O Geoffrey Charles Tasker Keyes με το χαρακτηριστικό κάλυμμα κεφαλής και το kilt των Royal Scots Greys
Το επώνυμο Keyes, είναι πολύ συνηθισμένο στις αγγλοσαξωνικές φατριές της Βρετανίας. Δανείζομαι λοιπόν, τον τίτλο του πολύ επιτυχημένου βιβλίου του Steven Pressfield, για να σας μεταφέρω την ιστορία ενός μη συνηθισμένου Σκωτσέζου με το επώνυμο αυτό ο οποίος σκοτώθηκε σαν σήμερα- του αντισυνταγματάρχη Geoffrey Charles Tasker Keyes, VC.
Filed under Πεσόντες, Φρουρά, Strategic thinking
Έτρεξα φέτος για δεύτερη χρονιά στα 10 χιλιόμετρα του Κλασικού Μαραθωνίου Αθηνών με την ομάδα της Φρουράς. Άλλη μια συμμετοχή έχω στα 5 του ημιμαραθωνίου και ευελπιστώ το 2014 να έχω συμπληρώσει τα χιλιόμετρα ενός πλήρους μαραθωνίου, πριν ξεκινήσω για να συμμετάσχω σε αυτήν καθ αυτήν την κλασική διαδρομή…
Έχοντας ξεμείνει από δυνάμεις προς το τέλος της διαδρομής, προσπαθείς να βρεις εκείνο το ρημάδι που λέγεται τελευταίο ίχνος αντοχών για να κάνεις περήφανους όλους εκείνους που με τον έναν τρόπο ή τον άλλο, στηρίζονται σε σένα. Η πιο καλή λύση, είναι συνήθως κάποιος με τον οποίο θα τρέξετε δίπλα- δίπλα.
Την πρώτη φορά, βρήκα έναν συνεύζωνα με τον οποίο τρέξαμε μαζί τα τελευταία περίπου 2 χιλιόμετρα. Είπαμε να ανοίξουμε σε σπριντ στα τελευταία μέτρα από το Προεδρικό Μέγαρο και μέχρι το Καλλιμάρμαρο. Δε θα μπορούσα να το είχα κάνει αν δεν ήταν εκείνος εκεί μαζί μου. Κι όμως… Εκείνος σταμάτησε το σπριντ και καθώς με την άκρη του ματιού μου τον έβλεπα να μένει πίσω, τον άκουγα να μου φωνάζει να συνεχίσω. Και έδινα καύσιμο στον ανθρωπολέβητα, κι ένιωθα τα πόδια μου πιστόνια πάνω στην άσφαλτο μέχρι τον τερματισμό. Τον περίμενα στο τέρμα και τον ευχαρίστησα. Η πιο θερμή χειραψία μεταξύ «αγνώστων»- ορθότερα, μεταξύ Φρουρών «αγνώστων».
Λίγους μήνες μετά, στα 5 χιλιόμετρα του ημιμαραθωνίου, βρήκα έναν άλλον συνεύζωνα ο οποίος φαινόταν κι εκείνος να ξεμένει από καύσιμα. Κόλλησα δίπλα του. Δεν τον άφησα να μείνει πίσω. Ο τερματισμός μας έφερνε μπροστά από το Μνημείο. Δεν μπορούσαμε να πάμε περπατώντας εκεί. Τι θα έλεγε ο Άγνωστος; Λίγα ακόμη μέτρα. Στην ευθεία του Ζαππείου. Λίγο πιο κάτω από τα 30 λεπτά. Πάμε να προλάβουμε του λέω και ανοίγουμε τις μανέτες μας. Εγώ όμως μένω πίσω. Σαν ένας τεράστιος και συνάμα αόρατος γίγαντας να με τραβάει πίσω. «Φύγε! Φύγε!» του φωνάζω κι εκείνος προχωράει μπροστά! Περνάει τη γραμμή του τερματισμού οριακά κάτω από το άτυπο όριο των 30 λεπτών που είχαμε θέσει και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα- κι εγώ κάτω από το χρονικό μας όριο- περνώ κι εγώ τη γραμμή. Μου προτείνει το χέρι, του το δίνω ευχαρίστως κι εκείνος με αγκαλιάζει και μου λέει με τη χαρακτηριστική ελικρίνεια που αντηχεί σε κάθε πρόταση που έχει στερέψει από οξυγόνο «Για σένα το ‘κανα! Εσύ με έκανες να τρέξω! Σε ευχαριστώ κομάντο!»
Πέρασαν λίγοι μήνες και στα χέρια μου έπεσε η φωτογραφία ενός πεζοναύτη των USMC, ο οποίος έτρεχε μαζί με ένα αγοράκι, μαθητή δημοτικού ο οποίος είχε μείνει πίσω. Και οι δύο έτρεχαν στον φιλανθρωπικό αγώνα 10 χλμ της πόλης στην οποία ζει ο μαθητής και είναι σταθμευμένη και η μονάδα του εν λόγω Πεζοναύτη. Κάθε ομάδα συγκέντρωνε χρήματα για διαφορετικό φιλανθρωπικό σκοπό. Η ομάδα των Πεζοναυτών έτρεχε με πλήρη φόρτο, προκειμένου να συγκεντρώσουν χρήματα για να ενισχύσουν έναν συνάδελφο ανάπηρο πολέμου και την οικογένεια ενός άλλου που έπεσε εν ώρα καθήκοντος. Το αγοράκι είχε μείνει πίσω από την υπόλοιπη τάξη του και ζήτησε από τον νεαρό πεζοναύτη να μείνει μαζί του να τρέξουν παρέα. Ο πεζοναύτης είπε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να πράξει αλλιώς. Είναι γνωστό ότι δεν αφήνουν ποτέ κανέναν πίσω. Αλλά πιο σημαντικό ακόμη, για μένα, τι εικόνα δημιουργήθηκε στο μυαλό αυτού του παιδιού για τον πεζοναύτη και το εκτόπισμά του…
Και ήρθε ο Νοέμβριος τον οποίο περιμέναμε από πέρυσι. Πιο εύκολη η φετινή διαδρομή, πιο δύσκολος όμως ο αγώνας γιατί δεν είχαμε κάνει παρά ελάχιστη προετοιμασία. Ήμασταν που ήμασταν, βαρύναμε και λίγο παραπάνω, τέλος πάντων τα καταφέραμε. Κάπου στο 6ο προς 7ο χιλιόμετρο ήταν που ενσωματώθηκα στο παρεάκι δύο αδελφών εν όπλοις. Και τρέχαμε μαζί, ο ένας δίπλα στον άλλο, σε έναν πυκνό ζυγό. Επειδή τους παρότρυνα, δεν μπορούσα να φανώ ότι σταματώ εγώ, κι έτσι παρέμενα υποχρεωμένος να συνεχίσω. Παρομοίως κι εκείνοι. Φτάσαμε μέχρι λίγο πριν το τέλος. Εκεί κάπου μετά το Προεδρικό Μέγαρο είπαμε ότι πρέπει να ανοίξουμε. Και ο ένας από μας άνοιξε τον ρυθμό και τον διατήρησε. Οι άλλοι δύο γυρίσαμε στον πρηγουμένως διατηρηθέντα ρυθμό. Όμως τερματίσαμε και σε αξιοπρεπή χρόνο.
Καταφέραμε να κάνουμε καλύτερο χρόνο από πολλούς. Χειρότερο από επίσης πολλούς αλλά τα βάλαμε με τον ευατό μας και βγήκαμε από πάνω. Φεύγοντας από το Παναθηναϊκό Στάδιο με το βαρύτιμο μάρμαρο πάνω στο οποίο έχουν πατήσει γενιές και γενιές αθλητών και πρωταθλητών, χαθήκαμε μέσ’ στον κόσμο- δεν είναι και δύσκολο-. Βρεθήκαμε ξανά τυχαία στην Βασιλίσσης Σοφίας και άκουσα τον έναν να φωνάζει «Γειά σου άρχοντα! Γειά σου εμψυχωτή μου!»! Μου αρκούσαν αυτές οι κουβέντες. Δεν ήθελα κάτι άλλο εκείνη τη στιγμή.
Είναι αναμφίβολα, πολύ σημαντικό να ξεπερνάς τον εαυτό σου όταν κάνεις κάτι. Μήπως όμως τελικά, όταν βοηθάς και κάποιον άλλον να ξεπεράσει τον εαυτό του αντί απλά να τον προσπερνάς, ξεπερνώντας δηλαδή τον εγωισμό και τις μικρότητες του αδύναμου εαυτού σου, χαλυβδώνεσαι προκειμένου να συνεχίσεις την όποια ανηφόρα εσύ έχεις επιλέξει;
Τον Μάρτιο στον ημιμαραθώνιο θα έχω καλύτερο στατιστικό δείγμα. Θα σας πω τότε την απάντηση. Εκεί όμως θα έχω κι έναν… μικρότερο λόγο για να ξεπεράσω τον εαυτό μου…
Filed under Φρουρά, Random thoughts
Σαν σήμερα, 17 Σεπτεμβρίου του 1943, οι δυνάμεις του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων δίνουν ακόμη μία μάχη με τις κατοχικές δυνάμεις του Άξονα και τις τρέπουν σε φυγή…
Η πρωινή δροσιά του φθινοπώρου είναι διάχυτη στην ορεινή Φωκίδα. Σταγόνες κυλούν πάνω στα φυλλώματα των δέντρων. Γερμανική φάλαγγα 50 φορτηγών αυτοκινήτων φορτωμένα με στρατιώτες της ισχυρής Wehrmacht ξεκινά από την Άμφισσα στο πολιορκημένο Λιδορίκι. Τη φάλαγγα συνοδεύουν και δύο τεθωρακισμένα Panzer Kpfw III.
Όλη η επίγεια ισχύς όμως ενός στρατεύματος, δεν μπορεί να το κάνει να βγάλει φτερά. Έτσι, όταν έρχονται αντιμέτωποι με την κατεστραμμένη γέφυρα του Τσακορέματος, υποχρεώνονται να σταματήσουν. Οι άνδρες του τμήματος δολιοφθορών του 5/42 ΣΕ του αντισυνταγματάρχη Ψαρρού, είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους. Με το που ακινητοποιήθηκε η φάλαγγα, άρχισαν τα πυρά. Οι ενεδρεύοντες αντάρτες από τα υψώματα είχαν τοποθετήσει τα στοιχεία των βαρέων πολυβόλων του υπολοχαγού Αποστολόπουλου και θέριζαν τα προπορευόμενα οχήματα της φάλαγγας. Φώναζαν οι Γερμανοί στρατιώτες για βοήθεια, φώναζαν οι υπαξιωματικοί στους στρατιώτες να καλυφθούν, φώναζαν και οι αξιωματικοί να ανταποδώσουν τα πυρά. Αντικρουόμενες διαταγές αριστερά και δεξιά που μόνο στη διατήρηση του πανικού συνέτειναν.
Μόνο τα δύο τεθωρακισμένα παρέμεναν αξιόμαχα τα οποία, διατρέχοντας όλο το μήκος της φάλαγγας, προσπαθούσαν να καλύπτουν τους συμπολεμιστές τους με τα πυροβόλα και τα ομοαξονικά πολυβόλα τους. Την κάλυψη των τεθωρακισμένων προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν στρατιώτες από την ουρά της φάλαγγας, οι οποίοι δεν είχαν ακόμη εμπλακεί στη μάχη. Με έναν κυκλωτικό ελιγμό και καταιγισμό πυρών προσπάθησαν να υπερφαλαγγίσουν τα ενεδρεύοντα τμήματα πλησιέστερα σε αυτούς, όμως δεν μπόρεσαν καθώς το τμήμα αποκοπής της ενέδρας το οποίο παρέμενε σε εφεδρειά, ήρθε προς βοήθεια την κατάλληλη στιγμή.
Η μάχη κράτησε όλη μέρα. Αργά το βράδυ, υπό την μερική κάλυψη του πέπλου της νύχτας, οι Γερμανοί που μπόρεσαν να απαγκιστρωθούν, αφού περισυνέλλεξαν τους νεκρούς τους επιβιβάστηκαν στα οχήματά τους και επέστρεψαν ντροπιασμένοι αλλά ζωντανοί στη βάση τους στην Άμφισσα. Οι απώλειες των Γερμανών από τη μάχη του Τσακορέματος ανέρχονται σε 120 νεκρούς και άλλους τόσους τραυματίες ενώ στο πεδίο της ενέδρας άφησαν και 11 πυρπολημένα οχήματα.
Η μάχη του Τσακορέματος εντάσσεται στα πλαίσια της μάχης για το Λιδορίκι που είχε ξεκινήσει πέντε μέρες νωρίτερα καθώς οι Γερμανοί προσπαθούσαν να σπάσουν τον κλοιό που είχαν στήσει οι άνδρες του 5/42 ΣΕ στη σημαντική αυτή πόλη της Φωκίδας. Αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες συμπλοκές του 5/42 με τους Γερμανούς και μία από τις πλέον πολύνεκρες για τους κατακτητές.
Ορισμένες λεπτομέρειες χρήζουν παραπάνω διευκρίνισης καθώς δεν είναι άμεσα ορατές. Φαίνεται ότι εκμεταλλευόμενοι την τοποθεσία και τη γνώση ότι οι Γερμανοί θα ήταν υποχρεωμένοι να περάσουν από το σημείο του Τσακορέματος, οι αντάρτες του 5/42 ΣΕ, έστησαν μία γραμμική ενέδρα, η οποία ήταν μελετημένη και προσεκτικά υλοποιημένη. Αυτό που οι αγγλόφωνοι θα ονόμαζαν textbook. Τοποθέτησαν τα βαριά πολυβόλα στα υψώματα και από τις δύο πλευρές του σημείου της ενέδρας και εστίασαν τη ζώνη θανάτου στην κεφαλή της φάλαγγας. Λόγω δε της αριθμητικής υπεροχής των δυνάμεων που έπεφταν θύματα της ενέδρας, διατηρήθηκε ένα στοιχείο αποκοπής ως εφεδρειά, ακριβώς για να μπορεί να αντιμετωπιστεί η κυκλωτική κίνηση που έγινε κιόλας. Αυτό είναι το πλεονέκτημα που αποκτά ένα αντάρτικο κίνημα, όταν στις τάξεις του διαθέτει πληθώρα αξιωματικών οι οποίοι μάλιστα κατάγονται από την περιοχή στην οποία μάχονται.
Αποδεικνύεται για ακόμη μία φορά ότι ορθώς και δικαίως οι τακτικοί στρατοί που βρίσκονται εμπλεκόμενοι σε ανταρτοπολέμους, φοβούνται τις ενέδρες καθώς μία καλά σχεδιασμένη και εκτελεσμένη ενέδρα μπορεί να επιφέρει πλήγματα πολλαπλάσια της δύναμής της στον υπέρτερο αριθμητικά αλλά ανυποψίαστο, εχθρό που πέφτει στην παγίδα της.
Filed under Φρουρά, Strategic thinking
Ορμώμενος από δύο ερωτήματα, το γνήσιο ερώτημα του τετράχρονου ανιψιού μου, «Νίκο, τι είναι αυτά τα κίτρινο με κόκκινο;» όταν αντίκρισε τα ντουζλούκια ενός αξιωματικού, και το γεμάτο ειρωνεία ενός γνωστού μου «Πόσες δίπλες έχει η φούστα σας είπαμε;» νομίζω πως πρέπει να κάνω μια απόπειρα να επισημάνω και να αναλύσω τα μέρη της ευζωνικής στολής.
Σε καιρούς χαλεπούς, καιρούς πολέμου ή αβεβαιότητος, υπάρχει ένα ιδιαίτερο είδος πολεμιστή, πάντα άγρυπνο και έτοιμο να αποκριθεί στο προσκλητήριο της Πατρίδος. Ένας κοινός άνδρας με ένα ιδιαίτερο πάθος για επιτυχία. Σφυρηλατημένος από τις δυσκολίες, στέκει ακλόνητος δίπλα σε κάθε ιστορικό πολεμιστή για να υπηρετήσει κι εκείνος την Πατρίδα του, τους συνανθρώπους του και να προστατεύσει όλα τα κεκτημένα για τα οποία ήδη απεβίωσαν γενιές και γενιές θαρραλέων Πολεμιστών.
Είναι ο Εύζων.
Το φάριο και το τσαρούχι μου είναι σύμβολα τιμής και βαριάς κληρονομιάς. Κληροδοτήματα των πολεμιστών που έπεσαν πριν από εμένα. Λίγο ή πολύ, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι ενσαρκώνει την πίστη εκείνων που ορκίστηκα να υπερασπίζομαι και εκείνων που το μυαλό μου θεωρεί αυτονόητο ότι θα προστατεύσω.
Φορώντας το γαλάζιο μπερέ, αποδέχομαι την ευζωνική μου ευθύνη και τον τρόπο ζωής που φέρει μετ’ αυτής. Είναι ευθύνη αλλά ταυτόχρονα προνόμιο και ευτυχείς είναι εκείνοι που το έχουν καταλάβει. Είναι προνόμιο που το διεκδικώ και κατακτώ καθημερινά. Ακούραστα αλλά με κόπο. Με κόπο και ιδρώτα. Και αν οι συνθήκες ή οι συγκυρίες το απαιτήσουν, με ιδρώτα και αίμα.
Η προσήλωσή μου στην Πατρίδα και τους Ευζώνους μου είναι πέρα από την όποια αμφισβήτηση. Κανείς δεν δύναται να έχει άποψη και δεν μπορώ να επιτρέψω στον εαυτό μου να δώσω σε κανέναν το περιθώριο να έχει άποψη. Άνδρες γενναίοι έχουν πολεμήσει και πεθάνει χτίζοντας την περήφανη παράδοση και την επίφοβη φήμη που καλούμαι να κρατήσω στο ύψος τους.
Με προίκισε η Φύση με σωματικά και πνευματικά προσόντα όχι μόνο για να τα επιδεικνύω περήφανα. Πολύ περισσότερο, για να υπηρετώ ταπεινά τους συμπατριώτες μου, ειδικά αν δεν μπορούν να υπερασπιστούν οι ίδιοι τους εαυτούς τους. Είτε μου είναι γνωστοί είτε άγνωστοι, σαν ο καθένας τους να ήταν ο Άγνωστος Στρατιώτης. Αυτό είναι που περιμένει η Πατρίδα μου από μένα.
Δε χρειάζεται εγώ ο ίδιος να διαφημίζω την προσφορά μου. Διαφημίζεται από μόνη της μέσα από την υπηρεσία μου. Δεν επιζητώ αναγνώριση για την υπηρεσία μου. Η ανταμοιβή μου είναι που μπορώ να φορώ τον ντουλαμά μου και τη φέρμελή μου. Οικειοθελώς αποδέχομαι τους εγγενείς κινδύνους της υπηρεσίας μου και θέτω τη Φρουρά τη Σημαία, το Μνημείο και τους θεσμούς της Πατρίδας, πάνω από εμένα και την ασφάλειά μου.
Η ικανότητά μου να ελέγχω τα αισθήματα, τα συναισθήματα και τις κινήσεις μου, με κάνει να διαφέρω από όλους τους υπόλοιπους στην κοινωνία γύρω μου. Και αυτό αντικατοπτρίζει έναν χαλύβδινο χαρακτήρα μέσα από ένα σιδηρό κορμί. Χωρίς χαρακτήρα δεν μπορεί ο Εύζων να υπάρξει. Είναι απλά ένα φθαρτό από τον χρόνο κορμί. Το ευζωνικό μου ήθος είναι αυτό που μένει από μένα για τις επόμενες γενιές. Ο λόγος μου είναι συμβόλαιο και είναι δεσμευτικός.
Μαθαίνω να διοικούμαι προτού μάθω να διοικώ. Ότι θα μου δοθούν εντολές να εκτελέσω είναι κάτι που αναμένω. Δε μου φαίνεται παράλογο. Παράλογο θα είναι να υπάρχει ασυνέχεια διοικήσεως και να μη βγω μπροστά, να μην οδηγήσω εγώ τους συμπολεμιστές μου στην επίτευξη του στόχου. Οδηγώ και δείχνω στους άλλους πώς να με ακολουθήσουν. Είμαι παράδειγμα.
Δεν παραιτούμαι. Δεν εγκαταλείπω. Ταλαντώνομαι αλλά δεν κάνω πίσω βήμα. Αν πέσω, θα σηκωθώ ξανά. Κάθε φορά. Θα συγκεντρώσω κάθε ικμάδα ενέργειας ώστε να προστατεύσω τους συμπολεμιστές μου Εύζωνες και να ολοκληρώσουμε την αποστολή μας, όπου και όποτε κληθούμε επ’ αυτού.
Απαιτώ πειθαρχία. Απαιτώ και πρωτοβουλία. Η επιτυχία ή η αποτυχία της αποστολής μου εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από μένα. Όλα γίνονται στην εντέλεια αλλιώς δεν το δέχομαι. Εγώ έχω την ευθύνη αν κάτι πάει στραβά. Εγώ είμαι υπεύθυνος αν δεν βγει σωστά. Γιατί πάντα θα μπορούσα να είχα κάνει κάτι άλλο που να προβλέψω ή να διαγνώσω το λάθος. Η προσοχή μου στη λεπτομέρεια, ο αέναος αγώνας με τον εφησυχασμό. Η εκπαίδευσή μου δεν είναι ποτέ ολοκληρωμένη και τελειωμένη.
Στις χειρότερες των περιπτώσεων, η ιστορία και η παράδοση των Ευζώνων και το δέσιμο με τους συνεύζωνές μου ισχυροποιεί τη θέλησή μου.
Δε θα δεχθώ την αποτυχία. Ακόμη και στο χώμα θα είμαι όρθιος.
Θα είμαι ο Εύζων.
Filed under Φρουρά, Random thoughts
Σαν σήμερα πέθανε ο θρυλικός Στρατηγός Μακρυγιάννης. Κανείς δεν το αμφισβητεί, υπάρχουν μαρτυρίες, έγγραφα, ντοκουμέντα, πιστοποιητικά. Σαν σήμερα, δεν ξέρω αν πέθανε ο Κωνσταντίνος Κουκίδης. Ξέρω όμως ότι γεννήθηκε ένας θρύλος…
Η ιστορία είναι λίγο- πολύ, γνωστή… Ο 17χρονος νέος στον οποίο έχει ανατεθεί να υποστείλει την Ελληνική Σημαία από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, αφού αρνείται δύο φορές να την υποστείλει, τελικά υπό την απειλή πιστολιού του αξιωματικού του αγήματος που θα υψώσει τη σβάστικα, την υποστέλει αλλά αντί να την παραδώσει στους Ναζί, την τυλίγεται και πέφτει μαζί της από τον Ιερό Βράχο. Βουτάει στο κενό και περνάει μετά από λίγα δευτερόλεπτα, στην αιωνιότητα, κρατώντας για πάντα την Ιερή γαλανόλευκη.
Πολλά έχουν ακουστεί και γραφεί για την αυθεντικότητα της ιστορίας αυτής. Τόσα πολλά, που αυτά και οι προεκτάσεις τους μπορούν να γεμίσουν τόμους ολόκληρους. Και οι κύριοι άξονες της επιχειρηματολογίας όσων αντιτίθενται στην ύπαρξη αυτής της ιστορίας και αυτού του γεγονότος είναι ότι δεν υπάρχουν στοιχεία ή μαρτυρίες που να αποδεικνύουν την ύπαρξη τόσο του Κωνσταντίνου Κουκίδη όσο και της ηρωικής ενέργειας που περιγράφηκε παραπάνω.
Ότι ο Κουκίδης δεν ήταν Εύζωνας όπως θέλουμε να τον τιμούμε είναι ένα βασικό στοιχείο επιχειρηματολογίας. Ότι οι Εύζωνες δεν φυλάττουν την Ακρόπολη, άλλο ένα. Νεκρολογία ή πιστοποιητικό θανάτου είναι τόσο ανύπαρκτα όσο μία μούμια που περπατάει. Ότι δεν υπάρχουν συγγενείς ή απόγονοι με αυτό το όνομα, ένα τέταρτο στοιχείο. Γενικώς, είναι ένας ήρωας που δεν υπάρχει πουθενά παρά μόνο στη φαντασία των κατακτημένων Αθηναίων…
Ο αντίλογος δηλώνει ότι υπήρξαν κάτοικοι της περιοχής που είδαν το κορμί του τυλιγμένο με τη ματωμένη γαλανόλευκη. Ότι αυτός είναι ο λόγος που από την επόμενη μέρα, ο Γερμανός διοικητής έδωσε διαταγή η ναζιστική και η Ελληνική Σημαία να κυματίζουν στην Ακρόπολη μαζί. Ότι ο Γερμανός υπολοχαγός επικεφαλής του αγήματος είχε παραδεχτεί το όλο γεγονός. Ότι το είχε καταγράψει στο ημερολόγιό του αλλά φυσικά, αυτό χάθηκε…
Έστω ότι υπήρχε κάποιος εκεί στην Ακρόπολη κι έστω ότι το έκανε. Έχει σημασία αν τον λένε Κώστα, Νίκο, Ερωτόκριτο, Ιδομενέα ή Παύλο; Χάριν ευκολίας και συνέχειας με τα προηγούμενα, δεχόμαστε ότι τον λένε Κωνσταντίνο Κουκίδη.
Όντως, δεν υπάρχει λόγος στην Αθήνα η οποία είχε κηρυχθεί ανοχύρωτη πόλη, να υπάρχει Εύζωνας στην Ακρόπολη να φυλάττει τη Σημαία. Αν όμως δεν είναι Εύζωνας, αυτός που μας πλασάρουν ως ο Κουκίδης, ντυμένος με τον μακεδονικό ντουλαμά, ποιός είναι;
Όμως, Δε με νοιάζει αν ήταν Εύζωνας, πεζικάριος, βοσκός ή απλός περαστικός. Όποιος έχει τα καλαμπαλίκια να πηδήξει στο κενό με τη Σημαία κουβέρτα, έχει σίγουρα περισσότερα απ’ όσα χρειάζονται προσόντα για να είναι Εύζωνας!
Αν ο Κουκίδης είναι δημιούργημα της Βρετανικής προπαγάνδας, τότε μπράβο στους κρυόκωλους για τη δακρύβρεχτη ιστορία που έφτιαξαν. Ειλικρινά, δεν ήξερα ότι η Virginia Wolfe ήταν ακόμη κοντά μας το 1941! Αν όμως ήταν πραγματικό πρόσωπο, ποιός είναι εκείνος που μπορεί άκριτα να δεχτεί ότι η γερμανική προπαγάνδα θα επέτρεπε στη Μνήμη ενός τέτοιου προσώπου να εξακολουθεί να υφίσταται; Είμαι πέρα για πέρα σίγουρος ότι θα έκαναν τα πάντα για να σβήσουν τα ίχνη του, από προσώπου γης και όχι μόνο! Λίγα χρόνια ΠΡΙΝ, ο Στάλιν κόντεψε να εξαφανίσει εντελώς τον Τρότσκυ. Παρ’ όλο που δεν το κατάφερε, τα μεγέθη είναι εντελώς ασύγκριτα και καταλαβαίνει κανείς την ευκολία με την οποία εξαφανίζονταν ζωντανοί- όχι μόνο νεκροί- άνθρωποι!
Άλλη μια ιστορία λέγεται για τη σημαία της Ακρόπολης. Τη ναζιστική αυτή τη φορά. Ότι την κατέβασαν λέει, δύο νέοι φοιτητές. Ο Γλέζος και ο Σάντας. Το τυρί που υπάρχει στη φάκα αυτής της ιστορίας, έχει κι αυτό τις τρύπες του. Οι οποίες είναι και μεγάλες! Η πρώτη και κυριότερη είναι ότι οι πολεμικές σημαίες, με τη δύση του Ηλίου υποστέλλονται. Ούτε σε αυτήν την ιστορία υπάρχουν αποδείξεις. Μόνο οι δηλώσεις των πρωταγωνιστών. Enough said.
Κι έρχομαι τώρα εγώ να ρωτήσω αν πραγματικά έχει σημασία όλη αυτή η παραφιλολογία. Κι αν έχει, γιατί έχει; Γιατί; Όπως συζητούσα με έναν πολύ καλό φίλο, είναι σα να πεις σε ένα παιδάκι ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Τι θα κερδίσεις; Πώς θα καταφέρεις με μία τέτοια πράξη να γεμίσεις το αδειανό σου εγώ; Δε θα μπορέσεις. Αλλά παρ’ όλα αυτά, μια ζωή βλέπω τους Έλληνες να θέλουν να υπερισχύσει το δικό τους, αλλά όχι σε κόντρα με τους ξένους- μεταξύ τους. Και τώρα, δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να ισχυριστεί ότι φταίνε οι Άγγλοι που αλληλοφαγωνόμαστε για το συγκεκριμένο θέμα. Γιατί; Γιατί πρέπει οι μεν να βοηθάμε τους κατακτητές να καταρρίπτουν την ιστορία των δε; Γιατί πρέπει να έχουμε τα πάντα με το μέρος μας ή τίποτα με το μέρος των άλλων; Γιατί αυτή η εμμονή με το 0 και το 1;
Εγώ προσωπικά δέχομαι ότι και οι δύο ιστορίες έχουν αλήθειες οι οποίες, στο κλίμα της εποχής τους διανθίστηκαν. Δε βλέπω λόγο να απορρίψω τη μία ή την άλλη γιατί και οι δύο έδωσαν, πέρα από το έναυσμα για την απαρχή της αντίστασης στην Αθήνα, κουράγιο στους κατακτημένους Έλληνες. Δέχομαι ότι υπήρξε κάποιος ο οποίος κατέβασε τη Γαλανόλευκη αλλά δεν την παρέδωσε στον κατακτητή.
Εκείνον τον Άνδρα πήγα σήμερα να τιμήσω. Να αφήσω λίγα συμβολικά λουλούδια στην αναθυμητική στήλη που στήθηκε στο σημείο που υποτίθεται ότι έπεσε ο Κουκίδης. Βρήκα δύο στεφάνια εκεί, από συλλόγους Ποντίων και πολυτέκνων, όπως γίνεται κάθε χρόνο. Φέτος ο Σύλλογος Ευζώνων, σε αντίθεση με πέρυσι, δεν κατέθεσε στεφάνι. Οι λόγοι δεν έχουν διευκρινιστεί μέχρι στιγμής. Αφήσαμε την ανθοδέσμη με τα λευκά τριαντάφυλλα, στο χώμα, μπροστά στα άλλα δύο στεφάνια. Κι ένα μπιλιετάκι στο οποίο ήταν γραμμένα τα λόγια
Τυλίχτηκες ένα πανί,
την πιο ιερή κουβέρτα,
στα γαλανόλευκα σκεπάσματα
του αιωνίου σου ύπνου
έχυσες το αίμα σου,
το εισιτήριο για το Πάνθεον
των πολεμιστών του Απείρου
Κλείνοντας αυτό το άρθρο θα ήθελα να θέσω ένα ερώτημα που στριφογυρνάει στο μυαλό μου από πέρυσι. Το μνημείο στήθηκε επί δημαρχίας Αβραμόπουλου. Ο Δ. Αβραμόπουλος, σε συνέντευξη τύπου δήλωσε ευθερσώς ότι όσο κι αν έψαξε, δεν μπόρεσε να βρει στοιχεία που να συνηγορούν στην ύπαρξη αυτού του προσώπου ή της ενέργειάς του. Δεν είναι τουλάχιστον οξύμορο ότι η αναθυμητική στήλη ανεγέρθη παρ’ όλα αυτά;
Όπως πάντα, τροφή για σκέψη φίλοι μου. τροφή για σκέψη…
Filed under Πεσόντες, Φρουρά, Strategic thinking
Πλησιάζει μία ημερομηνία ντροπή για την Εθνική αντίσταση. Μία ημερομηνία για την οποία, όλος ο κόσμος που είχε εναντιωθεί στους Ναζί, θα ήθελε να ξεχάσει. Θελήσαμε, μία ομάδα ανθρώπων με ένα ιδιαίτερο κοινό βίωμα και που τιμούν την Εθνική Μνήμη και δεν ξεχνούν την προσφορά ενός μεγάλου Έλληνα, να τιμήσουμε τον συνταγματάρχη Δημήτριο Ψαρρό. Αυτό που είδαμε, ήταν το ενδεχόμενο που συζητούσαμε. Όταν βρεθήκαμε, απλά δε θέλαμε να το πιστέψουμε.
Είχε καθοριστεί το ραντεβού. Σημείο συνάντησης, Πατησίων και Αλεξάνδρας. «Πού ρε συ; Εκεί στα ΚΤΕΛ;» «Ναι ρε, εκεί, στα ΚΤΕΛ.» Ώρα, 12:00. Η τελευταία Κυριακή, πριν την επέτειο του θανάτου του συνταγματάρχου Δημητρίου Ψαρρού, διοικητή του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων, του στρατιωτικού σκέλους, της αντιστασιακής οργάνωσης ΕΚΚΑ. Πήγαμε ως εκεί, με σκοπό να αποτίσουμε φόρο τιμής σε έναν γνήσιο Έλληνα αγωνιστή, αξιωματικό Ευζώνων και διοικητή ένοπλου αντιστασιακού κινήματος, κατά του Γερμανού υπερόπτη κατακτητή. Με τα προτερήματα και τα ελαττώματά του. Ανθρώπινο αλλά και αληθινό.
Φτάνοντας στο προκαθορισμένο σημείο συνάντησης, νιώσαμε απανωτά εγκεφαλικά να συναγωνίζονται τα εμφράγματα για το ποιό θα μας χτυπήσει πρώτο…
Η προτομή του συνταγματάρχη δεν υπήρχε στη μαρμάρινη βάση της!
Οι βρισιές και οι κατάρες που ήρθαν στα χείλη εκείνη τη στιγμή, απλά δεν μπορούν να γραφτούν με πληκτρολόγιο χωρίς ο υπολογιστής να κολλήσει… κάτι!
Θυμηθήκαμε, με τη συνδρομή ενός πολύ καλού φίλου, ότι πριν κάτι χρόνια, είχαν κλέψει την προτομή του Τσιγάντε. Στη φωτογραφία που ακολουθεί, φαίνεται αριστερά, η μαρμάρινη στήλη στην οποία βρισκόταν η προτομή του Ψαρρού και στο βάθος (στην ίδια ευθεία με την κυρία που περιμένει στη νησίδα να περάσει τον δρόμο) η, μαρμάρινη πλέον, προτομή του Τσιγάντε.
Μία μικρή παρατήρηση του χώρου εκείνη τη στιγμή, κατέδειξε το πόσο παραμελημένο είναι το σημείο εκείνο στο φανάρι.
Μία εικόνα αντάξια της πόλωσης που έχουμε, όλοι μας, επιτρέψει στην Ελλάδα να υπάρχει, ανεξάρτητα του πού είναι τώρα η προτομή του Ψαρρού. Διότι δεν νομίζω να γινόταν κάτι τέτοιο με την προτομή του Βελουχιώτη ή του Ζέρβα και να μην κινούνταν οι Αρχές, ακριβώς εξ αιτίας των πιέσεων που θα δέχονταν από τις αντίστοιχες παρατάξεις!
Και φυσικά, καθ ότι φανάρι, είχαμε στο σημείο και τον κουβά με νερό πιο παλιό κι από καλό κρασί, βασικό εξοπλισμό κάθε παρόδιου καθαριστή αλεξινέμιων…
Φυσικά, δε θα μπορούσαν να λείπουν τα ακαταλαβίστικα γκράφιτι αυτών που δε νοιάζονται για το τι ήταν και τι είναι εκεί που στέκονται και γράφουν (διότι για σκέφτονται και γράφουν, δεν τους έχω ικανούς)…
Και εγείρονται πολλά ερωτήματα που απαιτούν άμεση απάντηση από τους υπεύθυνους.
Πρώτο και βασικότερο, πότε απομακρύνθηκε η προτομή του συνταγματάρχη;
Δεν είδε κανείς, τίποτα; Έλεος δηλαδή, δίπλα στα ΚΤΕΛ και απέναντι από τη ΓΣΕΕ είναι το φανάρι.
Αν είναι φρέσκο το περιστατικό, ποιός ειδοποιήθηκε και ποιός κινητοποιήθηκε μήπως και βρεθεί η προτομή. Το παράδειγμα της κλεμμένης προτομής του σμηναγού Ηλιάκη η οποία τελικά βρέθηκε και μάλιστα στο χωριό μου, είναι ακόμη πολύ πρόσφατο.
Αν έχει κλαπεί εδώ και καιρό, όπως η προτομή του παμμέγιστου Τσιγάντε, γιατί η ζημιά δεν έχει αποκατασταθεί; Ποιός πρέπει να το κυνηγήσει και γιατί ως τώρα δεν το έχει πράξει; Χρειάζεται υποκίνηση από κάποιον φορέα; Από κάποια ομάδα; Σίγουρα οι ομάδες και οι σύλλογοι βετεράνων και αντιστασιακών, θα το γνώριζαν αν είχε γίνει προ καιρού και θα είχαν κινηθεί ανάλογα.
Το γιατί απομακρύνθηκε, είναι σχεδόν προφανές, καθ ότι η προτομή ήταν μεταλλική- μπρούτζινη ή ορειχάλκινη (μη βιαστεί κανείς, δεν πρόκειται για το ίδιο κράμα μετάλλου). Δε θα μπω σε τριπάκια του τύπου προβοκάτσια, αναρχικοί κουκουλοφόροι κλπ. Το μέταλλο είναι μέταλλο και ως τέτοιο, πάντα μπορεί να πουληθεί. Να πουληθεί, όπως πουλάει ο Χορν την ψυχή του στον Διάβολο. Να πουληθεί από ανιστόρητους, ανεγκέφαλους, απαίδευτους μικρόψυχους γαϊδάρους που μόνο το εύκολο χρήμα έχουν στο μυαλό.
Όμως, το τελευταίο ερώτημα που γεννάται είναι και το πιο σοβαρό από όλα. Ποιοί είναι χειρότεροι; Εκείνοι που έκλεψαν την προτομή για να πουλήσουν το μέταλλο ή εκείνοι που αφ ενός το επέτρεψαν, αφ ετέρου δεν έκαναν τίποτα για να αποκατασταθεί η ζημιά; Μάλλον υπάρχει μία μερίδα κόσμου στον Δήμο και παραπάνω, που απλά πιστεύει ότι θα περνούσε απαρατήρητη η απουσία της προτομής. Διότι όπως προείπαμε, αν ήταν του Ζέρβα ή του Βελουχιώτη, θα έπεφτε τέτοιο κράξιμο και τέτοια ντομάτα που θα τους έπνιγαν! Απλά δε θα υπήρχε κανείς να ενδιαφερθεί…
Κι όμως, εμείς οι λίγοι, πάντα οι λίγοι, αφού κοιταχτήκαμε, χωρίς να πούμε κάτι, μαζέψαμε τις πληγωμένες μας εθνικές καρδιές και παραταχθήκαμε στον λιγοστό χώρο στο πεζοδρόμιο δίπλα στο φανάρι. Δεν είχε νόημα να πούμε κάτι. Δεν υπήρχε χώρος για άλλα λόγια. Δεν υπήρχε νόημα. Ξέραμε ότι απλά, σε ένδειξη αντίστασης προς τις συνθήκες στις οποίες πάνε κάποιοι να μας υποχρεώσουν να ζούμε, εμείς πρέπει να αντισταθούμε. Πήγαμε για κάποιον λόγο, για έναν σκοπό και έπρεπε να περατώσουμε την «αποστολή» μας.
ΔΙΑΒΟΛΟΙ, ΠΡΟΣΟ-ΧΗ!
Κινήθηκα μπροστά, και άφησα το λιτό στεφάνι με τους, κρυμένους στην επιλογή των λουλουδιών, συμβολισμούς να ακουμπήσει στη μαρμάρινη στήλη, κρύβοντας τα παράταιρα graffiti. Επέστρεψα στη θέση μου, στο κέντρο του μονού ζυγού.
ΔΙΑΒΟΛΟΙ, ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ!
Και μετά από ένα λεπτό απόλυτης ακινησίας, ο Εθνικός Ύμνος από τα χείλη όλων μας, έκανε περαστικούς να σταματούν και να κοιτούν, οδηγούς και μοτοσυκλετιστές να παρατηρούν. Κάποιοι, σιγά- σιγά, μαθαίνουν ότι υπάρχουν ορισμένοι που τιμούν τους ήρωές μας, όχι μόνο στα λόγια όπως οι πολιτικάντηδες του τόπου τούτου αλλά και στα έργα. Και το τελευταίο σημείο το εννοούμε!
Και στα έργα!
Το Ασκέρι των Διαβόλων είναι εδώ και δε σκοπεύει να λακίσει…
Filed under Πεσόντες, Φρουρά, Random thoughts
Ίσως…
Ίσως έρθει εκείνη η μέρα που εμείς οι λίγοι, δεν αντέξουμε και γονατίσουμε…
Ίσως έρθει εκείνη η μέρα που εμείς οι λίγοι, νυσταγμένοι, δε φυλάξουμε σκοπιά…
Ίσως έρθει εκείνη η μέρα που οι λίγοι κυματοθραύστες της ιστορίας, υποχωρήσουμε μπρος στα κύματα της καθημερινότητας…
Ίσως έρθει κάποια μέρα που το ευζωνικό μας ήθος θρυμματιστεί και σκορπίσει στον βαρδάρη…
Αλλά δεν έχει έρθει αυτή η μέρα!
Και μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα, εμείς θα μένουμε όρθιοι και ακλόνητοι…
Και μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα, τα μάτια μας δε θα κλείσουν και δε θα βλεφαριάσουν…
Και μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα, δε θα υποχωρήσουμε και θα υπομένουμε το αλμυρό μαστίγιο της ζωής…
Και μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα, στις καρδιές μας θα σιγοκαίνε οι αναμνήσεις των νεκρών μας…
Και όταν έρθει εκείνη η μέρα
και γονατίσουμε και μας πάρουν τα κεφάλια…
Και δε φυλάξουμε σκοπιά και μπουν μεσ’ στις ψυχές μας οι εχθροί…
Και διαβρωθούμε από τις ανάγκες της καθημερινότητας…
Και το ευζωνικό μας ήθος θρυμματιστεί και σκορπίσει στον βαρδάρη…
Θα γίνει σπόρος, θα μπει στη γη…
και η βροχή της αναγέννησης θα θρέψει μια νέα γενιά πολεμιστών,
μπολιασμένους από το γένος των Ηρώων…
σφυρηλατημένους από τη στόφα των λίγων…
μαθημένους από τη σοφία των εκλεκτών…
Επιλεγμένους από τη φατρία των Ευζώνων…
Έχω πει και παλαιότερα ότι η γενναιότητα δεν έχει πατρίδα, κι ας είναι ελληνίδα. Στα ταξίδια που έχω κάνει, έχω δει λαούς που μοιράζονται πολλά κοινά, αν και ελάχιστα σωματομετρικά, ψυχικά χαρακτηριστικά με τους Έλληνες. Ένας από αυτούς τους λαούς είναι οι Ιρλανδοί. Ένας από τους Ιρλανδούς που γνώρισα κάποτε, κάλλιστα θα μπορούσε να είναι Εύζωνας…
Μετά από περίοδο συγγραφικής απουσίας, επιστρέφω παραθέτοντάς σας μια πραγματική ιστορία, διδακτική από πολλές απόψεις. Αφορά έναν γενναίο άνδρα που τα τελευταία χρόνια της ζωής του έζησε στη γειτονιά που έζησα κι εγώ για πολλά χρόνια της ζωής μου…
Filed under Πεσόντες, Φρουρά, Strategic thinking
covert angels 