Tag Archives: ΕΛΑΣ

Από προδότης… Αρχιστράτηγος!

Πολλοί έδειξαν να απορούν με τη συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ από τον Ιανουάριο του 2015 η οποία ανανεώθηκε πριν λίγες μέρες, συνέπεια του εκλογικού αποτελέσματος της 20ης Σεπτεμβρίου. Ακόμη και τα μέλη της λεγόμενης αριστερής πλατφόρμας έδειξαν δήθεν απορημένοι. Δε θα έπρεπε όμως. Έχουν υπάρξει κι άλλα παραδείγματα συνεργασίας φαινομενικά ασύμβατων πολιτικά, χώρων. Ας θυμηθούμε μία πιο εντυπωσιακή συνεργασία του εκτελεστικού σκέλους της Αριστεράς κατά την Κατοχή με το πιο τρανό παράδειγμα ‘στρατηγού- γραμματόσημου’ στην νεότερη ιστορία της Ελλάδας.

Συνέχεια

6 Σχόλια

Filed under Strategic thinking, Thoughts

Στάση στην Ξυνιάδα…

2013-04-01 15.15.41Ταξιδεύοντας προς τη Βόρειο Ελλάδα, ενδεχομένως πολλοί να έχετε επιλέξει να πάτε από την Ε.Ο. Λαμίας- Λάρισας. Πόσοι όμως έχετε παρατηρήσει το μνημείο που στέκει σαν καλαμιά στον κάμπο της Ξυνιάδας πριν τον Δομοκό;

Συντεταγμένες: 39.061315, 22.331008
Οδική απόσταση από την Αθήνα: 241km
Οδική απόσταση από Λαμία: 30km
Οδική απόσταση από Δομοκό: 10km

Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Μνημειοτουρισμός, Πεσόντες

Ώσπου ο αδερφός να φονεύσει αδερφό…

Έχουμε συνηθίσει ο πόλεμος στο Αιγαίο να είναι οι μπλε εναντίον των κόκκινων. Η σημερινή ημέρα δε θα μπορούσε να είναι πιο ιδιαίτερη καθώς σαν σήμερα 23/6, η ΠΑ θρηνεί τρία από τα παιδιά της. Και οι τρεις πεσόντες αετοί έχουν ένα ανατριχιαστικό κοινό χαρακτηριστικό. Και οι τρεις, ήταν θύματα της προαναφερθείσας χρωματικής διαμάχης. Εκείνης του εσωτερικού όμως…

Όταν το μονοπάτι της ζωής του Ηλία Τσίγκα βρέθηκε να σχηματίζει διασταύρωση με τον πόλεμο, είχαν περάσει σχεδόν δέκα χρόνια από τότε που εισερχόταν στη Σχολή Αεροπορίας. Εισήλθε ως δόκιμος υπαξιωματικός ασυρματιστής και με την αποφοίτησή του ονομάστηκε σμηνίας ιπτάμενος παρατηρητής ασυρματιστής Πήρε μέρος στις επιχειρήσεις εναντίον των Ιταλών εισβολέων. Όταν κατέρρευσε το μέτωπο, δεν μπόρεσε να διαφύγει στη Μέση Ανατολή κι έτσι βγήκε στο βουνό όπως τόσοι και τόσοι άλλοι πατριώτες ένστολοι. Γεννημένος στο ίδιο χωριό με τον Ψαρρό, ήταν σχεδόν αυτονόητο ότι θα εντασσόταν στο 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων. Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες, Φρουρά

Ένας αεροπόρος εύζων- ο Κωστορίζος Νικόλαος

Σήμερα,
τιμούμε τον επισμηνία Κωστορίζο Νικόλαο
Ο επισμηνίας Κωστορίζος Νικόλαος σκοτώθηκε στις 14 Μαρτίου 1943 ενώ μαχόταν στα βουνά της σκλαβωμένης πατρίδας με το 5/42 ΣΕ του Δημητρίου Ψαρρού.
Ήταν εκείνος που ενώ υπηρετούσε μαζί με τον Αναστάσιο Μπαρδαβίλια στην 21η ΜΔ, στις 11/2/1941, είχαν καταφέρει να απογειωθούν από την Κατσικά Ιωαννίνων για να αντιμετωπίσουν ιταλικά μαχητικά τα οποία είχαν αποστολή να πολυβολήσουν το αεροδρόμιο της Κατσικάς.Ο Μπαρδαβίλιας σκοτώθηκε. Ο Κωστορίζος στάθηκε τυχερός και εκτέλεσε αναγκαστική προσγείωση με αεροπλάνο και φόρμα πτήσης διάτρητα από ιταλικές βολίδες.
Δυστυχώς, του έμελλε να σκοτωθεί από χέρια ελληνικά, σε συμπλοκή με άνδρες του ΕΛΑΣ οι οποίοι επιτέθηκαν στο 5/42 στο χωριό Μυροβούνι.
Μάλλον θα γελούσαν όταν συναντήθηκαν ξανά, εκεί στο ουράνιο πάνθεον και είπε ο Μπαρδαβίλιας του Κωστορίζου ότι «νόμιζα πως εσύ ήσουν ο τυχερός τη μέρα εκείνη που εγώ σκοτώθηκα!»
Η ειρωνία καμιά φορά της τύχης ή και της ατυχίας…
ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

4 Σχόλια

Filed under Αεροπορία, Πεσόντες, Φρουρά, Thoughts

Το άγνωστο Δίστομο της 11ης Ιουνίου 1944

Πόσα να γράψεις και να φανούν πολλά για μία θηριωδία; Πόσα; Πώς να δικαιολογήσει κανείς εκμεταλλευόμενος την αποκτήνωση του πολέμου, το φρικιαστικό συναπάντημα αβάπτιστου βρέφους με τον άρχοντα του Άδη; Δεν είναι τόσο το γεγονός ότι εκτέλεσαν αθώους άμαχους πολίτες. Στο μυαλό μου είναι πολύ μεγαλύτερο το έγκλημά τους καθώς αποδόθηκαν σε βαρβαρότητες που μόνο από τουρκικά ή μογγολικά ασκέρια ατάκτων θα μπορούσαν να τις είχαν αντιγράψει. Κι όμως, λόγω των ημερών δε θα σας μιλήσω για τη σφαγή στο Δίστομο. Θα σας μιλήσω για την κατά πολύ λιγότερο γνωστή σφαγή στο Καλάμι…

Το βράδυ της 10ης Ιουνίου, οι Γερμανοί του 1/7 τάγματος SS έφυγαν από το Δίστομο. Γεμάτοι αίματα επέστρεψαν στη Λιβαδειά. Την επόμενη μέρα το πρωί, αφού το προηγούμενο βράδυ είχαν διασκεδάσει όπως συνήθιζαν, κινήθηκαν προς το χωριό Καλάμι, αρκετά κοντά στη Θήβα. Με μαεστρία, απέκλεισαν όλες τις οδικές αρτηρίες από και προς το χωριό. Χωρίς ιδιαίτερο λόγο και χωρίς να προσπαθούν να ξετρυπώσουν αντάρτες, επιδόθηκαν στη συστηματική συγκέντρωση των κατοίκων του χωριού στα γύρω χωράφια. Με πυροβολισμούς στον αέρα, εύκολα εκφόβισαν τους λιγότερο δεκτικούς χωρικούς να τους ακολουθήσουν. Με τους δρόμους ήδη αποκλεισμένους, οι Καλαμιώτες δεν είχαν πού αλλού να πάνε.

Συννεφιασμένος ήταν λένε, ο ουρανός της Βοιωτίας εκείνη τη μέρα. Σα να μην ήθελε η Φύση να δει τι θα εκτυλιχθεί εκεί… Με απότομες, κοφτές κινήσεις οι στρατιώτες των Waffen SS χωρίζουν τους άρρενες από τις γυναίκες και τα κορίτσια. Έχουν κάνει δύο κύκλους γύρω από τους άμαχους. Τότε, ένας από τους άνδρες συνειδητοποιεί τι πρόκειται να γίνει.

Κρακ! Το μεταλλικό μαστίγιο εκείνου του πρώτου του ανυπόμονου MP-40 χτυπά το φυσίγγιο στη θαλάμη. Ακολουθούν εκ του ισχύου τα υπόλοιπα αυτόματα στην πιο ανατριχιαστική και μακάβρια συναυλία. Δεν διαρκεί όμως πολύ. Δε χρειάζεται. Όλα έχουν τελειώσει σε λιγότερο από ένα λεπτό. Πριν καλά- καλά κοπάσουν οι επικρουστήρες των γερμανικών πολυβόλων, 2-3 μοναχικά κλάματα ακούγονται μόνο, και από τις δύο ομάδες. Ο επικεφαλής λοχαγός περνάει ανάμεσα στα πεσμένα κορμιά. Με το πιστόλι του σφραγίζει την μοίρα εκείνων που φαίνονται ακόμη να παλεύουν στο όριο του γκρεμού μεταξύ ζωής και θανάτου.

Κι όμως, δεν μπορούσαν να αρκεστούν στον ομαδικό θάνατο λίγων χωρικών. Στη συνέχεια, σα να μην έφτανε η εκτέλεσή τους, τους πέταξαν σε ένα σπίτι κι έβαλαν φωτιά στο σπίτι με φυσικό αποτέλεσμα, να απανθρακωθούν όλα τα πτώματα.

Έχοντας επιβεβαιώσει το ορθό- για εκείνους- τέλος του έργου τους, μπήκαν στο πλέον έρημο, χωριό και λεηλάτησαν τα πάντα. Ρήμαξαν σπίτια και καταστήματα, πλιατσικλόγησαν από οικογενειακά κειμήλια και κοσμήματα ως τραπεζομάντηλα και ρούχα. Τυριά, λάδι, αλεύρι και καλαμπόκι ήταν επίσης απαραίτητη λεία. Ακόμη και τα ζώα πήραν. Χοίροι και κότες, αρνιά και πρόβατα, όλα φορτώθηκαν στα φορτηγά με προορισμό τη Λιβαδειά.

Ο θλιβερός απολογισμός της ωμής, σύντομης επανάληψης της θηριωδίας της προηγούμενης ημέρας ήταν 24 νεκροί και 2 τραυματίες. Στους νεκρούς περιλαμβάνονται δύο παιδιά 2 ετών και δύο αβάπτιστα μωρά, λίγων μηνών.

Στο λιτό αλλά συγκλονιστικής έμπνευσης Μνημείο που έχει στήσει ο δήμος Λεβαδέων, κοντά στο σημείο όπου εκτυλίχθηκε η τραγωδία του μικρού αυτού χωριού της Βοιωτίας, φαίνονται όλα τα ονόματα αυτών που θυσιάστηκαν σαν σήμερα, πριν από ακριβώς 70 χρόνια.

ΑΠΑΝΤΕΣ ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

2012-08-06 18.39.50

Σχολιάστε

Filed under Πεσόντες, Random thoughts

12/12 εκτελεσθέντες…

Σαν σήμερα, άλλοι δέκα πατριώτες έπεσαν για την Πατρίδα. Εκτελέστηκαν άλλοι δέκα Έλληνες σαν σήμερα, από τον έναν και μοναδικό, ξένο κατακτητή τον Δεκέμβριο  του 1943. Δεν έγιναν όμως όλοι εκούσια, μάρτυρες του απελευθερωτικού αγώνα επί κατοχής…

Τη νύχτα της 9ης προς 10 Δεκεμβρίου, σημειώθηκε επίθεση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ στο διοικητήριο της χωροφυλακής στο κέντρο της Αθήνας. Στην πλατεία Ομονοίας σημειώθηκε ανταλλαγή πυροβολισμών όταν τμήμα των δυνάμεων του ΕΛΑΣ έπεσαν πάνω σε γερμανική περίπολο. Οι επίσημες αναφορές της Αρχιεπισκοπής Αθηνών αναφέρουν τη συμπλοκή ως «… υπό κομμουνιστών προκληθείσα…», φανερώνοντας το γνωστό σε όλους πολιτικό και κοινωνικό ρήγμα της ελληνικής κοινωνίας.

Κατά την ανταλλαγή πυρών, τραυματίστηκε ένας γερμανός λοχίας.

Όπως είχε παγιώσει η ναζιστική πολεμική μηχανή σε όλες τις χώρες όπου είχε εγκαθιδρύσει κατοχικά καθεστώτα, για κάθε νεκρό γερμανό, αξιωματικό ή μη, θα εκτελούνταν πενήντα αιχμάλωτοι. Για κάθε τραυματία, θα εκτελούνταν δέκα. Ήταν ένα σκληρό μέτρο. Ένα στυγμό και τυφλό οριζόντιο μέτρο αντιμετώπισης των αντιστασιακών κινημάτων σε όλη την Ευρώπη, το οποίο, στην Ελλάδα ανακοινώθηκε στις 27/10. Αναφέρεται ότι σε χώρες όπως η Πολωνία, τα Waffen SS είχαν ανακοινώσει ονομαστικές καταστάσεις σύμφωνα με τις οποίες, για κάθε γερμανό που τραυματιζόταν ή σκοτωνόταν από τους αντιστασιακούς, συλλαμβάνονταν και εκτελούνταν εκείνοι οι οποίοι βρίσκονταν στη λίστα. Συγκεκριμένα άτομα, είτε συμμετείχαν στο περιστατικό είτε όχι.

Στην Ελλάδα δεν εφαρμόστηκε ποτέ η μέθοδος αυτή. Οι γερμανοί κατακτητές αρκούνταν στην τυφλή επιλογή ήδη κρατούμενων προκειμένου να συμπληρωθεί ο αριθμός αυτών που επιθυμούσαν να εκτελέσουν ώστε να εκδικηθούν τον τραυματία ή νεκρό τους.

Με συνοπτικές διαδικασίες λοιπόν, σαν σήμερα 12 Δεκεμβρίου, οι Γερμανοί εκτέλεσαν δέκα αιχμαλώτους ως αντίποινα για τον τραυματισμό του λοχία τους και παραδειγματισμό άλλων επίδοξων ανταρτών της Αθήνας. Δυστυχώς όμως, δεν έμελλε να είναι και οι τελευταίοι για το 1943…

ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΚΑΝ ΥΠΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΟΣ ΤΗΝ 12η ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1943

ΒΕΡΒΕΡΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
ΚΕΧΑΓΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ
ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΙΩΑΚΕΙΜ
ΧΑΤΖΗΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
ΡΩΤΑΣ ΠΕΤΡΟΣ
ΚΑΛΟΓΕΡΙΔΗΣ ΦΑΝΟΥΡΙΟΣ
ΚΑΜΟΥΔΗΣ ΜΑΡΚΟΣ
ΒΡΟΦΑΣ ΑΝΔΡΕΑΣ
ΝΙΚΗΤΑΡΑΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
ΝΟΜΠΕΛΗΣ ΜΕΝΕΛΑΟΣ

ΑΠΑΝΤΕΣ ΑΘΑΝΑΤΟΙ

1 σχόλιο

Filed under Πεσόντες

Του Αγίου Νικολάου… εκτελεσθέντες επί κατοχής

Του Αγίου Νικολάου σήμερα, προστάτη αγίου του Πολεμικού Ναυτικού και των ναυτικών σε όλον τον κόσμο. Λόγος εορτασμού και για σχεδόν όλα τα ελληνικά νοικοκυριά. Δύσκολα θα βρει κανείς σπίτι που να μην έχει- έστω έναν- συγγενή με το όνομα του Νικόλαου. Γιορτάζουμε τον Άγιο αυτόν σήμερα διότι τη μέρα αυτή κοιμήθηκε. Ανήμερα της μεγάλης αυτής εορτής για τους Έλληνες, τις ώρες που ξημερώνει, οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής, πριν από ακριβώς 70 χρόνια, εκτέλεσαν ακόμη τέσσερις Έλληνες πατριώτες, ποτίζοντας ξανά με αίμα το χώμα της Καισαριανής…

Ο χειμώνας του 1943 ήταν βαρύς. Η απελευθέρωση δεν φαινόταν στον ορίζοντα και έκανε τον χειμώνα ακόμη πιο δυσβάσταχτο. Δύο Πειραιώτες και δύο Αθηναίοι κάτοικοι, περίμεναν καρτερικά στα υγρά κελιά τους τον ιερέα απεσταλμένο της Αρχιεπισκοπής να τους εξομολογήσει και να τους κοινωνήσει για τελευταία φορά. Από κάποιο κελί ακούστηκαν κλάματα. Κανείς όμως δεν παραδέχτηκε ότι έκλαψε… Ένας φύλακας έφερε στον καθένα από ένα τσίγκινο πιάτο με ψωμί, βουτηγμένο σε ένα απροσδιόριστο λευκό πηχτό ζουμί που μύριζε πατάτα. Οι οργανισμοί τους πεινούσαν αλλά πού μυαλό για φαγητό. Πώς να πάει κάτω η οποιαδήποτε μπουκιά;

Ο σαρανταπεντάχρονος Σταύρος Γρηγορόγλου ήταν εργάτης σε φούρνο. Δεν υπήρχε περίπτωση να αγγίξει αυτό το πιάτο. Πόσο μάλλον όταν του το είχε φέρει ένας στρατιώτης των δυνάμεων που τον συνέλαβαν για κατοχή προκηρύξεων. Για αυτό το «τρομερό έγκλημα» καταδικάστηκε σε θάνατο.

Ο τριανταεξάχρονος Μιχάλης Λαούδης συνελήφθη από τους Γερμανούς και καταδικάστηκε σε θάνατο για κατοχή εκρηκτικών υλών. Ο μεγαλύτερος αδερφός του, είχε σκοτωθεί στη Μικρασιατική εκστρατεία. Ο δεύτερος αδερφός του πέθανε το 1941 από την πείνα αφήνοντας 5 ορφανά, τα οποία είχε αναλάβει υπό την κηδεμονία του ο Μιχάλης. Παρ’ όλα αυτά, η επιθυμία για ελευθερία και εκδίκηση για τον αδερφό του που έκαιγε μέσα του, τον υποχρέωναν να αναλάβει αντιστασιακή δράση.

Ο εικοσιτριάχρονος Γιώργος Καλίτσης από τον Πειραιά, περίμενε κι αυτός καρτερικά τη στιγμή που θα οδηγούνταν στο απόσπασμα αφού το γερμανικό στρατοδικείο τον είχε καταδικάσει λίγες μέρες πριν σε θάνατο δια τυφεκισμού για κατασκοπία.

Ο εικοσιτετράχονος ανθυπολοχαγός Ζερβός Εμμανουήλ από το Καστέλι της Κρήτης περίμενε στο διπλανό κελί. Ούτε εκείνος άγγιξε το αποκαλούμενο φαγητό. Είχε συλληφθεί σχεδόν τρεις βδομάδες νωρίτερα για κατοχή όπλου. Ήταν το πιστόλι του το οποίο ως αξιωματικός και Κρητικός, δεν είχε δεχθεί να παραδώσει. Το είχε κρυμμένο στο σπίτι του μέχρι που μία «τυχαία» έρευνα στο σπίτι του, έφερε στο φως το όπλο.

Λίγες ώρες πριν χαράξει Ο Θεός τη μέρα, άνοιξε η βαριά χαλύβδινη πόρτα του κελιού του Καλίτση. Στη στενή είσοδο φάνηκε η φιγούρα του ιερέα, σκυφτός και περίλυπος. Εξομολόγησε τον νεαρό Πειραιώτη, κοινώνησε τα αχράντα μυστήρια και πήγε στο διπλανό κελί. Ένα- ένα, πέρασε κι από τα τέσσερα κελιά. Μέχρι να βγει από το κελί του Γρηγορόγλου, το κελί του οποίου ήταν το τέταρτο στη σειρά, είχε σχεδόν ξημερώσει.

Οδηγήθηκαν από τα κελιά τους και οι τέσσερις κρατούμενοι στον χώρο όπου θα γινόταν η εκτέλεση. Ανοίγοντας οι πόρτες του στρατιωτικού συγκροτήματος κράτησης Αβέρωφ, ο κρύος πρωινός άνεμος τους χτύπησε στα κουρασμένα τους πρόσωπα. Οδηγήθηκαν μαζί στον χώρο της εκτέλεσης αλλά θα εκτελούνταν ένας- ένας με τη σειρά! Μόνο να φανταστεί κανείς μπορεί το ψυχολογικό αντίκτυπο που θα είχε αυτή η αναμονή για τους μελλοθάνατους και ειδικά τον τέταρτο.

Παρ’ όλα αυτά, και οι τέσσερις έδειξαν απύθμενα αποθέματα υπομονής και ψυχικών αντοχών. Σύμφωνα με την έκθεση του ιερέα που τους κοινώνησε και ήταν παρών στην εκτέλεση, ο Λαούδης τη στιγμή της εκτέλεσης φώναξε «Τη μάνα μου και την αδερφή μου να μου προστατεύσετε!». Ο Καλίτσης φέρεται να φώναξε με παγερή φωνή «Ζήτω η Ελλάς! Ζήτω η ελευθερία!», κάτι το οποίο από ορισμένες πηγές αμφισβητείται και φέρεται να φώναξε «Ζήτω ο ΕΛΑΣ! Ζήτω η ελευθερία!».

Όποια από τις δύο εκδοχές κι αν είναι η πραγματικότητα, η ουσία είναι ότι οι τέσσερις άνδρες αυτοί, έδειξαν θάρρος και απερίγραπτη φιλοπατρία. Η αγάπη τους για την πατρίδα και την ελευθερία ήταν που τους οδήγησαν στις ενέργειές τους που με τη σειρά τους, τους οδήγησαν ενόπιον του εκτελεστικού αποσπάσματος. Δυστυχώς όμως, δεν έμελλε να είναι οι τελευταίοι. Έξι μέρες αργότερα, οι Γερμανοί εκτέλεσαν άλλους 10 Έλληνες με μία πολύ στυγνή και απάνθρωπη δικαιολογία, ενώ δέκα μέρες αργότερα εκτέλεσαν άλλους τέσσερις πατριώτες.

ΕΠΕΣΑΝ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ!
ΑΠΑΝΤΕΣ ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

Σχολιάστε

Filed under Πεσόντες, Thoughts

Βασιλικοί εκτελεσθέντες, σαν σήμερα…

Όταν βρέθηκα στη Βασιλική Τρικάλων, είχα σκοπό να ρωτήσω και να μάθω για το αεροδρόμιο. Αυτό που είδα όμως, με άφησε να σκέφτομαι ότι τη Βασιλική και τους κατοίκους της πρέπει να τη θυμόμαστε και για έναν ακόμη λόγο…

Συνέχεια

2 Σχόλια

Filed under Μνημειοτουρισμός, Πεσόντες