Οι ανύπαρκτες (;) ΑΠΕ και τα υπαρκτά (;) πετρέλαια της Ελλάδας (Μέρος 4ο)

Στα προηγούμενα άρθρα του κύκλου αυτού, ασχοληθήκαμε με τα πράγματα που μπορούν να γίνουν ώστε να ενισχυθεί η οικονομική κατάσταση της χώρας, κατά κάποιον τρόπο πρωτογενώς. Ανακύπτουν όμως πολλά ερωτήματα σχετικά με τη δυνατότητα υλοποίησης αυτών και μεταξύ αυτών, ένα πολύ ένα σοβαρό- πού θα βρεθούν τα χρήματα για να γίνουν όλες αυτές οι επενδύσεις που- κάποιοι θα ισχυριστούν ότι με αφέλεια- αναφέρονται. Σε αυτό το 4ο μέρος της σειράς, θα επιχειρηθεί η παράθεση ορισμένων προτάσεων οικονομίας και αύξησης παραγωγικότητας στο δημόσιο τομέα και συνδυαστικά, η ανάπτυξη κι άλλων τομέων της οικονομίας και της βιομηχανίας, δήθεν αντιπαραγωγικών…

Ένα μεγάλο λάθος που κάνουμε ως Έλληνες είναι ότι θέλουμε αποτελέσματα ΤΩΡΑ. Είμαστε ως σύνολο σαν τη χήρα που άντρα θέλει, ΤΩΡΑ τον θέλει. Δεν γίνεται έτσι. Ακόμη κι ένας προπονητής σε μια ομάδα, θέλει χρόνο να τη δέσει σε ένα ενιαίο σύνολο. Το γεγονός ότι οι μισοί από τους προπονητές της Α’ Εθνικής έβλεπαν την παρέλαση με άλλη ομάδα από εκείνη με την οποία ξεκινούσαν τη σεζόν, δεν είναι προς τιμήν μας. Και αν τα παράδειγμα αφορά μόνο μια ομάδα και τους ατυχείς οπαδούς της, η χώρα μας, θα έπρεπε να μας βρίσκει όλους οπαδούς της και με το μέρος της! Και όλοι να θέλουμε την πρόοδό της. Άρα και να δείχνουμε υπομονή!

Το μεγάλο πρόβλημα της χώρας αυτή τη στιγμή είναι η ρευστότητα και ίσως κάποιοι θεωρούν ότι το να προτείνει κάποιος (όπως εγώ πράττω) να κάνουμε νέες επενδύσεις πολλών εκατομμυρίων στον τομέα της ενέργειας είναι τουλάχιστον ανεδαφικό, αν όχι εντελώς ουτοπικό. Ασφαλώς και θα χρειαστεί βοήθεια από τους λεγόμενους εταίρους. Εξ άλλου, οι τρεις μεγαλύτερες κατασκευάστριες εταιρείες ανεμογεννητριών στην Ευρώπη είναι Γερμανικές, το μεγαλύτερο know-how το έχουν γερμανικές εταιρείες και η μεγαλύτερη εγκαταστάτρια εταιρεία αιολικών στην Ευρώπη είναι ισπανική.

Πώς εννοούμε τους εταίρους μας αν δεν μπορούμε να συνεταιριστούμε σε προσοδοφόρες επενδύσεις; Σίγουρα θα υπάρχουν δυνατότητες συνεργασίας με τις ελληνικές εταιρείες που μπορούν να δραστηριοποιηθούν στον χώρο. Το θέμα έγκειται στον τρόπο με τον οποίο οι εταίροι μας θα «μπουν» στο σπίτι μας και θα κάνουν μπίζνες! Με τον τρόπο που εκείνοι θέλουν ή μέσα στο πλαίσιο που εμείς θα έχουμε ήδη σχεδιάσει και θα προτάξουμε; Εκεί ακριβώς έγκειται και ο παράγοντας υπομονή. Θέλει υπομονή και προσοχή ο σχεδιασμός του πλαισίου της συνεργασίας εντός των συνόρων της νοτιο-ανατολικής εσχατιάς της Ευρώπης. Θα πρέπει να είναι ευέλικτο ώστε να μην αποθαρρύνει τους υποψήφιους επενδυτές αλλά ταυτόχρονα να μην αποστερεί από τους Έλληνες την εθνική υπερηφάνεια, την εθνική κυριαρχία και τον εθνικό πλούτο. Σε αυτό το τελευταίο, μπορούν να γίνουν συμβιβασμοί, για αυτό εξάλλου τους φέρνουμε τους «ξένους». Στην εθνική κυριαρχία και υπερηφάνεια δεν μπορούν να γίνουν παραχωρήσεις! Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αφήσουμε το παραθυράκι που άφηνε πάντα η αείμνηστη Μαλβίνα όταν έλεγε ότι «αυτός που από μόνος του σβήνει την τιμή του δεν ατιμάζεται ποτέ!»!

Στο προηγούμενο άρθρο μιλήσαμε για τεχνογνωσία και ανθρώπινο δυναμικό που δεν υπάρχει στην Ελλάδα για πολλά από τα έργα που προτάθηκαν. Αυτό σημαίνει ότι αναπόφευκτα θα εισάγουμε ανθρώπους, γνώση, τεχνολογία και επιστήμη για να γίνουν τα απαραίτητα έργα. Επειδή όμως μιλάμε για έργα σε μεγάλη έκταση της χώρας, είναι δεδομένο ότι θα πρέπει το πλαίσιο μέσα από το οποίο θα γίνουν αυτές οι «εισαγωγές» να καθορίζει σαφώς ότι η γνώση που θα εισάγουμε θα μείνει σε εγχώρια μυαλά και χέρια! Το παράδειγμα με τα ψάρια και το ψάρεμα που λέγαμε…

Προς διευκόλυνση όλων αυτών των εργασιών, θεωρώ ότι θα πρέπει να κινηθούμε από τα δυτικά προς τα ανατολικά της χώρας. Να ξεκινήσουμε δηλαδή με την ενέργεια στο Ιόνιο, επεκτεινόμενοι και προς την Ιταλία (!), ενισχύοντας και τον τοπικό τουρισμό στα νησιά εκεί. Επειδή το έργο αυτό θα έχει άμεση επίδραση στην οικονομία της Ιταλίας, είναι βέβαιο ότι στην όποια κοινοπραξία, θα συμμετέχει ενεργά και ορμητικά. Όπως σχεδόν σίγουρα θα συμμετέχουν κι άλλες εταιρείες από χώρες του ευρωπαϊκού νότου. Αυτό θα είναι σίγουρα πολύ καλό βήμα ώστε να μπορέσουμε να ξεκινήσουμε τα έργα διασύνδεσης της χώρας με μία άλλη χώρα (φίλη και σύμμαχο του ΝΑΤΟ), χωρίς να επενδύουμε το μεγαλύτερο ποσοστό του έργου. Νομίζω καθίσταται σαφές ποιό το κέρδος αν η έναρξη της αναδόμησης της χώρας γίνεται με ένα τέτοιο έργο!

Αυτό όμως, δε σημαίνει ότι επειδή υπάρχουν κάποια projects που εξαρτώνται το ένα από το άλλο, πρέπει να «τρέξουν» και σειριακά. Οι ανεμογεννήτριες για παράδειγμα και τα Φ/Β δεν επηρεάζουν ιδιαίτερα το ένα το άλλο και μπορούν να τρέξουν παράλληλα μη επηρεάζοντας ιδιαίτερα η πορεία του ενός την πορεία του άλλου. Το πρόγραμμα της ηλεκτρικής διασύνδεσης της χώρας είναι πολύ σημαντικό πρόγραμμα το οποίο θα λύσει πολλά προβλήματα και σίγουρα θα αναβαθμίσει την παραγωγική ικανότητα της χώρας σε ηλεκτρική ενέργεια. Αυτό όμως δε σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι πρέπει να ολοκληρωθεί το έργο για να ξεκινήσουν οι εγκαταστάσεις των ανεμογεννητριών. Μπορούν να γίνονται παράλληλα και να συνδέονται μεταξύ τους, όπου απαιτείται, εκ των υστέρων.

Αυτό έχει το πλεονέκτημα ότι δεν περιμένεις το ένα πρόγραμμα να χρηματοδοτήσει το επόμενο ακόμη κι αν ξέρεις ότι αυτό θα γίνει σε βάθος χρόνου. Πάλι όμως, ξεμένεις από ρευστό, αυτό είναι αλήθεια. Γι’ αυτό και έκανα λόγο για σοβαρό και στιβαρό πλαίσιο συνεργασίας και συνεταιρισμού με τους ευρωπαίους εταίρους μας. Χωρίς τη συνεργασία ξένων εταιρειών οι οποίες θα έρθουν εδώ να επενδύσουν, χρηματοδοτούμενες από τις κυβερνήσεις των χωρών τους, δε μπορούμε να κινηθούμε τόσο δραστικά. Αυτό όμως δεν είναι κάτι αρνητικό. Αυτός είναι ο λόγος που αποτελούμε μέλη μίας ή περισσοτέρων συμμαχιών. Είναι βασικό όμως να έχουμε εμείς τον πρώτο λόγο στον τρόπο που θα υλοποιηθεί αυτή η συνεργασία και τα συμφέροντα που θα εξυπηρετούνται να είναι εθνικά. Ανίσχυρη βάση θα ισχυριστεί κανείς. Αλλά επιλέγω να διαφωνήσω…

Εξ άλλου, αν κάποιος υποστηρίζει ότι το μέλλον της χώρας, όσον αφορά την ενέργεια είναι οι υδρογονάνθρακες, κάποια από τις μεγάλες πολυεθνικές δε θα είναι που θα έρθει να κάνει τις γεωτρήσεις προκειμένου να εξευρεθεί αυτός ο πολύτιμος «μαγικός ζωμός»; Δε νομίζω να προτείνεται κάτι διαφορετικό, εκτός από δύο βασικές παραμέτρους. Ότι επιθυμώ η όποια οικονομική παραχώρηση να γίνει σε αυστηρό πλαίσιο και προς όφελός μας και η ενεργειακή πηγή την οποία θα συνεκμεταλλευτούμε υπάρχει και είναι ορατή σε όλους!

Όπως επιθετικά αναμένω ότι θα παίξει η Ιταλία, το ίδιο και περισσότερο επιθετικά, θα πρέπει εμείς να κινηθούμε σε ενδεχόμενες ενεργειακές συμβάσεις με τους βόρειους γείτονές μας. Προσέξτε ότι γίνεται λόγος για συμβάσεις και όχι συμμαχίες. Είμαι υπέρμαχος της θεωρίας ότι στην προκειμένη περίπτωση, εφόσον εμείς έχουμε το προϊόν που εκείνοι θέλουν, πρέπει οπωσδήποτε να έχουμε το πάνω χέρι. Και τα δύο πάνω χέρια. Ίσως και ένα από τα δύο πάνω πόδια!

Στο προηγούμενο μέρος των άρθρων αυτών ανέφερα ότι υπάρχει ένα σοβαρό θέμα στρατηγικής φύσης στο όλο εγχείρημα της μετατροπής της Ελλάδας σε ενεργειακό παράδεισο. Και επιμένω. Ο λόγος είναι η ab initio γνώση της συμπεριφοράς της γείτονος Τουρκίας στο θέμα του Αιγαίου. Κι ενώ στο Ιόνιο δεν έχει ερείσματα ώστε να κάνει τους γνωστούς τραμπουκισμούς που χρόνια τώρα κάνει, στο Αιγαίο, μπορεί να βρει ψευδοδικαιολογίες για να ανεβάσει τους τόνους. Στο Ιόνιο, είναι τέτοια η γεωγραφία που ούτε ο στρατηγικός της δορυφόρος η Αλβανία δεν μπορεί να φέρει άποψη, πόσο μάλλον αντίρρηση στο όποιο έργο εκτελέσουμε με την Ιταλία. Στο Αιγαίο, η ιστορία περιπλέκεται και δεν έχουμε παρά δεκαετίες παρελθουσών ασπόνδυλων κυβερνήσεων για να ευχαριστήσουμε για αυτό.

Αυτός ήταν άλλος ένας λόγος για τον οποίο εξ αρχής τονίστηκε η από δυσμάς προς ανατολάς επέκταση και υλοποίηση των έργων. Δημιουργώντας μία de facto κατάσταση στο Ιόνιο, μπορεί η όποια κυβέρνηση να χειριστεί την εκτέλεση των έργων και στο Αιγαίο. Εφ όσον τα νησιά του Ιονίου έχουν δική τους υφαλοκρηπίδα, έχουν και τα νησιά του Αιγαίου και άλλα τέτοια ωραία «τσιτάτα» (βλ. και εδώ).

Στο 3ο μέρος επίσης αναφέρθηκα σε έναν «ύπουλο» τρόπο αποτροπής των τουρκικών διεκδικήσεων και τραμπουκισμών σχετικά με την εκτέλεση των έργων στα νησιά του Αιγαίου. Αυτός ο «υποχθόνιος» τρόπος άσκησης διπλωματίας δεν είναι άλλος από τους ίδιους τους εταίρους μέσω των ιδιωτικών εταιρειών κατασκευής και εγκατάστασης που θα δραστηριοποιηθούν στα νησιά. Ποιο κραταιό ευρωπαϊκό κράτος θα δεχτεί ένας νταής να υπονομεύσει τα συμφέροντά του σε μία φίλη και γείτονα χώρα; Το μόνο ευρωπαϊκό κράτος που καλοπιάνει τόσα χρόνια την Τουρκία είναι η Ελλάδα. Κάνοντας έναν κύκλο στον συλλογισμό μας, καθίσταται, εκ νέου, σαφές το γιατί πρέπει να τεθεί ένα σοβαρό και με πολλαπλά στεγανά (αν και ευέλικτο) πλαίσιο επενδύσεων στη χώρα, πριν ξεκινήσει όλος αυτός ο ενεργειακός μαραθώνιος.

Ακόμη όμως κι αν τα συμφέροντα της γείτονος υποδείξουν ότι πρέπει να κάνουν υπομονή για κάποια χρόνια, δε θα πρέπει να λησμονούμε ότι όλα τα (κατασκευασμένα πλέον) αιολικά ή φωτοβολταϊκά πάρκα στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου θα αποτελούν μόνιμο στόχο των τουρκικών προκλήσεων. Η Τουρκία έχει δείξει ότι ανεξαρτήτως κυβέρνησης (από τον Ετσεβίτ ως την Τσιλέρ και τον Ερντογάν) η εξωτερική της πολιτική παραμένει σταθερή και το μόνο που κατά καιρούς διαφοροποιείται αναλόγως με τα δικά της συμφέροντα είναι το κατά πόσο θα προσεγγίσει (ή όχι) το Ισραήλ!

Και είναι τέτοια η γεωγραφία της περιοχής που καλώς ή κακώς, θα πρέπει να υπολογίσουμε ότι όλοι οι σταθμοί παραγωγής ενέργειας στο ανατολικό Αιγαίο στοχοποιούνται ακόμη κι από επάκτια ταγμένα στοιχεία πυροβολικού! Τα τουρκικά επιτελεία, χρόνια τώρα γνωρίζουν πού βρίσκονται οι σταθμοί της ΔΕΗ στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και το να μπορούν να βυθίσουν ένα ή περισσότερα νησιά στο σκοτάδι είναι προτεραιότητα! Η ηλεκτρική διασύνδεση στο Αιγαίο δε θα απέτρεπε ένα τέτοιο ενδεχόμενο αλλά θα μπορούσε να περιορίσει το πρόβλημα, χωρίς όμως να αποτελεί και πανάκεια!

Πρακτικά όμως αυτό τι σημαίνει; Σημαίνει ότι πρέπει τα πάρκα και οι επενδύσεις της χώρας να προστατευθούν! Και στο σημείο αυτό μιλάμε για τους «αντιπαραγωγικούς» του Ελληνικού Δημοσίου- τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας! Αναφερόμαστε σε προσωπικό με συγκεκριμένη αποστολή και μέσα προς εκτέλεσή της! Αναφερόμαστε σε Ένοπλες Δυνάμεις με σύγχρονα μέσα εκτέλεσης της αποστολής τους, υψηλό ηθικό και βοήθεια από τους αρμόδιους κρατικούς φορείς. Αναφερόμαστε σε Ένοπλες Δυνάμεις με υψηλό ποσοστό εθνικής προστιθέμενης αξίας!

Οι Ένοπλες Δυνάμεις σήμερα, φέρουν ένα τυφέκιο το οποίο είναι γερμανικό σχέδιο κατασκευασμένο στην Ελλάδα (πλην των Ειδικών Δυνάμεων). Το G-3A3/A4 συντροφεύει τον Έλληνα στρατιώτη περισσότερα χρόνια απ’ όσα τον συντρόφευε στο παρελθόν το Μανλίχερ Υπ. 1903!!! Παρά τα όσα λέγονται από διάφορους, το G3 είναι ένα πολύ καλό όπλο, το οποίο όμως θα μπορούσε να δεχθεί τροποποιήσεις και βελτιώσεις ώστε να εξυπηρετεί καλύτερα τις ανάγκες του μέσου στρατιώτη στο σύγχρονο πεδίο μάχης! Και μιλάμε για τροποποιήσεις και βελτιώσεις οι οποίες θα μπορούσαν να γίνουν εντός συνόρων από ελληνικά χέρια, εύκολα, με μικρό κόστος αλλά τεράστια προστιθέμενη αξία και να εξαχθούν στους υπόλοιπους χρήστες των όπλων της οικογένειας του G3 ανά την υφήλιο. Επιπλέον, οι βελτιώσεις αυτές θα είχαν τεράστια ψυχολογική επίδραση στον μέσο Έλληνα στρατιώτη στην απευκταία περίπτωση που θα καλούνταν να πολεμήσει με τα όπλα αυτά. Δε μιλάμε για σπουδαία πράγματα. Μιλάμε για νέα κοντάκια (τηλεσκοπικά ή πτυσσόμενα), νέους χειροφυλακτήρες με ράγες για προσθήκη παρελκομένων, ίσως και νέα δίποδα (αν και τοποθετώντας ράγα στον χειροφυλακτήρα, μπορεί ο χρήστης απλά να αφαιρέσει το πολύ καλό εργοστασιακό δίποδο και να βάλει ένα οποιοδήποτε άλλο). Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον χώρο των πλαστικών και ακόμη περισσότερες στον χώρο των μεταλλικών εξαρτημάτων. Σίγουρα, η συνδρομή τους θα ήταν πολύτιμη σε μία τέτοια ενέργεια.

Μιλήσαμε για «εκσυγχρονισμό» των υφιστάμενων όπλων διότι δεν υπάρχουν τα χρήματα για αγορά νέων. Τι θα γινόταν όμως αν η ΕΒΟ ή η ΠΥΡΚΑΛ ή τα εκτρωματικά όπως κατέληξαν να είναι, ΕΑΣ μπορούσαν να πάνε ένα βήμα παραπέρα; Τι εννοούμε… Ο ΕΣ είναι, όπως και οι περισσότεροι στρατοί του κόσμου, χρήστης του ελαφρού πολυβόλου Minimi. Κατασκευαστής του, η πασίγνωστη σε όλον τον κόσμο, βελγική FN. Ίσως το πιο γνωστό βελγικό όνομα μετά τον Jean Claude Van Damme και τη Stella Artois (αν και για τη δεύτερη δεν είμαι σίγουρος)! Στα μέσα της δεκαετίας του ’90, η EBO εξασφάλισε άδεια συμπαραγωγής του όπλου, το οποίο προμηθεύτηκε τότε για να καλύψει τις εκφρασμένες ανάγκες των Ειδικών Δυνάμεων. Σταδιακά, το όπλο εντάχθηκε και στις μονάδες πεζικού του ΕΣ.

Δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο για έναν κατασκευαστή όπλων από στρατούς οι οποίοι χρησιμοποιούν τα όπλα του και προτείνουν βελτιώσεις. Σε καμία περίπτωση δεν προτείνω να γίνουμε ΗΠΑ και να εμπλεκόμαστε σε πολέμους σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Αυτό που θεωρώ αυτονόητο είναι η προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της πατρίδας. Αυτό που προτείνω είναι οι μονάδες που έχουν χορηγηθεί τα πολυβόλα αυτά, να τα χρησιμοποιούν, να εκπαιδεύονται σε αυτά και να τα χρησιμοποιούν τόσο που να μπορούν να εντοπίζουν προβλήματα ή σημεία τα οποία θα μπορούσαν να βελτιωθούν. Μία υπαρκτή αμυντική βιομηχανία θα μπορούσε να πάρει αυτές τις πληροφορίες και να τις μετουσιώσει σε πραγματικότητα, επιστρέφοντάς τις στην κατασκευάστρια εταιρεία έναντι αντίστοιχης αμοιβής (και όχι απαραίτητα χρηματικής κάθε φορά).

Μία υπαρκτή αμυντική βιομηχανία επίσης, θα μπορούσε να πάει ένα βήμα παραπέρα. Θα μπορούσε, το κορυφαίο αυτό ελαφρύ πολυβόλο να το πάρει, να το βελτιώσει βάσει των υποδείξεων του στρατεύματος και να παρουσιάσει ένα νέο εγχώριο όπλο! Όχι απλά να συμπαραγάγει ένα υφιστάμενο σχέδιο, ούτε να παρουσιάσει έναν κλώνο του ο οποίος θα έχει… αμφιδέξια ασφάλεια. Αντίθετα, θα μπορεί να παρουσιάσει ένα νέο σχέδιο όπλου. Και εφόσον μιλάμε για μία εταιρεία με δυνατότητα σχεδιασμού και παραγωγής ενός ελαφρού πολυβόλου, έστω και σε συνεργασία με κάποια ή κάποιες ιδιωτικές εταιρείες, θα ήταν παράλογο αυτή η εταιρεία να μην μπορεί να παράγει ένα τυφέκιο εφόδου, μία αραβίδα, μία υποαραβίδα, ένα υποπολυβόλο κι ένα όπλο ακροβολιστή. Θα ήταν παράλογο μία εταιρεία η οποία μπορεί να παράγει ένα ελαφρύ πολυβόλο, να μην μπορεί να σχεδιάσει και να παράγει την πλήρη οικογένεια ενός όπλου, έστω κι αν αυτό είναι μία πλατφόρμα τυφεκίου εφόδου που σε πολλά θα θυμίζει το M16 ή το ΗΚ417.

Επαναλαμβάνω, διότι στο σημείο αυτό θα έχουν δημιουργηθεί μαύρα συννεφάκια σε ορισμένα μυαλά. Δεν επιθυμώ σε καμία περίπτωση την εμπλοκή συμπατριωτών μου σε πόλεμο, είτε εντός, είτε εκτός συνόρων. Όποιος έχει ζήσει πόλεμο και τον θέλει, είτε είναι ψεύτης, είτε παράφρων είτε ξέρει ότι θα κάτσει στα μετόπισθεν και έχει κάποιο άλλο (πολιτικό ή οικονομικό) συμφέρον. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που δεν γίνεται αλλιώς. Δε γινόταν για παράδειγμα, ο Μεταξάς να έλεγε «Βεβαίως, περάστε. Αράξτε όπου γουστάρετε τις μεραρχίες σας κι εμείς θα σας φέρουμε τσιπουράκι από τον όμορφο Τύρναβο του θρυλικού πολεμιστή Αχιλλέα». Και θα πρέπει να είναι σαφές ότι δεν ήταν η απάντηση του Μεταξά που προκάλεσε τους νεκρούς του Ελληνο-ιταλικού πολέμου του 1940-41. Το τελεσίγραφο το οποίο επιδόθηκε στον Μεταξά ήταν εκείνο το οποίο τους προκάλεσε!

Σε τέτοιες απευκταίες περιπτώσεις λοιπόν, προτιμώ ο Έλληνας στρατιώτης να είναι οπλισμένος με κάτι αξιόλογο το οποίο δε θα είναι πιο αποτελεσματικό ως ρόπαλο απ’ ότι ως πυροβόλο όπλο. Κάποιοι θα ισχυριστούν ότι κάτι τέτοιο απλά αποστερεί πόρους από κάποιον τομέα πιο χρήσιμο. Ίσως. Να υπενθυμίσω όμως ότι στις αρχές του αιώνα, όταν χιόνιζε ακόμη και στη Γλυφάδα, οι μέχρι πρότινος πράοι πολίτες κραύγαζαν γιατί ο δήμος τους δεν είχε εκχιονιστικά μηχανήματα… Να επαναλάβω τα βασικά σημεία της παραπάνω πρότασης… Γλυφάδα… Εκχιονιστικά μηχανήματα… Σα να αναρωτιόμαστε γιατί ο δήμος Κηφισιάς δεν έχει εκπαιδευμένους ναυαγοσώστες στης παραλίες του δήμου… Αλήθεια, ποιος είναι εκείνος που θα αναλάβει το κόστος (πολιτικό, ηθικό και καθαρά ανθρώπινο) της επεξήγησης των λόγων που οι Έλληνες στρατιώτες βρέθηκαν οπλισμένοι με κάτι που δε θα έκανε αυτή την οριακή διαφορά έναντι του αντιπάλου τους;

Πέρα από αυτό όμως, πρέπει να πάψουμε να βλέπουμε το θέμα του φορητού οπλισμού σαν ένα μέσο για να υπερασπιστεί κάποιος την πατρίδα του και να το δούμε καθαρά ως ένα προϊόν το οποίο μπορεί να εξαχθεί και να δοθεί σε άλλα χέρια για να υπερασπιστούν εκείνα τη δική τους πατρίδα. Να θέσω ένα απλό ερώτημα. Έστω ότι η Κύπρος θα έχει ό, τι όπλα έχει και ο υπόλοιπος ΕΣ. Γιατί η Αρμενία να έχει σχεδόν αποκλειστικά ρωσικά όπλα και να μην έχει και ελληνικά; Έχει δειχθεί ότι αν ένα όπλο αξίζει, θα το προμηθευτεί για τις ένοπλες δυνάμεις της όπως στην περίπτωση του κορυφαίου AWM της Accuracy International στο εξαιρετικό διαμέτρημα των .338 Lapua Magnum. Και γιατί να μείνουμε μόνο σε αυτόν τον στρατηγικό μας σύμμαχο; Γιατί να μην επιδιώξουμε εξαγωγές σε χώρες της λατινικής Αμερικής ή της Αφρικής οι οποίες έχουν ήδη αγοράσει G-3 φτιαγμένα από την ΕΒΟ τη δεκαετία του ‘80; Γενικώς, γιατί η πολιτική της όποιας αμυντικής βιομηχανίας να είναι εσωστρεφής και όχι εξωστρεφής; Οι δίαυλοι υπάρχουν: ήδη δύο ιδιωτικές ελληνικές εταιρείες κατασκευής διοπτρών/ συσκευών νυχτερινής όρασης έχουν από χρόνια διαγνώσει το αδιέξοδο των ελληνικών δεδομένων και έχουν στραφεί στις εξαγωγές σε ποσοστό μεγαλύτερο του 90% των προϊόντων τους. Επαφές με τα κράτη στα οποία έχουν εξάγει αυτές οι εταιρείες, προς πώληση ενός συνδυασμού φορητού οπλισμού και διόπτρας σίγουρα θα απέφερε κάποιους καρπούς. Είναι αδιανόητο χώρες όπως η Σιγκαπούρη με στρατό της τάξης των 70.000 να παράγει δικό της τυφέκιο και η Ελλάδα να εξαρτάται από άλλους. Ειδικά δε, τη στιγμή που η βιομηχανία της Σιγκαπούρης είναι τόσο ανεπτυγμένη που παράγει σχεδόν τα πάντα, για λογαριασμό ξένων εταιρειών που έχουν εκεί τα εργοστάσιά τους!

Κάνω εκτενή αναφορά στις Ένοπλες Δυνάμεις και την αμυντική βιομηχανία διότι τα άσχημα παραδείγματα είναι πολλά και από χρόνια. Ξεκινώντας από το πρωτοποριακό για την εποχή του ΑΡΤΕΜΙΣ 30, πηγαίνοντας στο εξαιρετικών επιδόσεων UAV Πήγασος (Ι και ΙΙ) στο ολοκληρωμένο από σχεδόν κάθε άποψη, ΤΟΜΑ Κένταυρος, στο πραγματικών αξιώσεων τυφέκιο ελεύθερου σκοπευτού ΚΗΦΕΥΣ, στα υποψήφια για διεθνές επιστημονικό βραβείο πυρομαχικά για το πυροβόλο Μ230 των ελικοπτέρων Apache και τα- κι όμως πιστέψτε το- καλύτερα στον κόσμο, πυρομαχικά 40mm υψηλής ταχύτητας για τα αυτόματα βομβιδοβόλα όπως το γερμανικό GMG (σε αντιδιαστολή με τα αντίστοιχα χαμηλής ταχύτητας για βομβιδοβόλα όπως το αμερικάνικο Μ203).

Αν αυτά τα προγράμματα είχαν υλοποιηθεί ή/ και εξαχθεί (στην περίπτωση των βομβίδων των 40mm, στρατοί όπως ο Βρετανικός (!) δεν προχωρούν σε σύμβαση διότι δεν τα έχει προμηθευτεί ο ΕΣ), δε θα μιλούσαμε τώρα για προβληματικές εταιρείες πνέουσες τα λοίσθια αλλά για εταιρείες οι οποίες θα προμήθευαν τις ένοπλες δυνάμεις με αξιόλογα εγχώρια προϊόντα. Θα έδιναν δουλειά σε έλληνες υπηκόους μειώνοντας την ανεργία του τόπου. Θα βελτίωναν τις προοπτικές εργασίας στην πατρίδα, επιστημόνων που αποφοιτούν από ελληνικά πανεπιστήμια, αλλά και συμμετοχής σε ερευνητικά προγράμματα όσο σπουδάζουν σε αυτά (σε προπτυχιακό ή μεταπτυχιακό επίπεδο δεν έχει σημασία). Θα συνέδραμαν ουσιαστικά στην προβολή της χώρας στο εξωτερικό και στην ισχυροποίησή της ως τοπική δύναμη αλλά και στον παγκόσμιο οικονομικό χάρτη!

Θα μπορούσα να προτείνω επίσης, ισχυροποίηση κάποιων ήδη υφιστάμενων συμμαχιών με αγορά επιπλέον οπλικών συστημάτων που ενδεχομένως να μην μπορούμε να κατασκευάσουμε στο σύνολό τους όπως τα γαλλικά Crotale (αν και πολλά από τα υποσυστήματά τους έχουμε τη δυνατότητα να τα κατασκευάσουμε στην Ελλάδα) για πρόσθετη προστασία των αιολικών πάρκων στα νησιά του Αιγαίου, αλλά τα συστήματα αυτά απαιτούν και επάνδρωση. Και πρέπει και αυτό το πρόβλημα να επιλυθεί.

Ναι θα πει κάποιος, ίσως σε κάποιον άλλον κόσμο να είναι όλα αυτά πολύ ωραία αλλά ακόμη, δε μας έχεις πει, πώς θα βρούμε λεφτά για να τα κάνουμε όλα αυτά, εκτός από το να πουλάμε την αιολική ενέργεια στους Ιταλούς, τους Βούλγαρους και τους Αλβανούς. Και θα πρέπει να σημειώσω ότι ενώ την ενέργεια συμφωνώ να την πουλάμε στους Ιταλούς Σέρβους και όποιο άλλο κοντινό κράτος επιθυμεί να αγοράζει ηλεκτρική ενέργεια από την Ελλάδα, σε Αλβανία, FYROM και Βουλγαρία θα πρέπει να την πουλάμε με εξαιρετικά εύθραυστες και δυσμενείς για εκείνους συμφωνίες. Θα πρέπει να είναι με τον φόβο των ξαφνικών black-outs και του γενικότερου ηλεκτρικού στραγγαλισμού.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τη Δανία η οποία είναι μία μικρή σε έκταση χώρα η οποία θα καλύπτει το 140% των ενεργειακών της αναγκών από αιολική ενέργεια. Αυτό είναι σαφώς πλασματικό λόγω της φύσης της αιολικής ενέργειας η οποία μπορεί να αναλυθεί με μεθόδους Monte Carlo και δε διαθέτει καμία σταθερότητα. Ταυτόχρονα όμως, είναι ενδεικτικό των ενεργειακών ποσών που δύναται να πουλήσει στις γειτονικές της χώρες και δη τη Γερμανία. Κάλυψη μεγαλύτερων ποσοστών της δικής μας ενεργειακής πίτας από ΑΠΕ, σημαίνει αυτομάτως σημαντική οικονομία από εισαγωγές ενέργειας είτε σε μορφή πετρελαίου, είτε σε μορφή ηλεκτρικής ενέργειας. Οικονομία αυτής της μορφής σημαίνει οικονομία και σε μορφή συναλλάγματος.

Με παρόμοιο τρόπο θα πρέπει να μπει και μία τάξη στο ευρύτερο δημόσιο. Δε μιλάω για απολύσεις. Είμαι εκ πεποιθήσεως αντίθετος με την απόλυση εργαζόμενων προς μείωση των ανελαστικών δαπανών, όπως είμαι αντίθετος με τη μαζική εκτέλεση όλων των συνταξιούχων για τον ίδιο λόγο! Είμαι όμως υπέρμαχος της βαθμιαίας μηνιαίας αποζημίωσης βάσει του έργου που παράγει ο καθένας. Τα εγκληματικά παραδείγματα οικονομικής αδικίας σε θέσεις του δημόσιου τομέα είναι πολλά και γνωστά σε όλους. Δε χρειάζεται να τα επαναλάβω σα να είμαι μεγαλοστέλεχος της αξιωματικής αντιπολίτευσης (αν και καμία αντιπολίτευση δεν τα κατήγγειλε όταν έγινε κυβέρνηση!). Οι οριζόντιες περικοπές και μειώσεις μισθών δεν εξυπηρετούν σε τίποτα την υπόλοιπη αγορά! Αντίθετα, μάλλον τη βλάπτουν. Πιο χρήσιμο θα ήταν η θέσπιση μέτρων για την προστασία των χαμηλότερων στρωμάτων της «τροφικής αλυσίδας» οι οποίοι αποτελούν και τη βάση τόσο των πυραμίδων λειτουργίας των οργανισμών όσο και των ψηφοφόρων! Μειώσεις μισθών σταθερά αυξανόμενες σε ποσοστό με την αύξηση του επιπέδου του μισθού αλλά όχι με σημαντική διαφορά, θα ήταν μάλλον καλύτερα αποδεκτές από το σύνολο του πληθυσμού.

Τον τελευταίο καιρό, πολύς λόγος γίνεται για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Για την αναδιάρθρωση του δημοσίου τομέα, γιατί δε γίνεται άραγε λόγος στον ίδιο βαθμό; Η εμπιστοσύνη ανάμεσα στα δύο μέρη μίας συμφωνίας κερδίζεται εύκολα. Χάνεται εξίσου εύκολα και ξανακερδίζεται πάρα πολύ δύσκολα. Το ίδιο ισχύει και μεταξύ ανθρώπων, και μεταξύ εταιρειών και μεταξύ κρατών.

Σκεφτείτε το εξής απλό παράδειγμα: Έχετε ένα σπίτι το οποίο το νοικιάζετε σε κάποιον. Αυτός ο κάποιος σας οφείλει ενοίκια ενός εξαμήνου. Τον παίρνετε τηλέφωνο, τον πιάνετε με το καλό, ύστερα με το λιγότερο καλό, με το πιο άγριο και πάει λέγοντας. Εκείνος ισχυρίζεται ότι δεν έχει τα χρήματα (για διάφορους λόγους). Αν τώρα, κάθε δεύτερο βράδυ, τον βλέπετε στα social media να ποστάρει φωτογραφίες με νυχτερινά κέντρα και μπουκάλια ουίσκι, μάλλον δε θα είστε επιεικείς μαζί του αναλογιζόμενοι ότι κάθε βράδυ ενδέχεται να ξοδεύει το μισό από το κάθε ενοίκιο που σας οφείλει! Αν όμως, δείξει μία εγκράτεια, κατεβάσει το κεφάλι, συμμαζέψει τα οικιακά του οικονομικά και μετά από ένα έτος φτάσει να σας οφείλει μονάχα δύο μήνες, ίσως ακόμη εξετάσετε και το ενδεχόμενο, να του τους χαρίσετε!

Αντί λοιπόν να απολύσουμε περί τις 10 χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους, μήπως να βρούμε πού θα ήταν καταλληλότεροι, αποδοτικότεροι και χρησιμότεροι; Την προηγούμενη φορά που επιχειρήθηκε κάτι τέτοιο έγινε με προχειρότητα και βιασύνη. Κατέληξαν έτσι τραυματιοφορείς να μετατίθενται σε θέσεις μηχανοδηγών. Αυτό που προτείνεται εδώ είναι κατά κύριο λόγο σε εθελοντική βάση και αφορά είτε την υπηρεσία είτε τον τόπο. Κάποιος ας πούμε που είναι από τη Ρόδο και δουλεύει στην Αθήνα, ας μπορεί να επιλέξει να πάει στην αντίστοιχη υπηρεσία στη Μεγίστη. Αν πάλι, κάποια υπηρεσία είναι αποδεδειγμένα υπερεπανδρωμένη, ας έχουν τη δυνατότητα οι υφιστάμενοι υπάλληλοι να πάνε σε κάποια άλλη η οποία έχει ανάγκη από άτομα, με την προϋπόθεση βέβαια ότι έχουν και τα απαραίτητα προσόντα, εκτός από τη διάθεση. Ένας συνδυασμός αυτών θα εξυπηρετούσε πάρα πολύ τις μονάδες του στρατού στις παραμεθόριες περιοχές. Αν μπορούσαν γυναίκες να καταλάβουν όλες ή σχεδόν όλες τις θέσεις γραφείου στις παραμεθόριες μονάδες και οι προκάτοχοί τους να επανδρώσουν θέσεις (έστω και διοικητικής μέριμνας) σε μάχιμες μονάδες, θα μειωνόταν το πρόβλημα της επάνδρωσης των μονάδων αυτών κατά περίπου 15%! Αν συνδυαστεί και με αύξηση της στρατιωτικής θητείας και επαναφοράς της στους 12 μήνες, διατηρώντας τις τάξεις των ΕΠΟΠ (και όλων των παρεμφερών κατηγοριών στελεχών) μιλάμε για αύξηση της επάνδρωσης συνολικά κατά 40% περίπου!

Παρομοίως, τα περισσότερα σχολεία μέσης εκπαίδευσης της περιφέρειας αντιμετωπίζουν μεγάλο πρόβλημα με την ασφάλειά τους. Οι καταστροφές δημόσιας περιουσίας είναι συχνό φαινόμενο και αποτελούν είτε επιπλέον κόστος για τους φορολογούμενους είτε κάποιο τεχνολογικό προϊόν το οποίο δεν μπορεί να αντικατασταθεί, λόγω έλλειψης πόρων. Η σύσταση σώματος σχολικών φυλάκων και κατανομή τους ανά την Ελλάδα, δε θα τόνωνε τις τοπικές οικονομίες, γλιτώνοντας ταυτόχρονα τα σχολεία από καταστροφές και βανδαλισμούς; Δε χρειάζεται να γίνουν νέες προσλήψεις για κάτι τέτοιο. Μπορούν να βρεθούν τα άτομα από ανακατανομή των υπαλλήλων που είναι ήδη ενταγμένοι σε υπηρεσίες και δεν βοηθούν. Ένας μέσος φύλακας, σε ένα μέσο σχολείο της περιφέρειας (σταθμίζοντας όλες τις περιοχές της Ελλάδας) ενώ θα φαινόταν να επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό, στην πραγματικότητα θα τον έσωζε από έξοδα λόγω βανδαλισμών στα σχολικά κτίρια, περίπου 1,5 φορά τον μισθό του!

Δυστυχώς όμως, τα παραπάνω οφείλονται εν μέρει και στον λόγο που οι περισσότεροι των δημοσίων υπαλλήλων επεδίωξαν να μπουν στο δημόσιο. Το βόλεμα και την ασφάλεια από πλείστες απόψεις. Μήπως θα έπρεπε να υπήρχε ο φόβος της επιβολής της ποινής να πλανάται στην ατμόσφαιρα για κάποιον ο οποίος δεν εργάζεται αλλά πχ. επιστρέφει στο σπίτι του, ώρες πριν την κανονική λήξη του ωραρίου του (μη μου πείτε ότι δεν ξέρετε τέτοιους δημόσιους υπαλλήλους); Μήπως θα έπρεπε να ακούσουμε για ακόμη μία φορά τη σοφή καμήλα και να ψάξουμε τη μέση οδό μεταξύ πλατείας Κλαυθμώνος (ανηφόρα) και πλήρους untouchable του δημοσίου τομέα (κατηφόρα); Και σε αυτό θα πρέπει να αναζητήσουμε και τις πολιτικές ευθύνες όλων μας αλλά και των βουλευτών που ψηφίζουμε και εκλέγουμε. Και θα πρέπει και αυτοί να αποτελέσουν θετικά παραδείγματα αλλαγής!

Σίγουρα θα πρέπει να επανεξεταστούν όλα τα υπουργικά και βουλευτικά προνόμια. Από τη μηνιαία αποζημίωση και τα επιδόματα για συμμετοχή σε επιτροπές, μέχρι τον αριθμό των προσωπικών φρουρών και το όχημα. Σε μία χώρα της οποίας η οικονομία θα κινείται κατά βάση με ΑΠΕ, δε θα πρέπει να μπορεί να νοείται υπουργός (και δη ο Περιβάλλοντος) να κινείται στην πόλη με αυτοκίνητο. Και αν για κάποιον λόγο θα πρέπει να κινηθεί, το αυτοκίνητο αυτό να μην είναι ηλεκτρικό ή υβριδικό! Τα ΜΜΜ είναι το μέσο που προτιμούν οι περισσότεροι ευρωπαίοι πολιτικοί και είναι μία κουλτούρα που όλοι οι Έλληνες ευρωβουλευτές σέβονται. Στην Ελλάδα όταν έρχονται, κάτι συμβαίνει και αλλάζουν ρότα…

Παρομοίως, θα πρέπει να επανεξεταστούν όλα εκείνα τα συνδικαλιστικά δήθεν «κεκτημένα» τα οποία επιδρούν κατάφορα αρνητικά στη σχέση του κάθε πολίτη με το δημόσιο. Το να είναι κλειστές για το κοινό οι εφορίες κάθε Παρασκευή για παράδειγμα στην Αθήνα είναι κάτι απολύτως λογικό καθώς έχουν να γίνουν πολλές εργασίες οι οποίες απλά δεν γίνεται να πραγματοποιηθούν με τις εφορίες ανοιχτές για το κοινό. Γιατί το ίδιο να ισχύει και στην Άνω Παναγιά, την Πέρα Παναγιά, την Κάτω Παναγιά και όλα τα υπόλοιπα χωριά στα οποία δεν ψηφίσανε τον Γκόρτσο; Διότι αν τα οριζόντια μέτρα δεν είναι καλά για κανέναν, σίγουρα και τα οριζόντια «δικαιώματα» δεν κάνουν καλό στην εύρυθμη λειτουργία της δημόσιας μηχανής!

Και επιτέλους, επιτέλους, επιτέλους… Να έρθει ο δημόσιος τομέας σε εναρμόνιση με τον υπόλοιπο ψηφιακό/ ηλεκτρονικό κόσμο. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το taxisnet. Με τα πάμπολλα στραβά του και τα προβλήματά του, το οποίο σίγουρα δεν έχει περάσει από την κολυμβήθρα του Σιλοάμ αλλά και πάλι, το γεγονός ότι μας δίνει τη δυνατότητα να κάνουμε τις περισσότερες από τις συναλλαγές μας με το δημόσιο από την ησυχία του σπιτιού μας, είναι μεγάλο κέρδος για τον καθέναν ο οποίος μεταφράζει τον ωφέλιμο χρόνο του σε χρήμα!

Δεν μπορώ να εκτιμήσω το μέγεθος της οικονομίας που θα επέφεραν τέτοια μέτρα στο δημόσιο τομέα. Εκτιμώ όμως ότι με επιτυχή εφαρμογή αυτών, σε ένα βάθος τετραετίας, θα έχουμε ως κράτος εξοικονομήσει τόσα ώστε να επανακτήσουμε πλήρως την εμπιστοσύνη των εταίρων μας, προς τους οποίους έχουμε το επαχθές αυτό χρέος που μαστίζει τη χώρα.

Είναι πολύ ωραίο να ονειρεύεσαι κόσμους αγγελικά πλασμένους ενώ ζεις σε κόσμους εισαγγελικά πλασμένους. Είναι πολύ ωραίο και χρήσιμο μόνο αν θες να ανακηρυχθείς Μις Υφήλιος να ονειρεύεσαι παγκόσμια ειρήνη. Είναι πολύ της μόδας να το παίζεις Τζον Λέννον αλλά να μην έχεις παντρευτεί τη Γιόκο Όνο… Να ονειρεύεσαι την πατρίδα σου ως παράδεισο και τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε αυτή να γίνει, γιατί είναι κατακριτέο; Γιατί είναι ταμπού; Όχι μόνο πρέπει να ονειρευόμαστε με αυτόν τον στόχο, αλλά πρέπει και να προσπαθούμε να επιτύχουμε αυτόν τον σκοπό!

3 Σχόλια

Filed under Connecting Science, Strategic thinking, Thoughts

3 responses to “Οι ανύπαρκτες (;) ΑΠΕ και τα υπαρκτά (;) πετρέλαια της Ελλάδας (Μέρος 4ο)

  1. Παράθεμα: Οι ανύπαρκτες (;) ΑΠΕ και τα υπαρκτά (;) πετρέλαια της Ελλάδας (Μέρος 3ο) | covert angels

  2. Παράθεμα: Όπλα σε στυλ τουρκομπαρόκ… | covert angels

  3. Παράθεμα: Οικονομία στις ΑΠΕ;;; Δεν πάμε καλαάα…. | covert angels

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s