Το Ασκέρι των Διαβόλων είναι εδώ και δε σκοπεύει να λακίσει…
Filed under Πεσόντες, Φρουρά, Random thoughts
Έφυγε από τη ζωή εκείνος που έδωσε ζωή…
Δύο μέρες μετά τη συμπατριώτισσα και συνωμήλική του, Margaret Thatcher, έφυγε και ο sir Robert Edwards. Ε και; Θα ρωτήσουν πολλοί. Ποιός είναι- ορθότερα, ποιός ήταν- θα ρωτήσουν περισσότεροι. Κι όμως, ο Robert Edwards και οι επιστήμονες υπό αυτόν, έδωσαν ζωή σε περισσότερο κόσμο απ’ όσο αντιστοιχεί στη μισή Ελλάδα και ελπίδα σε ακόμη περισσότερους. Ήταν άλλος ένας συγκεκαλυμμένος άγγελος; Για μένα ήταν. Όπως όμως και πολλοί που αναφέρονται τιμώμενοι σε αυτό το ιστολόγιο, για άλλους ήταν λύκοι με λευκή προβιά…
Ο Robert Edwards ήταν πρωτοπόρος της ιατρικής και συγκεκριμένα, της IVF- in vitro fertilisation, ελληνιστεί, εξωσωματική γονιμοποίηση. Η Luise Brown, το πρώτο παιδί του σωλήνα, γεννημένη το 1978, έχει πει πολλές φορές ότι τον έχει σαν παππού της, μιας και η ύπαρξή της οφείλετο σε εκείνον και την ομάδα του.
Ο ίδιος, ήταν ευλογημένος με πέντε παιδιά και δώδεκα εγγόνια. Η σύζυγός του ήταν εγγονή του μεγάλου πειραματικού χημικού Ernest Rutherford, βραβευμένου με βραβείο Nobel Χημείας, το 1908. Ασχολήθηκε με ένα πολύ μεγάλο ζήτημα της Ιατρικής, αχαρτογράφητο ακόμη και σήμερα σε πολλά σημεία, που δεν τον άγγιζε άμεσα.
Η εξωσωματική γονιμοποίηση έχει χαρίσει μέλλον σε ζευγάρια που είχαν τελματωθεί κι έχει γκρεμίσει τοίχους επιτρέποντας τη διέλευση εκεί που υπήρχαν αδιέξοδα. Ακριβώς εξ αιτίας της σπουδαιότητάς της για όλη την ιατρική κοινότητα, ο Edwards τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής το 2010.
Κι όμως, ακόμη και σε κάτι τόσο όμορφο και ζωοδόχο, υπάρχουν αντιρρήσεις. Υπάρχουν ενστάσεις οι οποίες εστιάζουν ακριβώς στο ποιός έχει το δικαίωμα να γίνεται ζωοποιός. Τα ακραία στοιχεία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, πηγάζοντας όμως από βαθιά αλλά παρηκμασμένη θρησκευτική σκέψη δεν ήθελαν ούτε να συζητήσουν για τεχνητή γονιμοποίηση στον κόσμο τούτο. Οι χαρακτηρισμοί που έχει κατά καιρούς, λάβει η Luise Brown είναι, τουλάχιστον, απόκοσμοι και αναχρονιστικοί. Και έρχονται σε πλήρη και απόλυτη αντίθεση με όσα περί αγάπης και συμφιλίωσης δίδαξε ο Χριστός πολλά χρόνια πριν τη γέννηση του Edwards.
«Όχι, δεν δημιουργώ εγώ ζωή, εγώ απλά της δίνω την ευκαιρία να ζήσει. Η ζωή βρίσκεται μέσα στους γονείς» είχε πει, απαντώντας στον αντίλογο που κάθετί μεγάλο, αναπόφευκτα δημιουργεί. Σε μία χώρα όπως η Ελλάδα, με την κουλτούρα που μας διακρίνει ως λαό, σπάνια θα βρεις άτομα ενάντια στην IVF. Οι περισσότεροι από αυτούς, θα είναι απλά δογματικοί, με ιδιαιτέρως σεισμοπαθή επιχειρήματα, αν υπάρχουν και αυτά. Η κατάσταση αυτή είναι πολύ διαφορετική σε χώρες όπου η εκκλησία έχει πιο ισχυρή επίδραση στις μάζες και κυρίως, πιο απόλυτο και σκοταδιστικό χαρακτήρα.
Ακόμη κι αν κάτι είναι δεδομένο για μας, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι για κάποιους άλλους δεν είναι. Αν ο ήλιος δύει στη Δύση, χρειάστηκε να πεισθεί ολόκληρη Ιερά Εξέταση- και που δεν πείσθηκε τελικά. Αυτό δε σημαίνει ότι ως άλλοι Ιεροεξεταστές θα καίμε στην πυρά κάθε νέο επιστήμονα ή κάθε νέα άποψη. Το κλειδί για την εξέλιξη είναι η συζήτηση και η προσπάθεια αλληλοκατανόησης. Όχι απαραίτητα η επίτευξη αλληλοκατανόησης αλλά η ειλικρινής προσπάθεια προς την κατεύθυνση αυτή.
Το 2010, με επίσημη ανακοίνωσή της, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, καταδίκασε ως σκανδαλώδη, την απονομή του Nobel ιατρικής στον Edwards. Ακόμη κι αν εγώ διαφωνώ με τη θέση της παπικής εκκλησίας, δε μπορώ να αναγνωρίσω ότι υπάρχουν ηθικά ζητήματα σε πολλές ιατρικές και χειρουργικές διαδικασίες και πρέπει να υπάρχει θεσμικό πλαίσιο που να προστατεύει όλους τους εμπλεκόμενους. Δεν πρέπει όμως αυτό να αποτελεί τροχοπέδη στην εξέλιξη που θα μας οδηγήσει μακριά από τη Δαντική Κόλαση και πιο κοντά στη σκάλα προς τον Παράδεισο των Zeppelin…
Filed under Connecting Science, Random thoughts
covert angels 