Εις Μνήμην Ιωάννη Βελισσαρίου

Σας έχω συνηθίσει να γράφω για πεσόντες αεροπόρους.
Σήμερα όμως, είναι μια μέρα πολύ σημαντική για μένα και την επαφή μου με την Ιστορία. Σήμερα έπεσε στη μάχη της Κρέσνας κατά τον Β Βαλκανικό Πόλεμο, ο διοικητής του 9ου τάγματος του 1/38 Συντάγματος Ευζώνων, Ιωάννης Βελισσαρίου. Γνωστός ως Μαύρος Καβαλάρης διότι εφορμούσε εφιππος μπροστά από τους άνδρες του εναντίον του εχθρού, έμεινε γνωστός ως …ο Ήρωας των ηρώων εξ αιτίας της αυτής φράσης στο συλλυπητήριο τηλεγράφημα του Βασιλιά προς τη χήρα του Βελισσαρίου. Λέγεται πως όταν πληροφορήθηκε το θάνατο του Βελισσαρίου, ο Βασιλιάς σχολίασε πως «Τέτοιοι ήρωες δεν ζουν πολύ!»

Σκοπός μου εδώ δεν είναι να σας δώσω άλλη μία βιογραφία του Ταγματάρχη. Αυτό έχει γίνει στο παρελθόν και μάλιστα, με μεγάλη δεξιότητα! Παρ’ όλα αυτά, κάποια ιστορικά δεδομένα από τη ζωή του πρέπει να ειπωθούν για να υπάρχει μία φυσική συνέχεια.
Ο Ιωάννης Βελισσαρίου γεννήθηκε στο Πλοέστι με καταγωγή από την Κύμη και είναι ο ένας εκ των δύο μεγάλων ιστορικών φυσιογνωμιών της Κύμης. Ο δεύτερος είναι ο περίπου 20 χρόνια νεότερος, παγκοσμίου φήμης γυναικολόγος, Γεώργιος Παπανικολάου. Ενώ είχε καταταγεί στον στρατό για να υπηρετήσει τη θητεία του, εισήλθε στη Σχολή Υπαξιωματικών από την οποία απεφοίτησε με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού. Αποτελεί σημαντική μορφή στην ιστορία της ΣΜΥ ως εκ τούτου και επιπλέον, κυκλοφορεί ανάμεσα στους πρωτοετείς ως το φόβητρο για μία συγκεκριμένη υπηρεσία (περισσότερες λεπτομέρειες δε χρειάζεται να ειπωθούν). Κακώς βέβαια το Σχολείο Υπαξιωματικών θεωρειται προκάτοχος της ΣΜΥ μιας και όσοι εντάσσονταν σε αυτό ήταν ήδη υπαξιωματικοί και με την αποφοίτησή τους, ονομάζονταν απευθείας ανθυπολοχαγοί του Ιππικού και του Πεζικού. Αντίθετα, οι απόφοιτοι της ΣΣΕ ονομάζονταν Ανθυπολοχαγοί των λεγόμενων «ευγενών όπλων» της τότε Αριστοκρατίας του Πυροβολικού και του Μηχανικού. Ευτυχώς το παράδοξον – αν όχι βλακώδες – αυτού του διαχωρισμού διαπιστώθηκε γρήγορα και όλοι οι μόνιμοι αξιωματικοί προέρχονταν από τη ΣΣΕ.
Θεωρείται ο αξιωματικός, κύριος υπεύθυνος για την άνευ όρων παράδοση των Ιωαννίνων κατά τον Α Βαλκανικό Πόλεμο, χάρις την παράτολμη νυχτερινή ενέργεια του τάγματός του μετά τη μάχη του Μπιζανίου. Γι’ αυτό και το στρατόπεδο στα Ιωάννινα (όχι αυτό του Περάματος) φέρει το όνομά του.
Ένα χαρακτηριστικό αμάγαλμα μαχητικότητας, αυτοθυσίας και σαρωτικής σφοδρότητας ήταν ο ταγματάρχης Βελισσαρίου. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτά! Ήταν ένας πνευματικός διοικητής, δίκαιος κριτής και γεννημένος ηγήτορας. Μιλούσε Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά και Τουρκικά και είχε έφεση στη μηχανολογία. Και πριν βιαστεί κανείς να μετρήσει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, ας θυμηθούμε ότι μιλάμε για την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα!
Πίστευε ακράδαντα ότι τη δε πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω, και ως εκ τούτου, έπρεπε να πάρει θέση σε πολιτικά ζητήματα του τόπου. Συστρατευόμενος στην περίπτωση αυτή, με τον Βενιζέλο, καθώς θεωρούσε ότι η δική του πολιτική ματιά ήταν αυτή που γνήσια θα ωφελούσε τον τόπο. Αν και πολλοί- ορθώς με τα σημερινά δεδομένα- θα διαφωνήσουν με την εμπλοκή του στρατεύματος στην πολιτική, πρέπει να συνυπολογιστούν και σε αυτήν την περίπτωση οι επικρατούσες συνθήκες της εποχής.
Προσωπικά γνώρισα τη μορφή του Βελισσαρίου από τη βιογραφική εγκυκλοπαίδεια (ναι ήμουν σπασικλάκι) της Δομής όταν ήμουν κάπου στα 15. Με είχε συνεπάρει τόσο η ιστορία του που ως έφηβος με πνευματικές ανησυχίες, τον είχα εντάξει σε ένα ιστορικό μυθιστόρημα. Ήταν τέτοιας έντασης η σχέση μου με την ιστορική αυτή προσωπικότητα που δεν μπορούσα να αρκεστώ σε ένα αλλά σε ένα δεύτερο, κατοπινό, μυθιστόρημα είχα πλάσει έναν ιπτάμενο της ΠΑ στα Μ2000-5, ο οποίος από συνωνυμία έφερε το όνομα του θρυλικού Μαύρου Καβαλάρη.
Κατά τη μάχη της Κρέσνας (η οποία επέφερε και τη λήξη του Β Βαλκανικού Πολέμου) και αφού το τάγμα Ευζώνων του είχε απωθήσει πολλές βουλγαρικές εφόδους, εφόρμησε κατά των Βουλγαρικών δυνάμεων στο ύψωμα 1378 κραδαίνοντας το περίστροφό του (κατά άλλες αναφορές τη σπάθη του), φωνάζοντας πιο δυνατά και πιο πάνω από την οχλαγωγία της μάχης «Όποιος θέλει τη νίκη ή τον θάνατο ας με ακολουθήσει». Και τον ακολούθησαν όλοι. Πολλοί εξ αυτών μέχρι τον ίδιο τελικό προορισμό. Τέτοιος άνδρας, τέτοιος ηγήτορας ήταν ο Βελισσαρίου. Φώναζε «Ακολουθήστε με» και όχι «Πηγαίνετε»!
Τέτοια παραδείγματα είναι που λείπουν από τον τόπο σήμερα. Δεν λείπει κάτι άλλο. Ούτε η μαχητικότητα έχει εξαντληθεί, ούτε η λεβεντιά. Τέτοιοι ηγήτορες μας λείπουν. Τίθεται όμως και ένα καίριο ερώτημα. Όντως λείπουν; Ή απλά υπάρχουν και περιμένουν την κατάλληλη στιγμή;
ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗ ΙΩΑΝΝΗ ΒΕΛΙΣΣΑΡΙΟΥ,
Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΠΕΣΕ ΗΡΩΙΚΑ ΜΑΧΟΜΕΝΟΣ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ
ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΕΣΝΑΣ ΣΤΙΣ 13/7/1913.
ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

1 σχόλιο

Filed under Πεσόντες, Φρουρά

One response to “Εις Μνήμην Ιωάννη Βελισσαρίου

  1. Παράθεμα: Εις Μνήμην Ιωάννη Βελισσαρίου, ΚΡΕΣΝΑ 13 Ιουλίου 1913 « ΑΒΕΡΩΦ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s