Tag Archives: 335ΜΔ

Μοναδικός, όπως κάθε πεσών…

Πολλοί θα έδιναν τα πάντα για να είναι μοναδικοί. Αυτοί όμως που είναι μοναδικοί, δεν τα δίνουν απλά όλα. Δίνουν όλο το τους το είναι.Ο αρχισμηνίας Γεωργιάδης Ιωάννης, είναι ο μοναδικός πεσών της 335 τον Ιούλιο του 1942. Ένας τίτλος διόλου ζηλευτός αν κάποιος δεν κουβαλά τις αξίες που κουβαλάνε αυτοί οι ιπτάμενοι τίγρεις.

Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Άλλοι δύο πεσόντες αεροπόροι ενός πιο οδυνηρού πολέμου…

«Γιατί είναι το μάτι τόσο βαθιά βγαλμένο; Γιατί μου το’ βγαλε αδερφός!» -λαική παροιμία

Στον τετραετή εμφύλιο πόλεμο της χώρας μας που ακολούθησε το μεγαλύτερο κολαστήριο του 20ου αιώνα όπως συνήθως είναι και ο κανόνας σε τέτοιου είδους συρράξεις, οι αντάρτες (του ΔΣΕ στην προκειμένη περίπτωση) δεν είχαν τη δυνατότητα της αεροπορικής διάστασης του πολέμου. Είχαν όμως σαφή αντιαεροπορική δυνατότητα. Δυνατότητα που ένιωσαν σε πλείστες των περιπτώσεων, οι πιλότοι της ΠΑ.

Στις 13 Αυγούστου 1949, στην περιοχή πάνω από το Βίτσι, οι αντάρτες του ΔΣΕ κατάφεραν μία πολύ σημαντική επιτυχία, καταρρίπτοντας ένα Spitfire Mk IXe της 335ΜΔΒ. Στα ιδιόμορφα χειριστήρια του βρετανικου μαχητικού ήταν ο 22χρονος ανθυποσμηναγός Πανουτσόπουλος Κωνσταντίνος. Παρά την προσπάθειά του να πιάσει στο εναλλακτικό αεροδρόμιο, του Άργους Ορεστικού κατά την αναγκαστική προσγείωση που πραγματοποίησε ο Πανουτσόπουλος, ο βαριά χτυπημένος βετεράνος του Β΄ ΠΠ έπιασε φωτιά και κάηκε. Μαζί του άφησε και την τελευταία του πνοή και ο ανθυποσμηναγός.

Την επόμενη μέρα, την Παραμονή της Παναγίας, οι αντάρτες του ΔΣΕ θα είχαν να καυχηθούν για ένα ακόμη καταρριφθέν Spitfire, αυτή τη φορά, της αδερφής εν ερήμω Μοίρας, της 336. Ο νεαρός- πριν ένα μήνα ονομασθείς- ανθυποσμηναγός Παπαδημητρίου Όθων, απογειώθηκε από το αεροδρόμιο του Άργους στο οποίο είχε προσπαθήσει να πιάσει την προηγούμενη μέρα ο Πανουτσόπουλος. Αποστολή του ήταν επιθετική αναγνώριση στην περιοχή του Λαιμού Πρεσπών. Κατά την αποστολή του εντόπισε μία εφοδιοπομπή- μια φάλαγγα από φορτηγά του εχθρού. Κατά την εφόρμηση προς πολυβολισμό της φάλαγγας, το Spitfire του Παπαδημητρίου χτυπήθηκε από πυρά όπλων κάλυψης της φάλαγγας τα οποία βρίσκονταν σε οχήματα αυτής και δεν τα είχε διακρίνει ο ανθυποσμηναγός. Το αεροσκάφος του κατέπεσε μερικές εκατοντάδες μέτρα πιο πέρα. Κατά την πτώση βρήκε τον θάνατο και ο χειριστής.

Για την υπηρεσία τους προς την Πατρίδα εκείνες τις ταραγμένες και μπερδεμένες εποχές, και οι δύο πεσόντες ανθυποσμηναγοί προήχθησαν μετά θάνατον στον επόμενο βαθμό του υποσμηναγού.

Αλλά αλήθεια, για την κατάρριψη ποιού εχθρού είχαν να καυχηθούν οι αντάρτες του αποκαλούμενου Δημοκρατικού ΣΕ;
Οι δύο ιστορικές Μοίρες, αεροσκάφη Spitfire των οποίων εμπλέκονται στα παραπάνω περιστατικά, πολεμούσαν τον εχθρό και κατακτητή της χώρας από το 1942 στη Βόρειο Αφρική. Είχαν περάσει από την άμμο και τη σκόνη της ερήμου στη στάχτη και στα αποκαΐδια της αναγεννώμενης εξ αυτών Πατρίδος. Αλλά ούτε οι μεν, ούτε οι δε, μπορούσαν να δουν πέρα από τις μύτες τους και να παραμερίσουν τα όσα τους χώριζαν. Γιατί πάντα, ομοεθνείς έχουν έναν δεσμό ισχυρότερο από όλους τους άλλους. Ο οποίος και τελικά θα επικρατήσει κάποια στιγμή…
Είθε να μη ζήσουμε ποτέ ξανά την κατάρα του εμφύλιου σπαραγμού στην Πατρίδα μας.
Αν κάθε φορά ευχόμαστε να μη χρειαστεί το δέντρο της Ελευθερίας να ποτιστεί ξανά με αίμα, σίγουρα είναι ευχή μας να μη χρειαστεί ποτέ ξανά να χυθεί αίμα αδελφού από χέρι αδελφού.

Υποσμηναγός Πανουτσόπουλος Κωνσταντίνος

Υποσμηναγός Παπαδημητρίου Όθων

ΈΠΕΣΑΝ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ!

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

Σχολιάστε

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

Αετών επιφανών, πάσα γη τάφος… Σαν σήμερα 26/2…

Μία ημερομηνία, δύο έτη, τρία περιστατικά, τέσσερις αετοί. Δυστυχήματα διακριτά μεταξύ τους αλλά αλληλοσυνδεόμενα. Από τη Βόρειο Αφρική και τη Νότια Ροδεσία ως τη Δυτική Κρήτη, τα παιδιά της Πολεμικής Αεροπορίας, θέτουν εαυτούς στο βωμό της Πατρίδας και της Ελευθερίας. Σαν σήμερα, δύο Hurricane, ένα Harvard κι ένα Thunderstreak πήραν μαζί τους τέσσερις υπηρετούντες αξιωματικούς. Συνέχεια

2 Σχόλια

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες

10/11 και η φλέβα της ΠΑ ανοίγει…

Υπάρχουν αρκετές ημερομηνίες εντός του ημερολογιακού έτους των 365 ημερών όπου δε μετρά η ΠΑ πεσόντες. Υπάρχουν πάλι κι εκείνες οι οποίες μοιάζουν βγαλμένες από κάποιο κακό παραμύθι κάποιου διεστραμμένου συγγραφέα. Μία σαν κι αυτές είναι η 10η Νοεμβρίου. Η μέρα κατά την οποία, η ΠΑ και η Ελλάδα ολόκληρη, θρηνεί 5 ιπταμένους που έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα και την υπηρεσία.

Ο πρώτος συγκεκαλυμμένος άγγελος που έφυγε αυτή τη μέρα για το έναστρο καταφύγιό τους, είναι ο σμηνίας Δήμου Κωνσταντίνος ο οποίος γεννήθηκε στα Σελιανίτικα Αιγίου το 1918. Στα 20 του έτη μπήκε στη Σχολή Υπαξιωματικών Χειριστών απ’ όπου αποφοίτησε με τον βαθμό του σμηνία χειριστή. Με την κατάρρευση του μετώπου διέφυγε στη Μ. Ανατολή όπου εντάχθηκε στη δύναμη της 335. Το βράδυ της 6ης Νοεμβρίου 1941, μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο στη Σέφαραμ, λόγω σοβαρού τραυματισμού σε τροχαίο δυστύχημα. Παρά τον ακρωτηριασμό του ενός του ποδιού, υπέκυψε στα τραύματά του, σαν σήμερα 10/11/1941. Η κηδεία και η ταφή του έγιναν την επομένη, με στρατιωτικές τιμές στο Στρατιωτικό Νεκροταφείο της Ράμλα.

Πέρασαν 20 χρόνια. Σε αυτά τα 20 χρόνια, ασφαλώς η ΠΑ είχε περάσει από τα ελικοφόρα καταδιωκτικά στα αεριωθούμενα. Και μετά από 20 χρόνια, ο μαύρος θεριστής θυμήθηκε να χτυπήσει την πόρτα της ΠΑ αυτή τη μέρα πάλι για να πάρει μαζί του τον ανθυποσμηναγό Κορμάζο Γεώργιο. Αντί για δρεπάνι, αυτή τη φορά χρησιμοποίησε σπάθη, και πιο συγκεκριμένα, North American F-86E(M) Sabre, της οποίας χειριστής ήταν ο ανθυποσμηναγός. Ο θάνατος του ανθυποσμηναγού ήταν αποτέλεσμα σύγκρουσης με άλλο Sabre στο αεροδρόμιο της 111 στη Ν. Αγχίαλο.

Η επόμενη φορά που χτύπησε ο θάνατος στην ΠΑ ήταν στο εορταστικό τριήμερο της ΠΑ για τη γιορτή της αεροπορίας, το 1967. Ο σμηναγός Κυριαζίδης Κωνσταντίνος, μπαίνει στο από καιρό μπαρουτοκαπνισμένο T-6G Harvard, έναν τυχερό μαθητή γυμνασίου για μία πτήση εθισμού. Το Harvard άνηκε στην 363 Εκπαιδευτική Μοίρα Ελικοφόρων και κατέπεσε με αποτέλεσμα τον θάνατο του χειριστή του. Κι όμως, μέσα στο μαύρο πιλοτήριο του θανάτου, από μια χαραμάδα, μπαίνει μια αχτίδα ελπίδας. Ο 15χρονος μαθητής διασώζεται…

Τρεις μήνες πριν χάσει τη ζωή του ο ανθυποσμηναγός Κορμάζος, μπήκε στη σχολή αεροπορίας ο 18χρονος Τάσος από τον Έβρο, από την οποία αποφοίτησε ως Ανθυποσμηναγός Μπραβάκης Αναστάσιος. Ένα επώνυμο συνδεδεμένο σχεδόν ab initio με την Κρήτη, έρχεται από την άλλη άκρη της Ελλάδας να υπηρετήσει στα χώματα αυτά  την πατρίδα και την αεροπορία, με την πρώτη του μετάθεση στην 115 στη Σούδα. Έμελλε όμως να γίνει παντοτινή αυτή η σχέση, καθώς η κρητική γη, ήταν εκείνη που θα τον κρατούσε για πάντα στην αγκαλιά της. Άλλο ένα ατύχημα  με F-84F στις 10/11 του 1968 αυτή τη φορά, άλλος ένας νεκρός Ίκαρος, στον ίδιο λόφο βόρεια του αεροδρομίου της Σούδας που έχει πάρει τη νιότη τόσων πιλότων της 115.

Όταν ο πρώτος πεσών της μέρας αυτής έμπαινε στη σχολή αεροπορίας, ο Αργύριος Κωστόπουλος γεννιόταν, στα Τρίκαλα. Μπήκε στη Σχολή Αεροπορίας το 1959, από την οποία αποφοίτησε το 1962 ως ανθυποσμηναγός. Δέκα χρόνια αργότερα, η ζωή του αεροπόρου της 359 ΜΑΕΔΥ τον έχει φέρει στα Χανιά, να εκτελεί αεροψεκασμούς με ελικόπτερο Agusta Bell 47. Σε δύσκολη περιοχή δράσης, κατέπεσε κοντά στην Καμάρα της Καλυδονίας και σκοτώθηκε.

Πέντε δυστυχήματα, πέντε νεκροί Ίκαροι, την ίδια ημερομηνία, σε πέντε διαφορετικές, φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους ημερομηνίες. Τον πρώτο τον αγκάλιασε η γη της Υπεριορδανίας, τους δύο επόμενους η Θεσσαλία, τους δύο τελευταίους η Κρήτη. Έχουν περάσει ακριβώς 40 χρόνια από τον θάνατο του  τελευταίου και κανείς τους δεν έχει ξεχαστεί. Εκείνοι και οι θυσίες τους είναι μέσα μας πάντα.

Είθε να είναι οι τελευταίοι πεσόντες της μέρας αυτής!

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

 

Σχολιάστε

Filed under Πεσόντες